Uitgebreid verslag Moulin Blues in Ospel

Door: Bouke Janssen en Bert Reinders

Zo’n 7.000 liefhebbers uit binnen en buitenland hebben in het Limburgse Ospel tijdens de 23e editie van Moulin Blues weer een flinke portie muziek, bier, zon en gezelligheid voor de kiezen gehad het afgelopen weekend. Vanaf vrijdagmiddag 17:00 tot ’s nachts 02:00 uur en vanaf zaterdagmiddag 12:00 tot ’s nachts 02:00 uur barste de tent bijna uit zijn voegen door de grote massa swingende en feestende bluesliefhebbers.

Voor het eerst dit jaar waren we als onlosmakelijk duo op pad om van de dertien bands zo weinig mogelijk te hoeven missen. Bovendien een erg goede oplossing om een eventuele hokjesgeest op te vangen en een zo objectief mogelijk kijk op het zeer brede muzikale aanbod op papier te krijgen.

Rond half drie stappen we in Ospeldijk van ons stalen ros in de hoop bij het cafe (naast het festivalterrein) nog een muzikale opwarmer aan te treffen. Jammer maar helaas. Dit jaar geen livemuziek, maar gelukkig wel een gezellig en redelijk gevuld café met genoeg ‘oude’ bekenden uit de bluesscene een lekker stukje 12 maten gebeuk uit de cd-speler.
Voor de echte livemuziek zullen we dan toch moeten wachten tot 17:00 uur op The Ray Collins Hot Club, dus na ons uurtje café verpozing eerst maar even neuzen op het festivalterrein bij kunstenaar en naamgenoot Theo Reijnders, die weer zijn allermooiste creaties in zijn kraam heeft uitgestald. En ik ben reuze benieuwd of er nog een liefhebber met het prachtige doek van Ana Popovic aan de haal is gegaan.

Om 17:00 is het dan eindelijk zover en na openingswoorden van onder andere de Burgemeester van Nederweert en Gerry Jungen mag rond 17:15 uur letterlijk en figuurlijk worden afgeblazen.
Openingsact van deze editie van Moulin Blues, was de duitse multi-instrumentalist Ray Collins met zijn Hot Club, een grote band met veel blazers. Heerlijke swing, jump en rock & roll met hier en daar een uitstapje, maar toch lekker traditioneel. Het bleek een prima opening van het festival, want de al aardig gevulde tent kwam er swingend mee in de bluesstemming en kon het allemaal prima verteren.

Ray Collins begon op gitaar, blies wat op een saxofoon en joeg de pianist voor een nummer van het podium om zijn plekkie in te pikken, terwijl hij ook overtuigend bleef zingen. In een aantal instrumentale nummers konden de diverse bandleden even hun muzikale kunnen tonen en ook daarin kwam het hoge niveau van deze Hot Club goed naar voren.

Als de reguliere set erop zit, weet presentator Gerry Jungen het publiek moeiteloos zover te krijgen om de band om een ‘Zugabe’ te vragen en daar hadden Ray Collins en kornuiten wel oren naar. Twee songs later is het dan echt voorbij en kan geconcludeerd worden dat we hier een goed gekozen aftrap van de vrijdag hebben gezien. Voor een band is het altijd lastig om een festival te openen, want meestal moet het volk nog toestromen en een beetje opgang komen. Ook Ray Collins had daar vooraf sterk rekening mee gehouden, maar was duidelijk zeer in zijn nopjes met de enthousiaste reacties van het volk in de tent. Verdiende ‘overwinning’ van onze oosterburen… 

Als tweede in de serie van vijf op deze vrijdagavond mag de Amerikaan Seth Walker het stokje overnemen. In het eerste begin is het even wennen na de vrolijke opening van Ray Collins, want Walker verrast het publiek met vrij rustige huiskamerblues in de stijl van T-Bone Walker en Snooks Eaglin. Eigenlijk ben ik op dat moment iets meer in de stemming voor een beetje beukwerk en had ik Walker liever iets later op de avond gezien, maar Walker is wel in staat om een heel relaxt sfeertje in de tent te brengen en het optreden ontpopt zich dan ook als een bijzonder plezierige en uitermate interessante verrassing.

Vooraf was het optreden van de Lester Butler Tribute Band al een van de verwachte hoogtepunten van Moulin Blues 2008. Tien jaar na Lester’s tragische dood werd hij voor een volle tent in Ospel geëerd met de dvd-presentatie van zijn laatste gig op Moulin Blues en een knallende tribute.

Top-gitaristen Alex Schultz van Lester’s band ‘13’ en Paul Size van de Red Devils verdeelden het gitaarwerk, Alex speelde wat soepeler dan Paul, maar spetteren deden ze beiden. Zanger/harpist ‘Big Pete’ van der Pluym werd helaas wat geplaagd door treiterende Fender-versterkers. Hij blies dapper door, imponeerde op zang, kreeg uiteindelijk zelfs de versterkers onder de duim en stelde wederom zijn frontmanplekje veilig voor de volgende Lester Butler Tribute bands. Top! Backbone-bassist ‘Lord Julius’ van Brakel speelde steady als altijd en combineerde prima met ‘13’-drummer Eddie Clark.

De band was hot en de vlam sloeg trefzeker over op het laaiend enthousiaste publiek, dat de selectie songs van de Red Devils en ‘13’ luidkeels meebrulde. Na drie toegiften viel het dak van de tent weer op zijn plaats en mochten de mannen van de Lester Butler Tribute Band onder luid applaus het podium verlaten. Missie geslaagd!

Het optreden van Koko Taylor is natuurlijk een act met twee gezichten. Je hoeft in elk geval niet likkebaardend voor het podium te staan vanwege haar huidige zangkwaliteiten en haar niet-wereldschokkende schoonheid. Maar zo’n dame, die wil je natuurlijk in ieder geval een keer zien vanwege het bijbehorende bluesgeschiedenis-sentiment. Hoe haar show dan ook zal verlopen zal me in feite een dikke sik zijn.

Zoals ik wel had verwacht duurt de werkelijke opkomst van mevrouw Taylor een eeuwigheid en moeten we het in eerste instantie een halfuur met haar begeleidingsband The Blues Machine doen. Lang geen slechte band overigens, maar op die overdreven Amerikaanse publieksopfokkerij zit ik in elk geval niet te wachten.

Als Koko de bühne opschuifelt wordt het al snel duidelijk dat de geest nog wel wil, maar dat het oude lichaam het niet meer kan trekken. Haar stem is overigens voor een 81-jarige oma bij vlagen niet slecht en weet ze zelfs met Wang Dang Doodle de zaal nog naar een kookpunt te brengen. Koko’s dochter verliest haar moeder geen seconde uit het oog en bij de eerste de beste vermoeidheidsverschijnselen, verschijnt de struise dochter met een flesje water of cola om moeders weer een beetje vocht toe te dienen. Af en toe is het lachwekkend, aandoenlijk, zielig en gênant om Koko te zien instorten op haar stoel om enkele tellen later weer met een brede en gemaakte glimlach het dol enthousiaste publiek te bedienen. Koko is na 40 minuten eigenlijk volledig aan het eind van haar latijn, maar had het liefst de hele zaal nog even een handje willen schudden. We hebben haar nog een keer mogen zien en dat is kicken, maar Koko doet er nu toch verstandig aan om het podium in te ruilen voor de bejaardensoos en de boeken in te gaan als een groots en zeer gewaardeerde blueslegende.

Jarenlang werden de heren van The Hoax de oren van de kop gezeurd over een eventuele reünie van hun legendarische band. De gehele blueswereld was dan ook in rep en roer na de eerste geruchten over een ophanden zijnde serie optredens. En waar anders dan in het Hoax-gekke Nederland kon de reünie plaats vinden. Waar de Engelsen er bekaaid afkomen met welgeteld één gig, doen de Hoaxters drie van de vier gigs in ons land.
Moulin Blues had de primeur en de vraag was of de band de uiterst hoge verwachtingen waar kon maken. De opwinding over wat zou gaan komen was dan ook duidelijk voelbaar in de volle tent. Na wat kleine technische mankementjes in het versterkerarsenaal van gitarist Jesse Davey kon de band beginnen aan, volgens velen, het hoogtepunt van Moulin Blues 2008.

Eén ding werd meteen duidelijk; zanger Hugh Coltman had de afgelopen dagen stiekum zijn ADHD-pilletjes door de plee gespoeld. Wat een energie stuiterde er over het podium! Vanaf de eerste noten stond de band er weer, alsof ze nooit weg zijn geweest. Jon Amor is duidelijk enorm doorgegroeid in zijn solotijd na the Hoax. Hetzelfde geldt eigenlijk voor het zangwerk van Hugh Coltman. Veel soul in zijn stem (netjes onderhouden in een Franse soul- en R&B-band en tijdens sologigs) en hij had zich duidelijk van te voren ingenomen om maar eens te knallen in Ospel. Gitarist Jesse Davey was ehhh… duidelijk hoorbaar en kon makkelijk zonder de PA. Weinig veranderd dus want de man doet nog steeds geen concessies aan zijn gitaartone en blijft de meest ‘in your face’-gitarist van de band. Hoax-drummer Mark Barrett had een nieuw maatje in de ‘drive-train’ van de band. Door privé-omstandigheden kan bassist Robin Davey de reünie-gigs niet meespelen en zijn vervanger Tom Latham bleef in Ospel gepast op de achtergrond.

Alle bekende songs van de band passeerden de revue. Voor uw verslaggever/fotograaf een uitdaging, want fotograferen en gelijktijdig alle nummers van voor tot achter meezingen is best lastig…
Machtig mooi om te zien dat de band meteen vanaf de eerste gig in de serie al staat als een huis en in een dik uur een enorme feesttent compleet plat weet te spelen. Dat belooft wat voor de afsluiter op Ribs en Blues in Raalte (waar ik $#@@#$%&^ niet bij kan zijn)

Dag 2:

Ondanks dat de wallen nog een flink stuk onder de zonnebril uitsteken en de voeten nog behoorlijk prikken van de vorige avond staan we om klokslag 12:00 uur weer voor het podium voor de lichamelijk zwaarste dag van Moulin Blues.

Het was hard werken voor de Little Louis Band als opener van dag twee van Moulin Blues. Maar het zweet leverde gelukkig wel resultaat op. Waar velen in het publiek slechts enkele uren geleden nog diep in de glaasjes tuurden, voert koffie om een uur of twaalf in de middag de boventoon. En wat is er dan lekkerder dan een portie footstompin’ bluessongs om de hoofdpijn wat te doen vergeten...

Louis van Empel duikt diep in de historie van de blues en combineert dat lekker met een eigen interpretatie. Hij is op dit festival in ieder geval degene die het dichtst bij de oerblues in de buurt komt. Maar een sprong naar moderner werk wordt niet geschuwd en de band komt er prima mee weg. Soepele bluesharp, rollende doghouse Bass en strakke drums hielpen Little Louis op zang en gitaar soepeltjes door de set heen. Het is misschien niet bijster origineel, maar hey, this is the blues man!

Nummer 2 deze middag zijn de uit San Diego afkomstige rockers van Dirty Sweet. Deze jongens had ik twee dagen eerder op Koninginnedag al gespot op Perron 55 in Venlo en meer dan een gematigd enthousiasme kon ik er niet voor opbrengen.

Dat deze ruig-ogende heren een groter podium en een breder geluid prefereren boven een klein buitenpodiumpje zoals in Venlo, wordt bij de eerste noten al hoor- en zichtbaar. Met een behoorlijke brok energie wordt een flinke portie hard- en southernrock de zaal ingeslingerd en die gaat er bij het publiek in als zoete koek. Eigenlijk is de band een ruwe mengeling van The Black Crowes, Lynyrd Skynyrd, een vleugje Pearl Jam en zelfs een beetje Gun’s And Roses. Het optreden van deze band ontpopt zich met name door de goede zangkwaliteiten van Ryan Koontz tot een aangename verrassing op de vroege zaterdagmiddag.

De meest gewaagde act in de programmering van deze editie van Moulin Blues, is zonder meer de Belgische band The Rhythm Junks. De eerste nummers van de band van Steven De bruyn, enkele jaren geleden vooral bekend van zijn ook al niet erg standaard bluesband ‘El Fish’, worden door het publiek met gemengde gevoelens ontvangen. Mensen die bekend zijn met The Rhythm Junks genoten van meet af aan, maar de wat conservatievere bluesliefhebbers moesten zich toch echt even drie keer achter de oren krabben. Is het blues? Nee, niet in de meest pure vorm. Twaalf maten en drie akkoorden zijn aan deze Belgen niet besteed. Maar wat is het dan wel?

Je neemt de kop van een vis, het lijf van een leeuw en monteert vervolgens de staart van een pauw. Het diertje dat je dan krijgt, daar moet je even aan wennen, maar blijkt over een aantal gaven te beschikken. Waaronder het vermogen om nieuwe, interessante muziek te maken. Kom daar maar eens op, op een gemiddeld bluesfestival! De enige link met blues is eigenlijk het bluesverleden van frontman De Bruyn, die de mondharmonica meesterlijk beheerst. Op slinkse wijze mixt hij er hier en daar wat ‘blue notes’ doorheen en gaandeweg de set krijgt de band grip op het publiek. Deze afwachtende houding van de luisteraars krijgen ze vast vaker voor de kiezen en ze laten zich dan ook totaal niet uit het veld slaan. Met veel enthousiasme, krachtige blazers-arrangementen, originele samenzang en zonder een gitaar op het podium wint de band nummer voor nummer vele zieltjes in het publiek. Voor een aantal mensen blijft het te ver van de blues en daar is ook wel iets voor te zeggen. Maar The Rhytm Junks hebben laten zien op een originele manier rootsmuziek bij de kladden te kunnen pakken en er op geheel eigen wijze nieuwe muziek van te maken. Eigenlijk jammer van de wat tamme toegift, die te veel blues was voor deze club en daar waren andere bands deze dagen dan weer beter in…

Ruim voordat gitaarbeul Michael Katon aan zijn optreden begint is het al behoorlijk druk voor het podium en het aantal aanwezige fans van deze Boogieman From Hell is dan ook enorm.
Overal om me heen zie ik Katon T-shirts en mensen die zich verheugen op een flink portie beulswerk from the man from Hell.

Persoonlijk heb ik niets met dit inhoudsloze gitaargerag en dito grafstem en zie ik in gedachten alleen maar een rood mannetje met hoorntjes en een drietandvork door de tent vliegen. Aangezien eten op Katon rijmt besluit ik na het eerste nummer van de band mij te storten op een portie bami en een broodje zoute vis. Met al die Katon fans voor het podium is het in de eetzaal in elk geval goed en rustig vertoeven.

Aanvalluh!! Dat leek de strijdkreet van de zes heren Hackensaw Boys uit de States, die met volledige overgave hun up-tempo spierballencountry de overdekte Ospeldijkese weide in knalde. Picture this: zet een banjo, viool, draagbaar percussiebouwsel, staande bas, akoestische gitaar en een mandoline met hun bespelers op een rijtje, zet er (speciaal voor fotografen) een onmogelijke lading microfoonstandaards voor, tel heel snel tot vier en ga op veilige afstand staan genieten van het muziekfeestje dat over je heen komt…

Vanaf de allereerste tel was het party-time bij The Hackensaw Boys. Het gemêleerde gezelschap uit Charlottesville (Virginia) speelde met een dusdanige energie dat het publiek simpelweg niet achter kon blijven. Het tempo van de liedjes lag hoog en op een enkel langzamer liedje na, konden de benen gewoon niet stil blijven staan. Het publiek was de fase ‘koffie?’ ook al weer voorbij en bouwde een lekker feestje samen met het muzikale zestal, dat voor twee toegiften het podium weer op kon komen.

Ook hier weer weinig blues, maar de opgewekte portie punkamericountry van deze Hackensaw Boys was een verademing na de overdosis snoeiharde bluesrock van de voorgaande act from Hell…

Voor de Delta Groove All-Star Blues Revue featuring The Mannish Boys was een flink blik met muzikanten losgetrokken en volgens Gerry Jungen waren er aan de Westcoast maar weinig goede muzikanten meer te vinden, want deze zouden nu allemaal in Ospel staan.
Zo troffen we in willekeurige volgorde aan: Randy Chortkoff; Kid Ramos; Kirk Fletcher; Ronnie James Weber; Richard Innes; Frank Goldwasser; Finis Tasby, Phillip Walker en Bobby Jones.
Eigenlijk is alles wat het negenkoppige team ons voorschotelt meer dan de moeite waard, maar het gitaarspel van Kid Ramos maakt toch wel heel veel indruk.

Het optreden van deze band was één van de vele hoogtepunten van Moulin Blues en een absolute smulpartij voor de liefhebbers van Westcoast Blues. Helaas heb ik vanwege een opkomende dip het optreden van dit gezelschap vanaf een tv-scherm gevolgd en dus het mooie live sfeertje tijdens dit optreden moeten missen.

Na een flinke dosis koffie en cola ben ik weer bij de pinken om Tommy Castro en zijn band te gaan bewonderen. Op Castro’s komst heb ik me enorm verheugd. En gelukkig niet voor niets, want Tommy ‘kunstgebitje’ Castro zet een ongelooflijk puike set neer, waarin hij vooral laat horen over een ijzersterke strot te beschikken. Bovendien laat Castro horen dat hij alle bluesstijlen tot in de perfectie beheerst en zelfs een heerlijke dosis funk en jazz niet schuwt. Vooral de ritmesectie bestaande uit drummer Chris Sandoval en bassist Scot Sutherland staat op een heerlijke manier te stuwen. Wat strak! Ongelooflijk. Eigenlijk heel sober, maar o zo doeltreffend. Supergaaf en met een uitgebreide ronde door de tent is het lange optreden van Tommy Castro een hoogtepunt van de zaterdag.

De afsluiter van twee mooie dagen Moulin Blues in Ospel, was niemand minder dan Ian Siegal. Om onduidelijke redenen werd de Engelsman begin vorige week wakker in een ziekenhuis. Twee gebroken ribben mocht hij na zijn opname meenemen naar huis. En de dokter zei dat hij de komende maand ab-so-luut niet mocht zingen! “Fuck you, doc! I’m gonna play Moulin Blues!”. Ene Jack Daniels zou hem wel terzijde staan…

Zijn vage ongelukje was zo’n beetje de kapstok van zijn gig in Ospel. Siegal is toch al een man die behoorlijk verhaaltjes kan vertellen en het is altijd weer leuk om je af te vragen wat nou waarheid is en waar zijn show begint. Gelukkig speelt hij nog steeds een puik potje bluesgitaar en zijn stem laat hem niet vaak in de steek. Oké, de hoge nootjes en de gebroken ribben waren deze keer duidelijk geen vriendjes, maar hij sleepte zich er prima doorheen. Als geen ander weet hij een sterke sfeer neer te zetten en veel gevoel in zijn songs te leggen. Verder mag hij zich de gelukkige werkgever noemen van een van de beste bassist/drummer-combinaties in Europa. Nicolaj Bjerre en Andy Graham spelen al zo lang met Ian dat ze elke blik of beweging van de baas herkennen als cue voor een break, akkoordenwisseling of einde van een liedje. Topmuzikanten!

Als extraatje kwam Big Blind-voorganger Wesley van Werkhoven het trio voor een aantal nummers versterken op bluesharp. Deze jonge zanger/harpist lijkt voor de duvel nog niet bang en kwam op het grote podium in Ospel net zo overtuigend en enthousiast over als twee weken geleden in Café de Witte Bal in Assen.
De Ian Siegal Band speelde geroutineerd en overtuigend. Veel werk van hun laatste plaat ‘Swagger’ en in de afsluitende toegift zelfs een eerste live-uitvoering van een nieuw nummer voor zijn nog op te nemen nieuwe cd (in 2009). Misschien niet de beste show die ik van de band heb gezien, maar nog steeds een waardige afsluiter van een mooi weekendje Moulin Blues!

Tegen 02:00 uur zit de 23^e editie van Moulin Blues er weer op en kunnen we terugkijken op een muzikaal zeer geslaagde editie met voor alles en iedereen wat wils.

Helaas was het voor het grote fotografenleger deze editie behoorlijk behelpen zonder fotovak en was het voor de schrijvende pers ook backstage een crime om met de artiesten in contact te komen. Het zal zijn redenen wel hebben, maar het is jammer dat voor de kleine wereld van bluesmedia de teugels steeds strakker aangetrokken worden.

Misschien kan de organisatie ook eens zijn licht laten schijnen over het grote aantal minder validen die jaarlijks het Limburgse bluesfestival bezoeken. Een fotovak voor fotografen is wellicht een gunst maar een rolstoelplatform is voor de vele minder validen toch zo langzamerhand een absolute must. Voor zo’n gerenommeerd festival als Moulin Blues een kleine moeite lijkt me.

Rond half drie staan onze fietsjes gelukkig nog steeds op dezelfde plek als aan het begin van de dag en gezamenlijk beginnen we aan ons 5.6 km lange fietstocht naar ons onderkomen in Meijel. Janssen mag uitslapen, Reinders niet, want die moet wegens een verkeerde planning voor 12:00 uur het campingterrein verlaten. En dat is maar goed ook, want op 5 mei zit het grote bevrijdingsfestival in Zwolle al weer in de pen.

De foto's van zaterdag en de foto's van Bouke komen op een later tijdstip.