Door: Bert Visscher
Het was Henk de Ruiter (The Bluesblasters) die ook de tweede editie mocht invullen namens de organisatie. Op tijd begonnen en goed voorbereid, kon hij 2 maanden terug zijn line-up bekend maken.
Vijf bands stonden er afgelopen zaterdag op het tweede bluesfestival. In de foyer van het Geert Teis theater, een grote ruimte met een laag podium. Om de bezoekers een optimale muzikale avond te bezorgen was er in het theater café tijdens de band wisselingen ook muziek. Daar stond Dixmeyer Bluesband.
De opener van de avond was Little Louis. De uit Brabant afkomstige gitarist/zanger mocht het binnenstromende publiek opwarmen. Met zijn gitaar en footstomp wist hij met de rauwe deltablues, duistere americana en folky songs het publiek te “pakken”. Op het grote podium, wat overigens slecht was belicht, liet Louis veel werk horen van zijn laatste album ‘Speak of the Devil’, maar ook songs van The Little Louis Bluesband. Waarom zien we deze Louis niet vaker in het Noorden van
Nederland. Hij ademt precies uit zoals het ooit moet zijn geweest hier. Landarbeiders, veen, turf en lokale helden. Voor de bezoekers die er vroeg waren, was het een fantastische opener van deze avond. Een vette delta boogie kwam regelmatig voorbij en zeker met de binnen temperatuur waande je in de Delta.
Daarna kwam de band wissel, een paar meter lopen om vervolgens de eerste set van Dixmeyer bluesband te kunnen zien. De mannen hadden de setlist volop gevuld met swingende blues. Voor zo’n grote formatie (zes personen) was dit podium eigenlijk weer net te klein. Paul van den Berg (zang/piano) kon net niet op tijd van achter zijn piano de microfoon, centraal voor op het podium, halen. Struikelend over zijn eigen voeten en kabels, trok die van overmaat van ramp ook nog het snoer van de microfoon los. Maar de band was er schijnbaar op voorbereid op deze kapriolen, want de swingende Dixmeyer trein denderde gewoon door. Het publiek was schijnbaar verrast, daar zo een regionale band aan het werk te zien. Aanstekelijke songs gedragen door een geoliede muzikale machine.
Ondertussen hadden The Bluesblasters hun sound check gehad. Door de gang terug naar de foyer om een uur lang te kunnen kijken en luisteren. De vaste drummer (Ids "King of the shuffle" Dijkstra) was deze keer verhinderd, maar werd vervangen door Karstjan kremer (B.J.Hegen Bluesband). Verder hadden ze ook Ronald van Hessem (tevens BJ Hegen Bluesband) bereid gevonden op piano mee te spelen. Jaap Fijma op washboard, prachtig hoe ze dat instrument weten te combineren met de traditionele Chicago blues. Een uitstekende set in een warme foyer, die al redelijk gevuld was. Wat is er met het geluid, een slide solo van Ronald Schoonveld, maar die zit heel ver weg. Zacht veel te zacht. Jammer Ronald, het lag niet aan jou.
Ondertussen maakt de Dixmeyer Bluesband zich gereed voor de tweede set. De temperatuur is hier ook al weer gestegen. De mannen gaan net als in de eerste set vol gas er tegenaan, Schijnbaar hebben ze een tijdje stil gezeten, want de energie knalt het theater café binnen. We hebben het warm en zijn dorstig. Aan de bar is het druk, gelukkig kunnen we ook een drankje krijgen in de foyer.
Daar is The Greyhound Bluesband aan het opbouwen voor hun uurtje. Deze band is sinds 1993 nog steeds in de zelfde samenstelling. Jon Meyerjon, zang en gitaar, Martin Hartsteen, gitaar, Martin van der Velde, bas, George Snijder, drums. Geen onbekende band, want ze spelen hier regelmatig in Stadskanaal. En daar worden we nog aan herinnerd door Jon, die ons geheugen even opfrist, o.a. pagepop, Bruinsma en natuurlijk Geert Teis (de maker van het Grunniger Volkslied). Ook hier Chicago blues en wat ons nu ook weer opviel, dat het zaal geluid niet echt optimaal is. Martin van der Velde die na een uitvoerige soundcheck, met zijn bas installatie begint te zingen en brommen. Ik betrap ze één keer op een niet blues nummer, maar voor de rest een prima setlist. ‘Doggone blues’ zoals we dat kennen van de mannen. En dat de band internationaal ook bekend is bewijst een tweetal dames uit Leer (Duitsland) die de band een warm hart toedragen.
De laatste set van Dixmeyer in het theater café, even wat gas terug om vervolgens met swingende songs het publiek zwetend achter te laten. Kijk, bij de Dixmeyer hadden ze hun eigen geluid, dus dan weet je wat je doet, lijkt me. Maar de mannen die in de foyer het geluid moesten regelen, hadden schijnbaar meer “oor en oog” voor andere dingen. En dan ook nog met de rug naar het podium staan. Je ziet niet eens wat er aan hand signalen vanuit de band komen. Dit moet wel anders een volgende editie.
Lefthand Freddy wordt verplaatst naar de foyer, dit i.v.m. de matige belangstelling en de sfeerloze foyer. We hebben geen idee hoeveel mensen er binnen zijn, maar in ieder geval veel te weinig! We kunnen we genieten van de sound van Lefthand Freddy. Een drie mans band geformeerd in 1993. Feico Nijdam, bassguitar en Hannes Langkamp op drums. Fred Reinink laat er geen gras over groeien en komt in het eerste nummer met een dynamische solo op de proppen. De snare drum van Hannes knalt even hard door, met daarover heen de funky bas van Feico. Die later nog een bas solo doet in een herkenbaar stijl zoals Mark King (Level’42). Verder komen er songs van zijn laatste album ‘ Back On Track’ voorbij. Maar ook de boogie blues zoals we die kennen van Freddy komt voorbij. En het moet wel even gezegd worden, Freddy beheerst het gitaarspelen nog steeds. Messcherpe solo’s maar ook ingetogen vol met emotie. Prachtig om dat weer eens te mogen horen.
De warmte vergeten we maar even. Wat?! We denken er niet eens meer aan. Gegrepen door de creatieve sound die de band in de loop van de jaren heeft ontwikkeld kunnen we met een ruim aanbod aan muzikale blues genres deze avond afsluiten. Er waren te weinig bezoekers en dat is jammer of komt het doordat we deze bands regelmatig al zien in onze regio? Misschien dan de volgende editie verder kijken dan alleen maar regionale bands.
Met dank aan de organisatie voor hun gastvrijheid en Henk de Ruiter, die opnieuw zijn nek heeft uitgestoken om dit van de grond te krijgen.
