Op vrijdag 6 juni stond het jaarlijkse bluesfestival van de Stichting HESZ op het programma. Een groot festijn in de binnenstad met The Veldman Brothers en Ana Popovic op het hoofdpodium en 22 bluesbands in de diverse cafe's.
Rond 20:00 uur zijn we op de Grote Markt aanwezig voor de set van The Veldman Brothers. We hadden niet goed opgelet, want de brothers waren om 19:30 al begonnen, dus het eerste gedeelte hebben we helaas gemist.
De organisatie van de bluesstichting had van de gemeente Zwolle de strikte orders meegekregen dat het volume niet boven de 85db uit mocht komen en dat was dan ook duidelijk te horen bij The Veldman Brothers. Op zich was de sound prima, maar door de volumebeperking kwam het echte gevoel niet helemaal goed over. Helemaal voor aan bij het podium was het nog aardig goed, maar ter hoogte van de biertent had het meer weg van een transistorradio dan van een live-optreden. Toch wel een beetje zonde, maar ja, het is niet anders en gelukkig krijgen de gebroeders Veldman en drummer Marco Overkamp en bassist Donald van der Goes met zijn 'Bitch Inside', later nog een nieuwe kans in The Livingroom.
De hoofdact van vanavond is de uit Belgrado afkomstige Ana Popovic. Dat Ana in mei bevallen is van haar zoontje Luuk, is niet aan haar te zien. Sterker nog, ze ziet er helemaal toppie toppie uit in haar zwarte strakke broek en haar niets aan de verbeelding overlaten hemdje.
Het geluid bij Ana en haar band is het eerste kwartier hopeloos. Haar stem komt nauwelijks door en bovendien zit er geen enkele diepte in het geluid. Wat eeuwig zonde en na een kwartier houden we het in eerste instantie maar even voor gezien.
Inmiddels is de kroegentocht ook van start gegaan en de eerste band op mijn verlanglijstje is Black Top in Cafe de Doctor. Wat er ook speelde in Cafe de Doctor, Black Top stond er in elk geval niet, want de drummer in dit cafe had niets weg van de inmiddels ruig behaarde drummer Theo 'Thumper' Outhuyse.
Jammer dan en op naar het volgende cafe. Het Vliegende Paard. In dit cafe staat Double-B te spelen, maar wat me hier overkomt is me in de korte tijd als verhaaltjesmaker nog nooit overkomen. Ik word geweigerd! Reden: Studentencafe! Nou laat ik me over het algemeen niet zo snel afpoeieren, maar ik was echt te verbaasd om te reageren. Ga dan niet met je naam op het bluesaffiche staan als je geen bezoekers toe wilt laten!! Door dit etablissement kan wat mij betreft een dikke streep en ik hoop dan ook van harte dat dit cafe volgend seizoen van het affiche wordt verwijderd.
Inmiddels is al een groot deel van de avond voorbij en komen we aan bij The Greyhound Blues Band feat. Big Bones in het Swolsch Cafe. GBB staat al sinds mensenheugenis te spelen in dit cafeetje en het is altijd leuk om hier even wat langer te blijven hangen. Het geluid bij de band uit Assen is formidabel en voor het eerst deze avond worden de spiertjes in de onderbuik geraakt. Eindelijk een lekker stukje blues dat niet wordt beperkt door allerlei decibel-regeltjes en bovendien erg leuk om de uit San Francisco afkomstige bluesharpspeler Big Bones weer even te ontmoeten.
Een mooie combinatie van lekkere stevige 12 maten blues met de rap-achtige stijl van de Amerikaan. Smullen! Ik kan niet anders zeggen.
Uiteraard is het altijd weer grappig om drummer George Snijder door het raam te zien klimmen om bij zijn drumstel te komen. En natuurlijk was George niet te beroerd om speciaal voor de foto nog even door het venster te klimmen.
Na The Greyhound Bluesband, door naar The Highway Rhythm & Blues Gang in Cafe Stapp's Inn. Misschien wel het allerkleinste cafeetje in de bluesroute en de viermansformatie heeft het grootste gedeelte cafe nodig om te spelen. Veel mensen konden er dan ook niet meer bij, maar zelf had ik gelukkig een barkruk kunnen scoren. Ook bij The Highway Rhythm & Blues Gang was het uitstekend vertoeven met hun autenthieke Chigagoblues. Lekker om naar te luisteren en met name het mooie bluesharpspel is een lust voor het oor. Na een nummertje of vier besluiten we toch nog weer even terug te gaan naar La Popovic.
Of men toch tot inkeer was gekomen of dat men de regels van de gemeente even aan hun laars gelapt hadden weet ik niet, maar het geluid was bij Ana bij onze terugkomst vele malen beter als aan het begin van de avond. Ook het publiek weet de kunsten en de charmes van mooie Ana enorm te waarderen en zo ontpopt dit optreden zich dan gelukkig toch nog tot een act van een uitstekend niveau. Na de laatste toegift besluiten we nog even naar Bobby B & The BJ's te gaan, maar helaas heeft de band net pauze. Jammer, maar deze jongens zullen we ongetwijfeld nog wel eens aantreffen in de regio.
Met een laatste blik om de deur bij Bas de Haan staat helaas de laatste trein naar Meppel weer te wachten.
Volgend jaar maar weer. Hopelijk dan zonder geluidsbeperkingen of een cafe waar je de toegang wordt ontzegt.
