Door: Ton Kok
Foto's: Bert
Na een paar dagen met veel hevige regenbuien ging ik toch een beetje uit van een nat festival in Culemborg, maar toen ik wakker werd en de zon al lekker scheen wist ik dat de bluesliefhebbers toch het weer zouden krijgen wat ze verdienden.
Om kwart voor een ’s middags mijn zoon gebeld, die met me mee zou gaan. “Oh, ik rol net uit mijn bed en trek het voorlopig nog niet”, kreeg ik te horen en ik wilde natuurlijk niets missen.
Dan maar alleen op stap!
Aangekomen
op de Markt in Culemborg was het al gezellig druk en de filosofie van de
organisatie om niet alle toppers voor het eind te bewaren, maar om ook met een
topper te openen, werkte weer prima. Eric Steckel was de prima opener. Collega
Bert was al aanwezig en na drie kwartier met deze meneer zat ik al aan mijn
maximum bierconsumptie voor deze dag. Ik woon net iets te ver weg om terug te
kruipen naar huis.
De Veldman Brothers waren de enigen die
van het podium in de Kattenstraat gebruik zouden maken. Vanaf de opener
‘Brothers Shuffle’ tot afsluiter ‘Rock Me, Baby’, slechts onderbroken door een
korte pauze ruim twee uur lang veel werk van hun CD, wat nieuw werk en wat
covers, maar doorlopend van grote klasse, zowel qua muziek als geluid. En in
tegenstelling tot de band, die hier het jaar ervoor stond, was er veel publiek
en werd er flink wat getapt. De uitbater van de naastgelegen kroeg kwam dan ook
vragen of ze nog een half uurtje door wilden spelen en zo geschiedde. Nog
enkele bluesklassiekers werden er gespeeld en de mannen eindigden met Hendrix’
‘Who Knows’, waarin men nog even alles eruit perste wat erin zat. Na vijf weken
vakantie zijn Gerrit, Bennie, Donald en Marco er weer helemaal klaar voor. En
alle meegebrachte CD’s verkocht!
Op het
‘Kids In The Blues’ podium stonden ondertussen Jeremy and the Groovebreakers hun kunsten te vertonen. Vorig jaar
stonden ze ook al op dit podium en Jeremy is zondermeer een groot talent op
gitaar. Met de zang gaat het ook wel goed komen en te hopen is dat ze de
komende jaren toch wat meer een eigen gezicht gaan krijgen. Hendrix en SRV
klonen zijn er al genoeg en bij deze band zit er toch meer in. En gezien zijn
leeftijd (16) heeft Jeremy hier nog tijd genoeg voor, zeker met de support van
iemand als Rob Orlemans.
Big Blind had ik dit jaar gelukkig al eerder
aan het werk gezien, want bij aankomst zat hun optreden er al weer bijna op.
Een paar goede bekenden wisten wel te vertellen dat ik wat goeds had gemist en
als de rest van het optreden net zo sterk was als het boogie-ende slot, dan
hadden ze helemaal gelijk. Het liep als een trein, die bijna niet te stoppen
was.
Ik was zeer
benieuwd naar A Crossroads Deal. Deze
band met in de gelederen onder anderen boogie woogie en bluespiano virtuoos
Martijn Schok en de in bluesland zeer actieve Robert Fossen (zang, gitaar,
harmomica, bas) draait alweer zo’n vijftien jaar mee en was toch een band, die
ik nog niet eerder live aan het werk had gezien.
Ik hoop ze
in ieder geval snel weer te zien. Lekkere ongecompliceerde Chicago blues, veel
bekende en minder bekende covers, maar degelijk gespeeld en Robbert Fossen weet
aan de teksten toch een persoonlijke draai te geven. Opvallend veel dansende
dames voor het podium, die Robbert tijdens de toegift zelfs op de knieën wist
te krijgen. Goede band, veel speelplezier en ook hier een goede CD verkoop na
afloop.
Dan tijd op
het hoofdpodium voor Julian Sas. Ik
moet eerlijk zeggen er zo’n drie jaar terug toch een soort Sas vermoeidheid bij
mij toesloeg, maar die is blijkbaar inmiddels weer grotendeels verdwenen. Dit
uur vloog voorbij. Hij begon met de titelsong van zijn laatste CD
‘Resurrection’, en verder werd het uur gevuld met wat nieuw materiaal en wat
Sas klassiekers. Zelfs het aloude ‘Turpentine Moan’ kwam weer eens voorbij en
ook iets van Rory Gallagher (‘I Take What I Want’) ontbrak niet op het
repertoire. Ook Julian, klasse bassist Tenny Tahamata en drumbeest Rob Heyne
ontkwamen niet aan een verdiende toegift.
Op het
‘Kids In The Blues’ podium waren inmiddels The
Rhythm Chiefs aan hun set begonnen en deze jongens (leeftijd 16, 17 en 18)
zijn de Hendrix/SRV periode inmiddels ontgroeid. Op hun onlangs verschenen CD
‘Ships Of Wonder’ laten ze een gevarieerd blues en roots geluid horen en deze
plaat heeft terecht veel goede kritieken gekregen. Ook live staan ze er en
aangemoedigd door onder andere hun collegae van Big Blind zetten ze een
energieke set neer. Gitarist Dusty Ciggaar heeft volgens mij ook duidelijk
breder scala van muzikale voorbeelden dan de meeste van zijn leeftijdsgenoten.
Een heel lekker optreden.
Op een dag
als deze ben ik er wel van overtuigd dat er met jongens als Eric Steckel,
Jeremy and the Groovebreakers, Big Blind en the Rhythm Chiefs nog voldoende
jong talent aanwezig is in de blues. Maar ook de afsluiters op het hoofdpodium,
Barrelhouse en Popa Chubby, mogen van mij nog wel poosje doorgaan.
Elf en een
half uur non-stop muziek en dan heb ik nog niets eens alle optredende acts
gezien.
Een mooie dag, hoewel ik me realiseerde, terwijl ik door een berg rommel op de Varkensmarkt richting een vage shoarmatent liep, dat het voor een aantal vrijwilligers nog niet voorbij was. Hulde ook aan deze jongens en meiden.
