Tekst + foto's: Bert Reinders
Het was wel even vliegen en rennen om op vrijdagavond op tijd bij de opening in de Grote of Barbara Kerk te zijn. Om half acht waren we pas op onze camping in Culemborg gearriveerd en om acht uur zou het Betuws Popkoor het startsein gaan geven voor de 15e editie van Culemborg Blues.
Het was de eerste keer dat de Stichting Culemborg Blues een officieel programma op de vrijdagavond had ingepland en dat bleek achteraf een uitstekende zet. Op de campings in de directe omgeving was op de vrijdagavond al nauwelijks meer een plekje te vinden en dat was de voorgaande jaren nog niet eerder voorgekomen.
Het is nou niet bepaald een feit dat mijn hart sneller gaat kloppen van een popkoor, maar je wilt toch eigenlijk zo veel mogelijk meemaken. Via voorzitter John van Empel waren onze toegangsbewijzen veilig gesteld, dus iets later arriveren zou geen probleem zijn.
Bij onze binnenkomst zit de Kerk behoorlijk vol en krijg ik van John en hoffotograaf Frank Visser al meteen de mogelijkheid om in de nok van de prachtige Kerk enkele foto’s te maken. Nou, dat laat ik me natuurlijk geen 2 x zeggen, hoewel de trappen naar boven en het 30 cm brede plankje (met reling overigens) meer van de conditie en de zenuwen vergden dan ik had voorzien.
Een ieder zal zijn eigen mening hebben over een popkoor, maar ik sta versteld van de fantastische harmonieuze samenzang van het grote koor en ondanks de enorme hoogte van de (overigens prachtige) Kerk, was het geluid fenomenaal. Oke, het volume had wel een stukje harder gemogen, maar dat ligt in een Kerk toch altijd wat moeilijk. Bovendien zit waarschijnlijk niemand op lostrillend glas in lood of een kroonluchter op zijn hoofd te wachten.
Na het Betuws Popkoor is het de beurt aan de Amerikaanse zangeres Sydney Ellis & Her Yes Mama Band. Ik had stiekem gehoopt op een portie lekkere blues, maar helaas beperkt Sydney zich voornamelijk tot de meest uitgekauwde gospel-klassiekers. Ik had het natuurlijk kunnen weten, want Sydney staat nou niet bepaald bekend om haar ragfijne repertoirekeuze. Ondanks haar geweldige stem, haar strakke begeleidingsband en een lekker glaasje rode wijn, hebben we het niet kunnen volhouden tot het eind.
Na een paar laatste biertjes in een Culemborgs cafe en een paar superfijne Tullamore Drews op de camping bij onze naaste buren van Cafe Boelens uit Eelde hebben we het toch nog even onrustig kunnen houden tussen de appel- en de perebomen buiten Culemborg.
Op de zaterdagochtend moesten we noodgedwongen vroeg uit de veren. De slaapzakken waren kleddernat door de vele regen en het zag er die ochtend ook niet naar uit dat we een droge bluesdag zouden krijgen. Dat zou balen zijn, want Culemborg Blues heeft de laatste jaren toch altijd enorm veel mazzel met het weer.
Na een paar flinke bakken Senseo Crema en een paar broodjes van de bakker, tegen enen toch maar eens voorzichtig richting de binnenstad om niets van de eerste noten van de jonge Eric Steckel te hoeven missen. Exact om 13:30 geeft John van Empel het startsein op het hoofdpodium voor een bijna 12 uur durende bluesmarathon.
Opvallend is het dat de jeugdige Eric Steckel in de laatste jaren (sinds Ribs en Blues) qua uiterlijk geen spatje veranderd is. Muzikaal heeft de jonge Amerikaan een tweede gitarist in de arm genomen, die nauwelijks onder doet voor de virtuoze Eric zelf. Of deze 2e gitarist nu een echte aanvulling is, daar valt over te redetwisten, maar Steckel’s set was er één om te zoenen. Uiteraard met veel werk van zijn laatste album ‘Feels Like Home’ en een paar geweldige Freddie King covers was dit een prachtige opener en een goede zet van de Stichting om de Grote Markt vroeg op de middag flink gevuld te krijgen.
The Pine Box Boys hadden twee jaren geleden ook op Culemborg Blues gestaan en waren toen wat mij betreft de verrassing van de dag. Uiteraard had dit ook wel te maken met hun opzienbarende uiterlijk, maar eveneens vanwege hun macabere doodgraversteksten en hun kundige manier van muziek maken.
Die verrassing was er helaas nu af. De show was eigenlijk nog hetzelfde als twee jaren terug en het was duidelijk te merken op het plein dat de terugkeer op Culemborg Blues binnen twee jaren voor het Culemborgse bluespubliek te snel en iets teveel van het goede is.
Hetzelfde geldt wellicht voor Ruben Hoeke. Ook Ruben stond twee jaren geleden als opener op het hoofdpodium en in tegenstelling tot twee jaren geleden ging Ruben’s volumeknop ditmaal ruim over de grens van het toelaatbare. Vooraan was het bijna niet meer te harden. Doodzonde, want zijn uitstekende gitaarsound en de goede zang van Frank Pardo zou met enkele volumestreepjes minder, veel en veel beter uit de verf komen.
We gaan al weer richting het begin van de avond als Marcus Malone zijn opwachting maakt. Marcus is voor mij de enige onbekende op het hoofdpodium en de uit Detroit afkomstige soul, funk en blueszanger ontpopt zich als een entertainer eersteklas. Uiteraard is het opzwepende gedrag allemaal typisch Amerikaans, maar Marcus heeft het publiek wel in no-time voor zich gewonnen. Niet alle songs van Marcus zijn even pakkend en toegankelijk, maar zijn uitstekende stem en zijn nog betere tweede gitarist maken het optreden tot een groot genot. Malone’s optreden werd uiteindelijk niet het hoogtepunt van de dag, maar was in elk geval een heerlijke afwisseling tussen alle bekende namen.
Na Julian Sas (waar collega Ton al over schreef) was het de beurt aan Barrelhouse. Tja, wat moet je hier nu nog over schrijven. Ik ben er telkens weer verbaasd over hoe dit zestal, dat stijf staat van de routine, zoveel spelvreugde en enthousiasme kan uitstralen. Het was voor Tineke en haar mannen na een aantal weken vakantie weer de eerste keer dat ze weer bij elkaar waren en ze waren merkbaar weer helemaal klaar om te vlammen. Nou, dat deden ze! Wat een set. Heerlijk! Een uur lang vol gas en met een enkele slow tussendoor hebben ze de Grote Markt in een rap tempo weer omgetoverd in een deinende en swingende massa. Ondanks dat ik deze vriendelijke muzikanten misschien wel al 100x heb gezien, was Barrelhouse voor mij persoonlijk het hoogtepunt van Culemborg Blues.
Tenslotte, de Big Man uit de Bronx, Popa Chubby. No smoking stond er op de deur van zijn kleedkamer. Ach ja, Popa had overdag even gewinkeld in Amsterdam en moest toch even tot rust komen.
Chubby krijgt als afsluiter maar liefst een uur en drie kwartier de tijd om te knallen. En dat deed hij dan ook. Hij was zelfs met zijn logge lijf niet te beroerd om een veertig plusser, die zonodig nog even moest stagediven, met een ferme trap onder de kont weer het publiek in te helpen. Ondanks vrij veel gepingel in het eerste deel van de show was vooral het laatste half uur van Popa’s set er een om de vingers bij af te likken. Oke, geen eigen nummers meer, maar ‘Get it on’ van T-Rex en ‘Rock and Roll’ van Led Zeppelin gaan er zo rond enen toch nog in als koek.
Om vijf minuutjes voor één komt er een eind aan de vijftiende Culemborg Blues en opnieuw hebben we de mazzel gehad dat deze zaterdag de boeken in gaat als bijna helemaal droog en zonnig.
Het was opnieuw een prachtig feest in Culemborg en bovendien weer super gezellig door de vele bekenden en de grote horde liefhebbers die Culemborg weer aangedaan hebben. Het lijkt zo langzamerhand wel een familiereunie in de Betuwe.
Op Ruben Hoeke na was het geluid op de pleinen en bij de kroegen van een uitzonderlijk goed niveau. Grote complimenten dus! Ook de organisatie had de touwtjes weer strak in handen en ook de swingende security bij het hoofdpodium had de avond van zijn leven. Het geplande tijdschema is op de minuut nauwkeurig afgewerkt en dat is al een compliment op zich waardig. Hopelijk staan er volgend jaar een hele serie nieuwe namen op het hoofdpodium. In elk geval bands die we in Culemborg nog niet eerder hebben gespot. Maar hoe het allemaal ook uitpakt. Het derde weekend van augustus 2009 zijn wij weer van de partij!
