Tekst en foto's: Bert Reinders
“Meneer,
weet u misschien hoe oud die jongens zijn?”. Een met bewondering doorspekte
vraag die ik tot drie keer toe gesteld kreeg, nadat de Noordwijkse Big Blind de
mainstage van Rocking The Blues 2008 op de kop hadden gezet.
En
terecht, want de mannen van Big Blind gingen te keer als nooit tevoren. Zelfs
mijn lieve vrouw Ardi, die na het laatste bezoek aan Big Blind in Cafe de Lijst
(begin september) toch nog een beetje sceptisch was, was nu volledig overtuigd.
Dit is top! Dit is grote klasse van een stelletje twintigers die hun vak
verstaan als een paar ‘oude rotten’.
In het
cafe gedeelte had Ralph de Jongh om 20:15 Rocking The Blues geopend en Ralph
voelde de sfeer perfect aan door rustig zijn set op te bouwen met een aantal
geweldige ballads zoals ‘Harry’ en ‘Man’. Ralph kreeg ongeveer veertig minuten
te tijd om het publiek op te warmen in het CCOG, maar Ralph hoefde daar niet zo
heel veel voor te doen. De beheerders van het Duivense centrum hadden de
verwarmingsknop wel naar zo’n onbehaaglijk niveau gebracht, dat bij de minst
geringste beweging het zweet bij de bezoekers met straaltjes over de rug liep.
Tja, er
moest gedronken worden volgens de jonge barjuf en deze dame kende
waarschijnlijk het altijd gretig innemende bluesvolk nog niet. Nou, barjuffrouw, ook al vriest
het, gedronken wordt er echt wel.
Nadat
Ralph zijn eerste set had afgewerkt, was het dus de beurt aan de jongens van Big
Blind. Tijdens het opbouwen ging niet alles van een leien dakje, want
drummer Niels miste zijn snaredrum en gitarist JJ had het gevoel dat hij ineens
een breuk in zijn gitaarsnoer had.
Volgens
goed ingelichte bronnen had de vergeetachtigheid van Niels en de onvolkomenheid
van JJ alles te maken met verliefdheid. Bij navraag bleek overigens de hele
band verliefd.
Op het
podium was geen spoor van verliefdheid te merken, want oh oh, wat gingen de
jongens los. Vanaf de eerste noot werd het gaspedaal diep ingedrukt en dat
hielden ze dan ook met gemak anderhalf uur lang vol. Big Blind had om 17:00 uur
’s middags ook al een optreden gedaan, maar ondanks dat, spetterde de energie
van het podium af. Ook de wisselwerking en het contact met het publiek was
enorm goed en het spelplezier van de mannen was een lust voor het oog.
Uiteraard
kwamen de Noordwijkers niet zonder het geven van een toegift van het podium af
en zo zet Big Blind meteen al een hele dikke stempel op Rocking The Blues 2008.
Aan het
begin van de avond was ik al even getuige geweest van de soundcheck van The Hands
Me Down en dat was al een klein privéconcertje op zich. Kicken! Totdat
zangeres Nwandbi zich achter de microfoon nestelde. Van schrik schoten mijn
tenen over elkaar in mijn nieuwe boots. Ik had al geluiden vanuit Giethoorn
gehoord dat de dame in kwestie behoorlijk vals zong, maar die opmerkingen had
ik gezien het bekende perfectionisme van de heren Amor/Davey al rap naast me
neer gelegd.
Maar wat
Nwandbi liet horen was inderdaad erg. Wat zeg ik? Dit was héél erg. Ze zingt
niet alleen vals, ze kan eigenlijk helemaal niet zingen. De dame heeft nauwelijks
bereik en bovendien geen enkele ziel in haar stem. Toen aan het eind van de
soundcheck de tekst van het overbekende nummer ‘Crossroads’ van een briefje
moest worden voorgelezen, wist ik wel genoeg. Gewoon bidden voor een goede
afloop en een mooi klusje voor Spyker Sound om de dame er vakkundig uit te
filteren.
Natuurlijk
waren de verwachtingen bijzonder hoog gespannen over The Hands Me Downs. De
drie overgebleven Hoax-leden willen niets liever dan definitief een streep
zetten onder The Hoax en bestempelen de wereldformatie dan ook als een band uit
de vorige eeuw.
Toch ………
en natuurlijk niet verwonderlijk met drie ex-Hoax leden, klinkt The Hands gewoon
als The Hoax. Veel oude bluesklassiekers komen voorbij, en uiteraard na een
beetje schreeuwen van uit het publiek, een enkel Hoax-nummer als 'Fist Full Of Dirt' 'Bones' en 'Feeding Time'.
Gelukkig worden bijna
alle nummers door Jon Amor gezongen. Bij een enkel nummer komt de Braziliaanse Nwandbi
achter het tweede drumstel vandaan om haar steentje vocaal bij te dragen. Helaas
is het nog steeds tenenkrommend wat de, overigens mooie meid, laat horen. Het
is in elk geval al iets beter dan tijdens de soundcheck (hulde aan Spyker
Sound!), maar nog steeds niet goed.
Het
gitaarwerk en de sound van het duo Amor/Davey is oorstrelend, hoewel ook
hierover de meningen ruim verdeeld waren. Veel oudere bezoekers konden het immense
gitaargeweld en de versterker op standje veertien niet langer behappen. Het was
inderdaad dan ook weer lekker pittig hoe Jesse zijn versterker had afgesteld,
maar persoonlijk vond ik de supersound van Davey een lust voor het oor.
Om 01:15
en nadat opnieuw zangeres Nwandbi ‘Crossroads’ vanaf haar briefje had gezongen
kwam er een eind aan Rocking The Blues 2008.
Jammer genoeg
waren er iets minder bezoekers dan in 2007, maar meer dan voldoende voor een
gezellig en top-avondje Duiven.
Volgend
jaar bestaat Rocking The Blues 10 jaar en dat belooft een spectaculaire
aflevering te worden. Ik weet inmiddels de plannen van Bart en Richard en
uiteraard houd ik hierover mijn mond.
We
wachten gewoon lekker af en we zien volgend jaar wel weer.
Richard
en Bart, ook namens Ardi enorm bedankt voor jullie gastvrijheid en jullie
vertrouwen in mij als presentator. En als "die jongen van Jungen" volgend jaar
weer niet kan, dan doe ik het gewoon weer, want ik ben er toch!
De
organisatie zat zoals gewoonlijk in Duiven uitstekend in elkaar en voor de
bands moet het een genot zijn om op Rockin’ The Blues te mogen spelen. Een
geweldig fraai podium met catwalk, uitstekend licht en geluid, een uitmuntende verzorging en bovendien een
mooie zaal.
Overigens Richard en Bart,
de heerlijke en overgebleven hapjes van de sponsors waren donders lekker!
Vooral de paling!
