Tekst en foto's: Bert & Ardi Reinders tbv Bobtjes Blues Pages
In het Brabantse Mill vond op zaterdag 13 september het benefiet festival voor het in nood verkerende Delta Highway 61 Bluesmuseum in Leland en het daaraan gekoppelde Leland Blues Project plaats.
Het initiatief om het Leland project te starten werd enkele jaren geleden genomen door Billy Johnson (Blues Project Director en eveneens curator van het Highway 61 Blues Museum) in Leland, Mississippi.
Het Leland Blues Project omvat enkele deelprojecten. Zo is in 2001 een museum vol interessante en kostbare bluesherinneringen ingericht en wordt jaarlijks het terugkerende Bluesfestival in Leland georganiseerd. Daarnaast worden artiesten ondersteund en zelfs persoonlijk begeleid door vrijwilligers die hun hele ziel en zaligheid in het project hebben gestopt.
Over het algemeen zijn de muzikanten in de Delta, vanwege de armoede niet in staat om een muzikantenbestaan op te bouwen en het project helpt deze mensen dan ook waar nodig bij aankoop van instrumenten of bij begeleiding naar optredens. Alles gebeurt vrijwillig, dus zonder financiële ondersteuning van overheden maar louter en alleen door giften. Jarenlang heeft het museum het hoofd boven water kunnen houden door de giften en donaties, maar anno 2008 is het mede door de economische crisis in de USA niet meer mogelijk om de helpende hand te bieden en het museum en het project te behouden voor de toekomst.
Eén van de vrijwilligers van het Highway 61 museum in Leland, Randy Magee, is zaterdagavond in Mill samen met zijn vrouw aanwezig om zijn Nederlandse vrienden van het Benefietteam een hart onder de riem te steken.
Rond half acht mag presentator Frank Gorris de eerste band, Bradley’s Circus, op het podium verwelkomen om het festival muzikaal te openen. Op zich een vervelende taak voor Bradley’s Circus, want Cafe Royal puilt rond 19:30 uur nog niet uit van de bezoekers.
Tot overmaat van ramp heeft zangeres Mattanja Joy Bradley ook nog te kampen met een fikse keelontsteking, dus moet ze noodgedwongen met de handrem stevig aangetrokken de gig van Bradley’s Circus naar een goed einde zien te brengen. Mattanja is wel zo verstandig geweest om voor een aantal nummers een vervangster te regelen en daarnaast is gitarist Jimmy The Lounge iets vaker dan normaal als leadzanger te bewonderen.
Ondanks dat de set van Bradley’s Circus een stuk ingetogener is dan normaal, leveren de Tilburgers een prima openeningsset af met grote complimenten voor invalzangeres Ingrid Hel (zangeres van Black Pool en tevens de band van de vader van mondharmonicaspeelster Lidewei Veenhuis). Ingrid geeft met haar donkere stem toch weer een heel andere dimensie mee aan de vertrouwde BC-sound en overigens zonder ook maar een enkele repetitie. Een en al respect dus!
Toch luister ik persoonlijk liever naar Mattanja met haar goddelijke stem, maar helaas zat er voor haar niet meer in dan drie acteerbeurten, waarbij ze in de toegift toch nog meer uit de kast haalde dan volgens mij goed voor haar was.
Op het andere podium mag mijn goede vriend Ralph de Jongh zich uitleven. Het was de bedoeling dat Ralph pas rond 22:00 uur zou gaan spelen, maar omdat Big Bo zich wegens omstandigheden had moet afmelden, mocht Ralph eveneens de set van Big Bo opvullen.
Ik had Ralph al bijna een jaar niet meer gezien of gesproken en hij zag er goed uit. Met een tikkeltje meer spek op de ribben en een nieuwe liefde in zijn leven, knalde zijn energie vanaf de eerste nummers over op de inmiddels lekker volgelopen zaal.
Met de nodige Stones-covers, maar hoofdzakelijk eigen songs was dit weer een Ralph-gig zoals ik hem graag hoor en zie. Bij vlagen onbehouwen, rauw en stijf van de adrenaline. Van te voren heb je dan ook geen idee hoe een nummer zal verlopen en vooral niet hoe het zal eindigen. Kicken!! Van het begin tot het eind!
Op het grote podium is het vervolgens de beurt aan de plaatselijke T & C band. Het enthousiasme bij de band is er wel degelijk, maar muzikaal is het net te rommelig en te weinig gevarieerd om een uur lang te boeien. De band past als bluesrockafwisseling overigens prima in de totale programmering van deze avond.
Na de T & C band en de 2e set van Ralph staat The Little Louis band klaar voor hun set. Een paar maanden terug trof ik Louis op het festival in Stadskanaal als solo artiest en ditmaal stond de vriendelijke muzikant met zijn hele band op het podium. Het is echt geweldig wat dit vijftal ons voor schotelt! Pure deltablues met ijzersterk mondharmonicawerk van Aart van der Wulp. Louis krijgt terecht het publiek in beweging en dwingt met dit optreden weer een heleboel respect af. Gaaf!! Binnenkort verschijnt overigens het nieuwe album van Louis met band (opnames Moulin Blues 2008).
Na Louis ben ik zelf als veilingmeester aan de beurt met de veiling van een drietal schilderijen.
Het eerste kunstwerk is een creatie van fotograaf Ferry Vloet uit Mill, met daarop afgebeeld het logo van het Highway 61 museum en de contouren van de Mississippi er in verwerkt. Het tweede exemplaar is een vrije creatie van fotograaf Leo Gabriëls, met daarop een beeltenis van Paul ‘Wine’ Jones en het klapstuk van de avond is een prachtig en uniek kunstwerk van portretschilder Theo Reijnders, met daarop afgebeeld Willy Foster op de plaats waar hij geboren is, namelijk tussen de bloeiende katoenvelden in Leland.
De schilderijen gingen bijzonder vlot van de hand en het kunstwerk van Theo leverde zelfs een bedrag van maar liefst € 550,-- op.
Na de veiling mag de Amerikaan Bobby Ruthlegde zijn set afwerken op het kleine podium. Persoonlijk ben ik erg gecharmeerd van deze Amerikaanse blues singer/songwriter. Toch lukt het Bobby niet om met zijn ingetogen performance het publiek bij de les te houden en de mensen die zich aan het begin om de vrolijke zanger hebben verzameld druipen jammer genoeg langzaam maar zeker weer af richting het grote podium waar Phil Bee & The Buzztones aan het opbouwen zijn.
Inmiddels zijn we al in de kleine uurtjes beland en helaas zijn er aan het begin van Phil Bee ook al vrij veel mensen vertrokken. Ex-Kingsnakes gitarist Andre Dieterman vervangt tijdelijk vaste Buzzer Stanley Patty, die voor een aantal maanden in Indonesië vertoeft.
De set van Phil Bee wordt er één om te zoenen. De gouden strot van Phil en de unieke en diepe gitaarsound van Dieterman gaan er bij het publiek in als koek. Dit was pas mijn 2e kennismaking met Phil Bee & The Buzztones, maar deze mannen hebben een bluessound in huis waar ik wel pap van lust. Aan de ene kant een moddervet geluid, met een retestrakke ritmesectie en een stuwende hammond er achter, maar wat zich aan de andere kant door de bloedzuivere en supergave stem van Phil tot een afgewerkte en gepolijste machine samensmelt. Perfect!
Omdat vanwege het late tijdstip de geplande jamsessie er niet meer in zit, komen de Limburgers niet van het podium af zonder het geven van een paar toegiften. En terecht! En zoals presentator Frank Gorris al verwoorde: ‘In Limburg hadden ze Andre Rieu, nu hebben ze Phil Bee & The Buzztones!
Tegen half drie is het einde daar en inmiddels beginnen bij mij de knietjes toch ook wel wat te knikken en begint het de hoogste tijd voor de slaapzak te worden. De enthousiaste benefietorganisatie kan zonder twijfel terugkijken op een bijzonder geslaagd evenement. Hoeveel het in zijn totaliteit heeft opgebracht weet ik niet, maar het zal ongetwijfeld een mooi bedrag zijn. De bierpomp heeft deze avond voor mijn gevoel behoorlijk gestroomd en cafe Royal Mill heeft zelfs 10% van de drankomzet ter beschikking gesteld aan Leland.
Vrijwilliger Randy Magee en zijn vrouw staan er halverwege de nacht nog vrolijk lachend bij. Bij ons is het kaarsje langzaam aan het doven.
Hopelijk heeft de ‘anti-vries’ zijn werk goed gedaan om ons de nacht 'bijna' in de open lucht door te laten brengen.
Het is ons laatste weekend in het tentje (met senseo-crema en elektrieke deken weliswaar, dus niet echt dé blues!), maar wat ons betreft mag het najaars-bluesseizoen beginnen.
Het was mooi! Wat zeg ik? Het was gaaf en het Highway 61 Museum kan weer een flinke poos voor uit en daar gaat het tenslotte om.
Royal Mill Keeps The Blues In Leland Alive!!!
