2e deel verslag Hop-Bes festival in Schijndel

Tekst: Ton Kok

Foto's: Bert Reinders

Wat mij als eerste opviel bij mijn aankomst op de locatie in Schijndel was de vriendelijkheid en gemoedelijkheid bij de mensen daar. Gezellig, kleinschalig, twee kroegen, met elkaar verbonden door een rokerstunnel.

Het meeste deel van de tijd heb ik doorgebracht in café de Hopbel, voorzien van twee podia.

Terwijl de ene band stond te spelen, was de andere aan het opbouwen, waardoor de pauzes tussen de verschillende optredens beperkt bleven. Verder allemaal zeer relaxed, geen strak tijdschema, waardoor een ieder zonder te haasten zijn set kon afmaken en er tevens nog een extra nummertje achteraan kon gooien.

Even na acht uur werd het spits afgebeten door Ed & the Hot Burritos. Deze Belgen spelen pretentieloze rechttoe rechtaan blues en gingen er vanaf de start in hoog tempo tegenaan. Even leek het of ze na een minuut of twintig al hun kruit hadden verschoten en waren de Burritos blijkbaar wat afgekoeld, maar voor de finale waren ze toch weer behoorlijk op temperatuur. Frontman Ed Desmul is normaal gesproken te horen als zanger, harmonicaspeler en gitarist, maar wegens een gespalkte pink konden de snaren niet beroerd worden. Verder fraai gitaarwerk van Erik Schoepen en ondersteund door Geert de Boever op drums en Patrick de Neve op bas was dit een lekkere opener.

Heel benieuwd was ik naar de Low Budget Blue Band, afkomstig uit de hogere regionen van het land. Ik had al de nodige lovende verhalen over hen gehoord en was dan ook zeer benieuwd of ze dat zouden kunnen waarmaken. En ze stelden niet teleur. Onder leiding van de energieke zanger/gitarist Bouke Janssen en strak ondersteund door Albert-Jan Koops op bas, Koert Verlind op drums en Wiko Veenvliet op toetsen, speelde dit vriendenclubje een lekkere set met nummers van hun favoriete artiesten als Ian Siegal, Matt Schofield, Albert Collins etc.

Hoogtepunt vond ik persoonlijk “Hit So Hard” van ex-Hoax gitarist Jon Amor. Eigenlijk had ik nooit veel aandacht besteed aan het solowerk van deze man, maar dankzij de LBBB heeft hij nu mijn aandacht. Hopelijk komen deze jongen het komende jaar wat vaker richting Randstad.

De derde band in deze zaal was Mc’Blues, bestaande uit Mark Wenners op gitaar, Rik de Gier, zang en bluesharp, Henk Raven, drums en zang, en Ton de Jong op bas. Qua bezetting en stijl was het ongeveer hetzelfde als de eerste band van de avond. Het eerste kwartier had ik mijn bedenkingen, het geluid was niet geweldig en het liep naar mijn mening niet helemaal gladjes, maar toen de jongens eenmaal warmgedraaid waren kwam het toch nog goed. Ook hier een lekker setje, met de nodige dansers op de vloer. Na de afsluiter ‘Route 66’ konden we ons gaan opmaken voor de finale.

Het geluid was deze avond niet altijd even optimaal, bij de eerste band kwam de drums erg dominant door, bij de LBBB begonnen met name de keyboardsolo’s wat te zacht en ook bij Mc’Blues was het zeker ik het begin niet optimaal.

Bij jongens van Big Blind, de afsluitende band in deze zaal, was het echter helemaal in orde.

Ze zorgden nog wel voor de nodige paniek bij de organisatie. De band was er nog niet, niet te bereiken ook en op hun website stond dit optreden niet vermeld. Snel werden de nodige mensen gepolst voor een plaatsvervangende jamsessie, maar dit bleek niet nodig te zijn. De band arriveerde alsnog, de jongens zetten op hun gemak de apparatuur neer, deden een korte soundcheck en waren er helemaal klaar voor. Ik had ze dit jaar al een paar keer gezien en was er niet helemaal van overtuigd of ze mij op een dergelijk laat tijdstip ook nog zouden kunnen boeien, maar vanaf de opener ‘Ease My Mind’ hadden ze mijn volledige aandacht en wisten die ruim anderhalf uur vast te houden. Nummer van hun CD ‘Dressed To Win’, afgewisseld met nummers van hun favoriete bands als The Hoax en The Red Devils, maar ook van de Nederlandse Strikes: ‘Crack Smokin’ Woman’ (met het van Memphis Slim geleende en aan de huidige tijd aangepaste refrein van ‘Beer Drinkin’ Woman’). Wesley van Werkhoven (zang/bluesharp), J.J. van Duyn op gitaar, Dirk van Duijn op bas en drummer Niels Duindam brachten High Energy-blues met af en toe een rustpuntje.

En alsof het allemaal nog niet genoeg was kwam Jeremy Aussems ook nog even inpluggen om zijn niet geringe kunsten te vertonen. Veel gitaarvuurwerk. Lester Butler’s ‘Automatic’ duurde ongeveer een kwartier, waarvan ruim tien minuten bestond uit de gitaarduellen tussen J.J. en Jeremy. Grandioos.