Tekst/foto's: Bert Reinders
Op zaterdagavond 25 oktober vond het allereerste Hop-Bes Bluesfestival in Schijndel plaats.
Organisator van het jaarlijkse Bluescity festival (Berry van Berkel) was dit jaar uitgeweken naar de cafe’s De Hopbel en D’n Bes, omdat het mooie, maar oude en vervallen theater annex bioscoop zou worden verbouwd of worden gesloopt.
Omdat de contacten met de verantwoordelijken van Citytheater moeizaam waren verlopen, was Berry uiteraard dolgelukkig met de uitnodiging van beide café uitbaters om het festival in hun etablissementen te laten plaatsvinden.
Helemaal zonder slag of stoot verliep de aanloop naar het eerste festival niet, want half oktober had ik nog een woedende Berry aan de telefoon met de mededeling dat de middenstandsvereniging in Schijndel de streek had uitgehaald door op nog geen 250 meter afstand een grote muziektent te plaatsen, waar op dezelfde avond een spectaculaire house- of rockparty zou plaatsvinden.
Tja … inderdaad niet zo handig, maar ach, so be it en bluesvolk is nou eenmaal geen housevolk. Ik kan me overigens wel voorstellen dat je als organisator poepsjaggerijnig wordt van dergelijke ongepaste geintjes.
Toch leek het aan het begin van de avond helemaal de verkeerde kant op te gaan, want het publiek liet het behoorlijk afweten. Slechts een man of veertig waren er aanwezig om de aftrap van het festival mee te maken.
Collega Ton Kok en ik hadden de zaken goed verdeeld, zodat ikzelf een beetje heen en weer kon vliegen voor het maken van foto’s en goed luisteren naar de bands in Cafe D’n Bes, zodat Ton zich kon richten op de bands in Cafe De Hopbel.
Collega Bouke had sowieso geen tijd voor redactionele zaken, want hij stond samen met zijn vrienden van The Low Budget Blue Band op het Hopbel-podium.
In Cafe D’n Bes mogen de uit België afkomstige Tim’s Bluescombo afblazen. De Belgen waren twee jaren geleden ook uitgenodigd op het Bluescity festival in Schijndel en organisator Berry was dusdanig van de mannen onder de indruk dat ze dit keer opnieuw hun kunsten mochten gaan vertonen.
Het optreden van de Belgen tijdens Bluescity ’06 herinner ik mijzelf als een redelijk fletse en snoeiharde gig, maar ditmaal klonk de band volstrekt anders. Oke, het volume was nog steeds te hard, maar gezien de ruwe stijl van de band beslist niet storend.
Tim Verbist treedt als zanger iets minder op de voorgrond dan de vorige keer en laat veel zangwerk over aan drummer Bert Cluyts, die over een uitstekende strot beschikt. Tim’s Bluescombo is bovendien heel goed op de hoogte hoe de hedendaagse electrische blues in de Mississippi Delta klinkt.
Rauw, een beetje ongepolijst, maar wel lekker strak. Uitstekende opener!
Grand Junction speelt gelijktijdig met The Low Budget Blue Band in de zaal van D’n Bes en de zesmansformatie (die overigens over een prachtige website beschikken) verzorgen een prima set met enkele breed uitgesponnen stukken die de southern-rock van The Allman Brothers band aardig goed benaderen. Goed, The Allman Brothers zijn natuurlijk een klasse apart, maar de band en gitarist Bas van der Booren hebben in elk geval heel goed naar Dicky Betts en companen geluisterd. Het was overigens jammer dat de zangpartijen van zanger/gitarist Martijn van der Elsen te overheersend waren. De zanginstallatie stond veel te hard afgesteld en dit kwam het totaalgeluid van de band absoluut niet ten goede. Verder overigens een puik optreden!
Nummer drie in de rij in het cafegedeelte van D’n Bes is gitaarwonder Jeremy Aussems met zijn ervaren ritmesectie Rico Hagemeijer en Ad Rozen.
Jeremy & The Groovebreakers heb ik dit jaar al diverse malen aan het werk gezien, maar het blijft verbazend om te zien met wat voor een souplesse hij zijn snaren beroerd. Bovendien wordt de zestienjarige knul steeds vrijer en flamboyanter op het podium en die ongedwongen en ontspannen uitstraling siert hem. Uiteraard is zijn stem nog niet op het gewenste peil, maar ook dit is gewoon een kwestie van tijd. Wat een talent!! Super!
Jeremy is overigens ondertussen al druk in de weer met eigen nummers die aan het eind van dit jaar op het debuutalbum zullen verschijnen. We wachten rustig af en laten de piepjonge brabander lekker doorgroeien.
Ondanks dat het muzikaal deze avond prima voor elkaar was, mistte ik wel een stukje showelement tijdens de optredens en moesten we tot in de kleine uurtjes wachten op Rob Orlemans & Half Past Midnight met hun energieke high voltage powerblues om dit gemis recht te zetten.
Rob, drummer Ernst Van Ee en bassist Piet Tromp hadden ruimschoots aandacht besteedt aan de soundcheck en dat was tijdens het optreden dan ook dik voor elkaar.
Oké, Rob speelt nou niet echt als een ingetogen jochie, maar dat weten we natuurlijk al heel lang. Sterker nog, de decibels vlogen behoorlijk rond door het kleine zaaltje, maar gelukkig wel op een uiterst aangename manier.
Het optreden van het trio wordt er een van grote klasse en ik zit nu nog steeds na te genieten van het slagerswerk van werelddrummer en stokjesgoochelaar Ernst van Ee. Wat een kunstenaar en werkelijk iedere klap is hartstikke raak!! Mooi man!!
Pure klasse hoe de band nummers als ‘Libertyville’ en ‘Hey Joe’ neer weten te zetten en bovendien gaaf hoe de ervaren wervelwind Orlemans het publiek bij zijn energieke show betrekt door met regelmaat van de klok met zijn wisselende linkshandige Rose’s de zaal in te duiken.
Uitstekende afsluiter in D’n Bes, maar doodzonde dat dit powertrio gelijktijdig met Big Blind stond te spelen, want ik had graag de show van A tot Z bekeken.
Na Orlemans & Big Blind was het benul van tijd helemaal vervlogen, maar rond een uur of twee zullen de laatste noten zo’n beetje hebben geklonken.
Het eerste HopBel-festival was een gezellige boel met leuke bands en een gezellig gemêleerd publiek. De Dommelsch en Bavaria hadden goed gesmaakt en dat was de meeste mensen halverwege de nacht goed aan te zien. Ook de opkomst was uiteindelijk prima, waarbij het rond een uur of elf écht volle bak was
De organisatie kan terugkijken op een geslaagde avond en krijgt van ons dan ook een dikke pluim! Het geluid was helaas niet altijd even goed en vaak net even een fractie te hard. De belichting in de zaaltjes was voor de fotografen ook flink behelpen, maar ach ja …… that’s the blues en daar moeten we maar mee leven!
De bevindingen van collega Ton Kok over Ed & The Hot Burrito’s, McBlues, The Low Budget Blue Band en Big Blind volgen vanavond.
Dus …………….. laters!!
