Door: Bouke Janssen
Na drie studio cd's en meer dan 700 gigs in tien jaar tijd,
vond de band Jesus Volt de tijd rijp om hun podiumervaring te gaan verzilveren
met een livealbum. Ik moet eerlijk bekennen dat ik voor deze plaat de band nog
nooit op cd had gehoord of ze live aan het werk heb gezien. Toch hebben ze al
een aantal keer hier in Assen in café de Witte Bal gespeeld en telkens liep ik
ze mis. Nu is dus de live-cd verschenen en aangezien ik gek ben op live-albums,
heb ik deze kans met beide handen aangegrepen! Hallelujah Motherfuckers! De cd is een registratie van het concert dat de band
gaf in de Estrado in Harderwijk in maart van dit jaar (2008). Ik had geen idee
wat me te wachten stond en de eerste draaibeurt viel dan ook behoorlijk rauw op
mijn dak. Hallelujah zeg, wat een donkere sfeer hangt er in die plaat! Het
duurde dan ook even voordat ik 'm nog een keer draaide, want voor mij is het
zeker geen cd die je voor de gezelligheid opzet. Ik ben een voorstander van
muziek met een sterke sfeer, maar een beetje meer variatie in de
gevoelstemperatuur van de liedjes zou ik niet afkeuren. En als achtergrond-cd
is 'ie niet geschikt, daarvoor is de muziek te druk, te dwingend. Alle zeilen
moeten dus bij om aan de muziek te kunnen wennen. Interessant dus!
Dan de cd maar eens benaderen als luisterplaat. Koptelefoon
op om in de muziek te kruipen en daar ontdek ik al veel meer van de kwaliteit
van de songs. Het valt me op hoe 'tight' het kwartet samenspeelt; die tien jaar
live-ervaring hoor je meteen terug in de strakke uitvoeringen van de liedjes.
De kwaliteit van de opnames is hoog, de productie is lekker vet afgewerkt en
overal in de mix is wel iets aparts te horen. Veel sampletjes en een uitgebreid
effectenpalet zijn een vast onderdeel van de muziek van deze band. Ze komen daar
ook goed mee weg want het past prima bij de cross-over van stijlen die Jesus
Volt op je afvuurt. Donkere blues wordt gecombineerd met stevige rock met hier
en daar een funky topping. Ook ingetogen werk wordt niet geschuwd, maar de
donkere sfeer blijft van de liedjes afdruipen.
Gitarist 'El Tao' is een man met vele gitaargezichten die
met zijn verschillende stijlen en mooie tone(s) de grootste steunpilaar is van
de band. Ondersteund door 'Magic Doudous' op drums/sampler en 'Mr O' op
basgitaar, leggen ze een stevig tapijt neer voor zanger/harpist 'Lord Tracy'.
Met een rauwe bluesrock stem sleept hij zijn publiek mee in de songs. Van de
twaalf nummers op deze cd zijn er tien van de band zelf en twee interpretaties
van bekende songs. Covers kun je ze namelijk in de verste verte niet noemen. Op
geheel eigen wijze worden 'Mannish Boy' en 'John the Revelator' door de band
verbouwd tot Jesus Volt-originals. Puik gedaan!
Dit is geen cd voor watjes, zoveel is duidelijk. De intensiteit van de muziek is hoog, evenals het originaliteitsgehalte. Prima cross-over. Maar hoewel er veel dynamische variatie zit in de liedjes, blijf ik die variatie missen in de sfeer. Alles is zwaar. Nou hoef ik echt niet perse vrolijk te worden van elke plaat die ik opzet, maar deze schijf zuigt je toch behoorlijk mee in donkere atmosferen. En waarschijnlijk is dat ook een beetje de bedoeling van de liedjes op deze cd, dus dan kun je eigenlijk alleen maar afsluiten met de conclusie: Da's dan goed gelukt! Toch wil ik ze nu heel graag eens live gaan bewonderen. Deze sfeer moet je van dichtbij meemaken denk ik.
Dixiefrog (2008)
