Verslag: Bouke Janssen (gele tekst) & Bert Reinders (witte tekst) (Foto's: Bert Reinders)
“Man, man, man, wat is het druk”, mopperde ik op driekwart van de avond tegen één van mijn Meppeler maten.
“Mwoa, ik vind het wel meevallen!”, sprak hij me heel relaxt tegen, terwijl hij zich op zijn dooie gemak, met de armen over elkaar aan de bloedmooie Dana Fuchs staat te vergapen.
“Jij moet zo nodig als een idioot van de ene naar de andere zaal!”, bekt hij me nog eens na.
Tja, daar heeft ie natuurlijk een punt, want als je gewoon van te voren je keuze maakt welke bands je wilt gaan bekijken, dan is er in de diverse zalen genoeg ruimte om een geschikte plekje te vinden. Maar ja, als je overal even wilt kijken en van iedere band een paar foto’s wilt schieten, dan lopen je al snel de nodige mensen voor de voeten.
En ondanks dat we deze avond met dubbele Bluesman.nl bezetting in het grote Tamboer theater aanwezig zijn, is het ons toch weer gelukt om enkele bands te missen. Nota bene, Little Boogie Boy & John Primer! Toch zeker niet de eerste de beste en beslist één van de grote namen op deze vierde editie van het Tamboer festival.
We zijn al ruim vóór half acht aanwezig in het mooie theater en tot mijn verbazing is het op dat moment al redelijk druk. De parkeerplaats buiten is al voor een groot deel gevuld en een grote groep mensen staat al in de rij om hun geld om te zetten in de broodnodige zwarte munten. Zelfs bij de grote cd-stand is het al dringen geblazen om te kunnen spotten wat er zoal te koop wordt aangeboden.
Om 20:15 uur barst het bluesgeweld dan eindelijk los en het zijn meteen al niet de minsten die het startschot mogen geven.
In de grote Univezaal is het Matt Schofield Trio begonnen, terwijl in de salon Little Boogie Boy aan zijn eerste set (zonder John Primer) is begonnen.
In de grote foyer mag ‘huisband’ The Greyhound Bluesband het publiek alvast opwarmen voor Tony Bullock en in de Passagezaal zitten de Drents/Groningse jubilarissen van Kopstubbers, met frontman en TVDrenthe persoonlijkheid Erik Harteveld.
Als echte noordeling moet je natuurlijk even bij de Kopstubbers gaan buurten. Ondanks dat er genoeg vermakend publiek aanwezig is bij de Drentstalige blues, houd ik het zelf na een minuut of tien ook maar weer voor gezien. Want ondanks ‘da’j teeg’n mij rustig Drein’s kunt proaten’, versta ik er geen bal van wat zanger/gitarist en mondharmonicaspeler Erik Hartelveld ons (veel te binnensmonds) te vertellen heeft. Daarnaast flits het ook niet echt bij de grotendeels ‘zittende’ muzikanten en het is muzikaal te lichtvoetig om de aandacht er bij te houden.
Voor de niet-noordelingen is Kopstubbers helemaal een onneembare vesting, dus laten we de aanwezigheid van dit gezelschap dan maar op een geste van De Tamboer houden in verband met hun veertig jarig bestaan.
De opener in de grote zaal is de Matt Schoffield Trio, die de niet te benijden eer te beurt valt om het binnenstromende publiek te mogen opwarmen. De band speelt top als altijd, maar het publiek moet duidelijk nog even in 'festivalmodus' gezet worden. Het hele leger fotografen had voldoende ruimte voor het podium in ieder geval....
Matt is mijn favoriete gitarist van de laatste jaren. Meesterlijke timing, super dynamisch, origineel gitaarspel en hij heeft de mooiste 'tone' van allemaal. Tel daar nog even de muzikaliteit van organist Johnny Henderson en drummer Alain Baudry (hij wisselt de stokjes regelmatig met 'original' Evan Jenkins) bij op, en er staat een band van wereldklasse op het podium. Origineel in de benadering van de blues en al zijn aangrenzende buurmuziekjes, uitgevoerd op heel hoog niveau. Jammer alleen dat het geen van allen publieksopzwepende personen zijn. Ze gaan 100% voor de muziek en die laten ze voor zich spreken. Het publiek moet er even aan wennen, maar kan het na een tijdje allemaal prima waarderen. Persoonlijk had ik ze graag ietsje later in het programma gezien, maar hier staat een wereldband die de aftrap verzorgt!
Omdat Little Boogie Boy ook in 2007 op het Hoogeveense festival stond en de eerste set nog zonder de Amerikaan John Primer plaats vind, laten we de vriendelijke Hein ‘Little Boogie Boy’ Meijer maar even voor wat het is en lopen we nog even een deurtje verder waar The Robbert Fossen band zich in het bloedhete theatercafé in het zweet aan het werken is.
Robbert Fossen heb ik dit jaar al een aantal keren mogen bewonderen en deze band maakt toch telkens met hun opzwepende Chigagoblues en de diep-donkerbruine stem van Robbert elke keer weer ontstellend veel indruk. Robbert heeft ook deze keer weer de beschikking over enkele elite-leden van de Nederblues, waaronder ‘de van The Twelve Bar Bluesband geleende’ Patrick Sideburn Obrist, gitarist Fat Harry en pianogeweldenaar Martijn Schok. Een uitstekende keuze van de organisatie om deze geweldige Nederlandse kanjers in Hoogeveen te laten optreden.
Ook in de foyer zit de feeststemming er al flink in als Tony Bullock zich bij The Greyhound Bluesband heeft gevoegd. De ‘Big-American’ blijkt naast een verdienstelijk zanger/gitarist een uitstekend entertainer, die het publiek al vroeg op de avond in beweging weet te krijgen.
Oke, zoals wellicht te verwachten zal het ‘Sweet Home Chigago’- gehalte ongetwijfeld hoog komen te liggen in de foyer, maar voor het grootste gedeelte van het theaterpubliek zal de gezelligheid en de prachtige sfeer in deze grote zaal vele malen belangrijker en interessanter zijn dan de uiterst hoogstaande kwaliteitsblues van bijvoorbeeld de Brit Matt Schofield.
Om 21:15 uur mogen de oosterburen van het Abi Wallenstein trio het stokje tijdelijk overnemen van GBB en eerlijk gezegd zakt de goed opgebouwde sfeer enigszins in. De voormalig straatmuzikant speelt absoluut niet onverdienstelijk, maar op de een of andere manier heb ik het gevoel dat de Duitsers deze avond op een verkeerd podium staan. Het feestgevoel ebt langzaam weg en na een dik uur ligt er weer een frisse taak voor The Greyhound Bluesband om respectievelijk met veteraan Guitar Chrusher en de bluesdandy Greg Copeland om de opgebouwde sfeer weer op het oude en vertrouwde niveau te krijgen.
Op het zelfde tijdstip staat de New Yorkse zangeres Dana Fuchs op het grote podium in de Univezaal. En in die Univezaal is het enorm druk. Wat zeg ik? Het is er bomvol. Het lukt me zelfs niet eens om vooraan het podium een plek te vinden tussen al die mensen (lees: mannen).
Ondanks dat Dana’s muziek toch wel een eindje van de echte blues verwijderd is, zet de mooie dame en rockchick een uitstekende en wervelende show neer. Er gebeurt tenminste iets op dat grote podium en met haar mooie stem en haar dito verschijning ontpopt ze zich zonder twijfel tot één van de hoogtepunten van de avond. Vooral het Etta James slotnummer ‘I’d rather go blind’ is er eentje om in te lijsten. Instrumentaal kun je overigens gerust enkele vraagtekens zetten, maar bij deze band draait dan ook alles om de uitstekende zangkwaliteiten van Dana.
Ik heb overigens naderhand nog enkele mannen gesproken die niet echt wakker konden liggen van Dana’s verschijning en wellicht is het verstandig dat deze mannen zich toch eens in verbinding stellen met een opticien. (Nico Brillen was in De Tamboer ter plaatse, dus een afspraak hadden we vrij snel kunnen regelen!)
Omdat de set van Dana Fuchs behoorlijk uitloopt na haar toegift en de versterker van Garner's bassist kuren vertoont, begint de Larry Garner Bluesband flink wat later dan gepland. Voordat de bluesman uit Baton Rouge zelf het podium betreedt, mag zijn band vast het publiek gaan vermaken. Op zich een lekker strakke band, met een goede hammondist, maar nog niet bijster interessant allemaal. Opwarmnummers van begeleidingsbands kunnen mij gestolen worden; Meneer Garner zelf willen we aan het werk zien!! Maar eerlijk gezegd ben ik van hem ook niet helemaal ondersteboven. Hij speelt en zingt prima, maar na het gitaartalent van Matt Schofield en de spetterende set van Dana Fuchs, doet dit allemaal wat vlakjes aan. Het staat allemaal als een huis, maar ik vind het niet echt interessant en mist overtuigingskracht. Het slot heb ik niet gezien, dus misschien heb ik wel een spectaculaire finish gemist, maar dat kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Iets te gladjes allemaal...
Helaas heeft Dana Fuchs er ook voor gezorgd dat ik de tweede set van Little Boogie Boy met John Primer volledig heb gemist en daar baal ik behoorlijk van, maar ja, soms is kiezen erg moeilijk. Zelfs de hulp van organisator Rudie Reinders, die me voor het maken van een foto snel via een binnendoorweggetje naar de Salon wist te loodsen, mocht niet meer baten, want John Primer was al druk in de weer om cd’s te signeren.
Dan maar even de oversteek maken naar de Australiër Dave Hole. Bij de altijd goedlachse slide-gitarist met zijn aparte over-the-top stijl van spelen is het niet overdreven druk en kunnen we zelfs op ons gemak een zitplaats vinden op de eerste rij. Het trio Dave Hole verzuipt een beetje op het immense podium in de passagezaal en ook het geluid is helaas niet optimaal. Ondanks dat Hole een meester op slide is, vind ik zijn stemgeluid niet erg sterk. ‘Motherless Children’ van Clapton wordt overigens meesterlijk vertolkt, maar echt heel boeiend wordt het in die tijd dat ik in de Passagezaal heb doorgebracht zeer zeker niet.
In het theatercafé speelt als tweede band de Belgische 'Rhythm Bombs'. Hoewel, Belgisch... Gitarist John 'Mr Jay' Verhaegh komt uit Nederland en toetsenist 'Big Hein' Koop resideert in Duitsland. Het internationale gezelschap trakteert het publiek in het cafégedeelte op vette jump- en swingblues. Heerlijke 'oldschool' die perfect wordt uitgevoerd en daarmee meteen ook de meest bluesy band van de avond. Het authentieke gitaargeluid van versterkerspecialist 'Mr. Jay' ramt soepeltjes naar binnen en vindt een prima plaatsje in de onderbuik. Zanger/harpist/oprichter Wouter Celis zingt en blaast overtuigend en dat kun je eigenlijk van de hele hele band en de muziek die ze spelen zeggen. Lekker op elkaar ingespeeld bandje! Helaas moeten ze opboksen tegen de geluidsinstallatie van de aangrenzende foyer. In de wat rustigere stukken worden ze behoorlijk overstemd door de buren van GBB en dat kan niet echt de bedoeling zijn. Zijdeurtjes dicht dan maar volgende keer?
Voor mij was Dede Priest en haar band muzikaal gezien het beste optreden van het festival. Wat een partij soul hebben deze dame en haar band in huis! Over overtuigen gesproken... Dede laat je vocaal alle hoeken van het veel te kleine zaaltje zien en haar Nederlandse begeleidingsband is van hoog niveau. Toppers als Richard van Bergen (oa. Shiner Twins) sterk op gitaar en Govert van der Kolm (o.a. Backbones) op toetsen, die imponerende solo's uit zijn piano en hammondorgel laat klinken. Smullen meneer!
Maar Dede steelt hier de show. Wat een uitstraling heeft deze mevrouw. Bosje bloemen in het haar, glitterjurkje aan, boa'tje om de mic-stand en dan gewoon de zaal inpakken met heel veel overtuigingskracht en een dijk van een stem. Niet 100% blues allemaal, maar heel veel erg goede eigen songs die bol staan van de soul en lekkere dynamiek. Strak geleid door drummer Jody van Ooijen en bassist Roelof Klijn (beiden oa. The Strikes, Backbones), staat deze band als een huis, maar het is allemaal losjes genoeg om de muziek echt tot leven te laten komen. Helaas, helaas moet ik nog meer bands beluisteren/fotograferen, maar wat mij betreft had ik hier wel willen afsluiten. Heerlijke muziekbeleving!
Als finale-act in de grote zaal speelt Danny Bryant met zijn RedEyeBand. Deze Engelse gitaarbeul wordt vaak vergeleken met Walter Trout en daar sluit ik me volkomen bij aan. Het komt allemaal sympathiek over, hij speelt de planken uit de vloer en weet het publiek zeer goed te vermaken, maar bij mij komt het niet helemaal meer aan. Ik heb dit soort gitaarwerk misschien al iets te vaak gezien en het is jammer dat hij er niet echt iets eigens aan toevoegt. Maar door het nog in groten getale aanwezige publiek wordt Danny's bluesrock zeer gewaardeerd en daarmee heeft de organisatie weer een prima afsluiter neergezet!
In de aanloop naar het festival toe werd het wel duidelijk dat deze vierde editie de meest succesvolle tot nu toe zou worden. De kaartverkoop liep van meet af aan geweldig en uiteindelijk had zelfs de brandweer nog een vergunning afgeleverd dat er zo’n 2000 bezoekers mochten worden toegelaten.
Deze vierde editie is bezocht door zo’n 1600 bezoekers en misschien wordt de lat voor het volgende en het eerste lustrum wellicht op 2000 bezoekers gelegd. Of dat verstandig is, daar heb ik mijn twijfels over. Het was nu nog net te doen. Of het met 2000 bezoekers nog net zo gezellig zal zijn, zal de toekomst ons duidelijk moeten maken.
Het was in elk geval een bluesavond om te smullen en oh oh, wat zijn we trots dat 'wij' in Drenthe zo'n festival hebben!! Rudie, Ab & Geert, veel plezier op de roze wolk de komende tijd en tot 2009 op het 1e lustrum!!
n.b. Voor degene die denken dat drummer George Snijder van The Greyhound Bluesband achter zijn drumstel zat te suffen hebben het mis, want George had aan het begin van de avond zijn snaredrum al aan barrels geslagen!!
Bouke's foto's zijn inmiddels in het bestaande fotoalbum opgenomen!
