Door: Ton Kok
Zaterdagavond 29 november vond in Café Royal in het Brabantse Mill de presentatie plaats van de debuut cd van Mariëlla Tirotto & the Blues Federation: “Somewhere Down The Road”. Zoals te verwachten bij deze dame was alles strak georganiseerd en werd niets aan het toeval overgelaten. Het was al gezellig druk bij binnenkomst en een drankje stond al klaar.
Ondanks de strakke organisatie zou het toch een latertje worden. Om klokslag tien kwam Master of Ceremonies Peter de Wit het podium op om de openingsact van de avond aan te kondigen: Erwin Nyhoff. Gezegend met een indrukwekkende strot en verder alleen gewapend met een gitaar wist deze voormalige frontman van de Prodigal Sons de stemming er in te krijgen een selectie van eigen werk en wat klassiekers. Tijdens Springsteen’s ‘Pink Cadillac’ maakte hij een sprong om vervolgens angstig omhoog te kijken of hij niet het plafond zou raken, iets waar Mariëlla met haar lengte geen last van zou hebben. De toegift was Chuck Berry’s ‘Rock & Roll Music”.
Vervolgens was rond elven de buurt aan Mariëlla Tirotto & the Blues Federation. Mariëlla met haar mannen Heins Greten (bas/toetsen), Harald Koll (gitaar/bas), Michel de Kok (bluesharp) en John Kakiay (drums).
De eerste set bestond voornamelijk uit werk uit de Nederblues.nl periode. Aftrappend met ‘Sinner’s Prayer’ kwamen vervolgens een aantal nummers uit de beginperiode voorbij, aangevuld met een aantal instrumentale werkjes en het wat later toegevoegde ‘Little Wing’. Een smerig klinkend ‘I Just Want To Make Love To You’ vond ik persoonlijk het hoogtepunt van deze set. Nummers als ‘Appleknockers Flophouse’ en ‘Wang Dang Doodle’ zijn weliswaar aardig om te horen, maar mogen van mij achterblijven in de Nederblues.nl periode.
Vervolgens pauze en de mensen aan de tap konden hun hart ophalen, want met de binnentemperatuur had niets met enige vorm van ‘Wintertime Blues’ te maken.
Vervolgens het officiële gedeelte met de uitreiking van het eerste (en tweede en derde) exemplaar van de cd.
De eerste cd werd overhandigd aan Michel Greten, broer van bassist/toetsenist Heins, wiens platenverzameling aan de basis lag van de oprichting van de groep, het tweede exemplaar ging naar het zevende bandlid, fotografe en manusje van alles, Claudia Spruijt en het derde exemplaar werd overhandigd aan Harry Dekkers, voorzitter van de Stichting Ezelsociëteit (www.ezelsociëteit.nl), een stichting die zich bezighoudt met de opvang van verwaarloosde en mishandelde ezels. De groep heeft zich aan deze stichting verbonden en een deel van de opbrengst van de cd zal hier naartoe gaan, chapeau.
Vervolgens werden een tiental cd’s uitgereikt aan de eerste tien bezoekers, die het gastenboek getekend hadden. (terwijl ondergetekende zich nu realiseert dat nagelaten te hebben). Onder de eerste tien ook iemand die er eigenlijk altijd al vroeg bij is: ‘Ziggy’ van het bluesforum.nl.
Dan tijd voor de laatste set. Begonnen werd met het bonusnummer ‘After Hours’, waarna vervolgens de rest van de cd integraal gespeeld werd, aangevuld in twee nummers met een vierkoppige blazerssectie, Ton Peeters (bariton sax), Cor Jansen (tenor sax), Jan de Laat (trombone) en Leo Leest (trompet), en in één nummer door toetsenist Ruud van Eldik, die in de eerste set ook al act de presence gegeven had. Ik moet zeggen,
voor mij ligt de kracht van deze groep toch in het eigen werk en de covers, die hen wel op het lijf geschreven zijn, zoals ‘Sometimes’ en ‘Window Of My Eyes’, beiden op de cd te vinden. De tweede set klonk veel persoonlijker. Wat mij betreft zijn ze met deze plaat de juiste weg ingeslagen en hoop ik dat ze daarop doorgaan.
Al met al een lange, maar geslaagde avond, een compliment voor opperstalmeester Peter de Wit, die iedereen toch goed bij de les wist te houden, hoewel het voor sommige bezoekers de avond wellicht iets te lang was.
Het was des Brabants gezellig en druk, het geluid was perfect (dank aan Hans en Gerald ‘Veldman’), de muziek was ook dik in orde en dankzij vriend en chauffeur Jan Maarten kon ik dit keer in de passagierstoel plaatsnemen om voor de deur afgezet te worden (om ca. tien over half vier).
Een geslaagde presentatie voor een geslaagde cd.
