Door: Bouke Janssen
Foto's: Ian Siegal/The Rhythm Chiefs
Voor het eerst sinds tijden was ik weer eens in De Lantaarn in Hellendoorn. Ooit een bluescafé waar alle grote namen uit de blueswereld speelden, tegenwoordig wordt er niet meer zoveel blues geprogrammeerd helaas. Maar af en toe prijkt er toch weer iets interessants op de agenda van dit muziekcafé, zoals ook deze zesde december...
The Rhythm Chiefs openen de avond stipt op tijd voor een inmiddels goed vol lopende Lantaarn. De band speelt zich lekker los met een 'instrumentaaltje' en het is van meet af aan genieten van de gitaarkunsten van gitarist/zanger Dusty Ciggaar. Nou heb ik hem al vaak live zien spelen, maar hij gaat gewoon door met het ontwikkelen van zijn gitaartalent en ik vraag me af waar dat ooit gaat eindigen. Er lopen wel meer gitaartalenten rond in bluesland (NL en heel ver daar buiten), geweldige SRV-klonen, maar er zijn er maar weinig (geen?) zo veelzijdig als jongeheer Ciggaar.
Telkens ontdek ik weer nieuwe licks die ik nog niet van hem kende, vaak heerlijk buiten de bluestoonladders, maar o zo verfrissend in de rootsmuziek die deze band laat horen. Want van een bluesbandje kan/mag je hier absoluut niet spreken, dat zou ze ernstig te kort doen. Blues spelen kunnen ze uiteraard ook, maar in de mix met country, ragtime, rock-a-billy, jazz en wat funk hier en daar, is het allemaal erg aangenaam luisteren.
Nog steeds is Dusty niet een van de beste zangers die ik ken, maar ik moet zeggen dat ook daar een stijgende lijn te horen is, al groeit deze wat minder vlot dan het gitaarspel. En dat is eigenlijk best jammer, want het zou de band nog veel completer en volwassener maken. 'n Middagje zangpedagoog zou wonderen doen en de stem openzetten. Maar op de een of andere manier heeft het ook wel z'n charme en ik ga er van uit dat zijn stem gewoon gaat groeien met de jaren.
De band draait natuurlijk niet alleen op het talent van de gitarist, want waar zou hij zijn zonder een degelijke basis. Drummer Rafael en bassist Danny (beiden eveneens talenten op hun eigen instrument) zijn erg goed op elkaar ingespeeld en vullen Dusty ook hier in Hellendoorn goed aan. En dat geeft de frontman weer veel speelruimte om van alles en nog wat te uit proberen op het podium en grenzen op te zoeken in timing en nootkeuze.
De Chiefs groeien per gig die ze spelen. Nu al erg volwassen eigen werk, het technisch- en originaliteitsniveau ligt ver boven gemiddeld en de muziekbeleving van het trio komt overtuigend over. Al vroeg richting de top dus, en ik ben heel benieuwd wat dit trio in de toekomst allemaal nog gaat laten horen.
Na een korte change-over op het podium (de Ian Siegal Band speelt over de complete backline van the Rhythm Chiefs) is het tijd voor de hoofdact van de avond. Het is de derde keer dat ik Siegal zie spelen dit jaar; Een onvergetelijk goede, zeer intieme gig in de Witte Bal begin dit jaar, een iets minder sterk (op de 'schaal van Siegal' althans) optreden voor een volle tent in Ospel en nu voor dik 200 man in de Lantaarn in Hellendoorn. Ian heeft er zin in vanavond. De 'secundaire arbeidsvoorwaarden' (backstage) zijn in de Lantaarn altijd al van een hoog niveau geweest voor de muzikanten en Siegal is daar duidelijk mee in zijn nopjes. Het motto: 'Behandel de muzikanten goed en ze spelen de sterren van de hemel' is hier duidelijk van toepassing.
Opener 'The Revelator' van het album 'Meat and Potatoes' brengt acuut de typische Ian Siegal-sfeer: De ijzersterke stem, het typische gitaarspel en de strakke begeleiding zijn onmiskenbaar de basis van een avondje Siegal. En meteen begint hij met het uitspreken van zijn waardering voor de Rhythm Chiefs, die volgens de meester niet als support zouden mogen worden aangeduid. Zelden heb ik de man zo overtuigd blij zien zijn met wat hij in het voorprogramma hoorde. Bekend was al dat hij het Nederlandse T99 heel hoog heeft zitten, Big Blind kan eveneens op veel krediet rekenen maar na vanavond hebben de Rhythm Chiefs ook een stipnotering op Ian's favorietenlijstje. Siegal heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij geen groot fan is van alle bluesrockbands die over de blueswereld worden uitgestrooid. Hij schroomt niet om publieklievelingen als bijvoorbeeld Gary Moore 'en plein publique' bij het grofvuil te zetten. Het is gewoonweg niet zijn ding en komt daar ook duidlijk voor uit. Maar als hij dan wel een goede nieuwe band 'ontdekt' is hij de eerste om ze te promoten. En vanavond laat hij meerdere malen de handen op elkaar slaan voor de Chiefs.
Als Siegal d'r zin in heeft, weet je dat er mooie dingen gaan gebeuren. Hij neemt de tijd voor alles: Het stemmen van zijn gitaar, het spelen met het publiek, het nippen aan de wijn en voor de 'groove' van de band. Zijn vertrouwde band waar hij blindelings op kan bouwen. Drummer Nik Bjerre en bassist Andy Graham zijn de pijlers van Siegal's muzikale zelfvertrouwen. Wat hij terplekke ook staat te verzinnen, welk nummer uit een ver verleden hij ook wil spelen, die twee gaan puur op gevoel of een minimale aanwijzing van de baas mee in zijn spelletje. En zij zorgen ook voor de moderne groove bij de traditionelere geluiden van Siegal. IJzersterke combinatie!
Ian Siegal blijft me boeien, ook al zie ik hem een paar keer per jaar spelen. Als een van de weinige performers lukt het hem keer op keer om z'n publiek in te pakken en hij durft ook rustig de grenzen op te zoeken van wat dat publiek aankan. Lang uitgesponnen intermezzo's die op het juiste moment weer afbuigen naar de basis van zijn liedjes. Hij mag dat en komt daar mee weg en het blijft spannend. En ook een verjaardags-ode aan een van zijn grote helden, Tom Waits (59 geworden op 7 december) ontbreekt niet vanavond.
Zoals al een beetje te verwachten viel, bedenkt Siegal tegen het einde van zijn set dat Dusty Ciggaar van de Rhythm Chiefs mee moet komen doen. De gitaarversterker moet van ver komen, maar als ook de Telecaster-gitaar eenmaal ingeplugged is, krijgt Dusty alle ruimte en waardering van Siegal. Niks geen gitaarbattle, maar een solide ondergrond van de band waar Ciggaar lekker op los kan. Mooi!
Zelfs na een lange set komt het einde veel te snel. Gelukkig weet Ian wel hoe het werkt en komt terug voor een toegift. Of beter gezegd een extra setje. Eerst wat solonummers, waaronder een erg gave uitvoering 'Nobody's Business' en daarna springt de rest van de band ook weer op het podium voor wat jam-werk. Materiaal voor het nieuwe album komt voorbij en wederom wordt duidelijk hoe goed deze muzikanten op elkaar zijn ingespeeld. Tijdens het ene liedje heeft Ian het volgende alweer in zijn hoofd zitten en 'dwingt' drummer Bjerre van het ene ritme soepel in het andere, erg mooi om te zien.
Maar uiteindelijk is het echt afgelopen en kan ik opnieuw een erg geslaagde Ian Siegal-ervaring op het lijstje bijschrijven. En het is misschien nog wat vroeg om het zo te stellen, maar Ian Siegal is voor mij persoonlijk een van de weinige bluesartiesten van deze tijd die moeiteloos kan worden genoemd in het rijtje van allergrootste bluesperformers allertijden.
De foto's volgen op een later tijdstip!
