Tekst & foto's: Bert Visscher
Deze nieuwe aanwinst op bluesgebied is ontstaan tijdens een sessiebijeenkomst in Groningen, waarbij al snel bleek dat de heren elkaar zo goed muzikaal inspireerden, dat besloten werd om als band de Noordelijke podia onveilig te gaan maken. De muziek is te omschrijven als een swingende mix van jaren 50-60 westcoast blues, met diverse uitstapjes naar b.v. rock 'n roll en funkblues.
Zaterdagavond, Tripscompagnie; een klein gezellig dorpshuis met een podium, gerund door vrijwilligers. En het mag wel eens gezegd worden, dat zonder deze vrijwilligers de vele muziekavonden geen doorgang kunnen vinden. Het publiek van deze avond wil een lekkere avond uit en dat krijgt het.
De kersverse band 88 and the Smokin' Aces kan op deze avond zijn steentje daaraan bijdragen. De band bestaat uit Douwe van der Meulen (piano, zang), Paul van den Berg (contrabas, zang), Jetse Driesten (gitaar) en Harry Kruijer (drums). De opener van de avond is er een van T-Bone Walker ‘Two Bones and a Pick’ waarbij de mannen even lekker kunnen opwarmen. Wat mij opvalt, is dat Jetse geen onbekende is op de gitaar. Prachtig hoe hij de muzikale ruimtes vult met zijn gitaarspel. ‘Kiddio’ (Brook Benton, Clyde Otis) is een prachtig nummer dat ik live niet vaak voorbij hoor komen. Douwe’s elektrische piano geeft halverwege het nummer een laatste versterkte toon; problemen met de piano. Geen nood; de overige drie leden spelen onverstoord verder, terwijl Douwe de piano reanimeert. Helaas is de piano ‘dood’ en Douwe begint een zoektocht naar een andere. De mannen spelen als trio het nummer ‘Buzz Me Baby’. Normaal duurt het even wil het publiek gaan dansen, maar niet in Tripscompagnie. De lege ruimte voor het podium is snel het doelwit van een bont, dansend gezelschap en dat heeft het tijdelijke trio net even nodig op zo’n onvoorspelbaar moment.
Waar Douwe binnen vijf minuten een andere (61 keys) piano vandaan heeft gehaald, is mij nog steeds een raadsel. ‘Plug en Play’ en daar horen we de eerste pianogeluiden weer in de zaal. Een eerste set die voorzichtig begon met een kleine tegenslag.
Na de eerste break en wat versnaperingen zijn het publiek en band klaar voor een tweede set. Er wordt meteen zeer dansbaar materiaal gespeeld; de dansers worden ruimschoots voorzien. ‘Dee’s Boogie’; in een 88 and the Smokin' Aces-arrangement verpakt nummer. Het door de mannen geschreven nummer ‘88 Boogie’ doet het goed bij het publiek; een nummer dat later op de avond nog eens voorbij komt in een van de vele toegiften. Douwe die duidelijk nog wat goed te maken heeft aan het publiek, laat er geen gras over groeien en gaat als een razende Jerry Lee Lewis te keer. Een fantastische tweede set met nummers als: ‘Rip It up’, All By Myself’ en ‘Hey Good Lookin’.
We kunnen ons opmaken voor de derde set, een die Tripscompagnie zal wakker houden. Een instrumental ‘Funky Mama’ om mee te beginnen. Vervolgens ‘Hey Now’, om toe te werken naar de nummers die rock 'n roll als basis hebben. Voor de fanatieke dansers is het afzien, maar wat te denken van de band. Paul die als een bezetene de snaren plukt van zijn contrabas. Harry die achter zijn drums strak de slag erin houdt. Douwe die tot ongekende hoogtes komt, zowel met pianospel en staande op een stoel vanachter zijn piano. En Jetse die in deze derde set zijn vibe laat spreken door ongekend te stomen op gitaar.
De band is op volle snelheid gekomen en dendert ongehinderd de nacht in. Dan zetten de mannen nog een prachtversie in van ‘Mystery Train’; naadloos gespeeld met heerlijk gitaarspel van Jetse, waarbij hij met zijn telecaster het treingeluid eruit weet te halen. Iets dat doorgaans door een harpplayer wordt gedaan. Het publiek is niet meer te stoppen. De mensen willen dansen en dat krijgen ze. Eén nummer? NEE! De band zal nog drie toegiften doen, om vervolgens een door adrenaline ‘stuitend’ publiek te bedanken.
Mijn avond was geslaagd en eentje om niet snel te vergeten. Vette blues, stevige sound, swingende en strakke begeleiding.
88 and the Smokin' Aces brengt kickin’ ass Music!
