Tekst en foto's: Bert Reinders
Fotoalbum: VIND JE HIER!
“Shit Robbert, we moeten nog langs de benzinepomp, want ik heb niks te eten bij me en Ardi en Bert uit Meppel komen”.
Sinds vorig jaar hebben we met Sandra (de vriendin van Robbert Fossen) een soort verbond. Wij leveren een verhaaltje en de foto’s en Sandra zorgt voor de vreterij. Gele en rooie M&M’s ditmaal. Donders lekker joh, die chocoladenootjes bij een koud glaasje bier!
Sandra en Robbert zijn deze weken als onlosmakelijke duo verbonden aan de Amerikaanse zangeres Chick Rodgers, die vanavond samen met Robbert en The Southside Bluesrevue aan hun vierde gezamenlijke optreden in Nederland zullen beginnen.
Chick zal An Evening With The Blues openen op hetzelfde tijdstip als Bryan Lee terwijl in de foyer de Leerdammers van The Motel Kingz hun opwachting zullen maken.
Voor mij persoonlijk vreselijk balen dat deze drie bands gelijktijdig spelen, maar wellicht een goede zet van de organisatie om het publiek vroegtijdig naar de Agnietenhof te lokken.
Hun missie blijkt dan ook meteen geslaagd, want bij Chick Rodgers en The Southside Bluesrevue is het van begin af aan volle bak en dat was dan ook wel te verwachten.
Of je het nou wil of niet, onbewust ga je toch een vergelijking trekken met het optreden in Odeon in Zwolle een week eerder en wat meteen opvalt is de uiterst relaxte en de vrolijke uitstraling van het 10-koppige gezelschap. Was het vorige week wellicht nog enigszins aftastend en lichtelijk onzeker, in Tiel oogt de grote band uiterst ontspannen en laten dan ook zichtbaar merken dat ze zich het geweldige repertoire van Chick in een week tijd helemaal eigen hebben gemaakt. Muzikaal staat het dan ook als een huis en is vooral de rol van gitarist Armando Jansen vele malen duidelijker en veel beter hoorbaar dan in Zwolle.
Ik kon het overigens niet nalaten om Robbert Fossen even uitleg te vragen, waarom de ‘Zwolse’ setlist voor wat betreft de eerste nummers was aangepast. In Zwolle was namelijk de toon met een uptempo nummer meteen gezet, terwijl in Tiel bewust gekozen werd voor een iets rustiger opening. Het was de opzet om de spanning langzaam op te voeren tot dat de Amerikaanse diva het podium zou beklimmen. Niets ten nadele van Robbert’s uitleg, maar in Zwolle was met een knallende opening het publiek wel meteen bij de les en dat was in Tiel beslist niet meteen het geval.
Het onbetwiste hoogtepunt blijft de ballad ‘Ain’t No Way’ van Aretha Franklin. Wat waanzinnig gaaf en dit nummer deed me meteen denken aan een optreden van twee jaren terug van Bettye Lavette op Ribs en Blues in Raalte, want ook toen hielden we het bij lange na niet droog. ‘Ain’t No Way was overigens al bijna van de setlist geschrapt, omdat het de avond in ervoor in Heerlen niet helemaal lekker was verlopen. Zelfs bij Chick rollen de tranen over haar fragiele wangen en ondanks dat ik eigenlijk helemaal niet weg wil bij deze kanjers, staat er een zaal verderop nog een grootheid uit Louisiana op de planken (Bryan Lee) en ook hiervan willen we nog dolgraag een staart meepikken.
Ook bij de blinde Lee is het gezellig druk en deze muziek doet me altijd een beetje denken aan de muziek van Dr. John. Het swingt lekker, af en toe een beetje jazzy, een beetje funky, maar de goede stem van Brian blijft in elke stijl en elk nummer kaarsrecht overeind. Een stem die overigens totaal niet bij het lichaam en de verschijning van de excentrieke Amerikaan past. Maar dit terzijde. Helaas moeten we het nog met een restantje van slechts drie nummers doen en daarbij is overigens de superstrakke en swingende ritmesectie hetgene wat me nog het meest is bijgebleven.
Als de donder nog even naar beneden om hopelijk de laatste west-coast klanken van The Motel Kingz nog even mee te pikken en ook hier ben ik gelukkig nog net op tijd. De Belg Marc T. vergezeld The Motel Kingz deze avond en om Marc weer even te horen is uiteraard altijd gaaf. Volgens bassman Nico de Stigter waren de repetities een dag eerder met T. en The Motel Kingz niet helemaal vlekkeloos verlopen, maar op het moment suprême was het gelukkig dik voor mekaar. Lekkere band!!
De tweede lichting in De Agnietenhof bestaat uit Sugar Blue, Mariella Tirotto & The Bluesfederation en The Electrophonics.
Omdat het optreden van Sugar Blue in Zwolle een behoorlijke afknapper is geweest, besluiten we eerst bij Mariella en haar clan te gaan buurten. Bovendien hadden ze me nog bier beloofd! Het gezelschap hebben we natuurlijk al een aantal keren ontmoet de afgelopen jaren, maar deze avond hebben ze uitbreiding van een extra percussionist. Wellicht achteraf voor deze avond een ietwat ongelukkige aanvulling, want het is behoorlijk passen en meten om alle bandleden een comfortabele plek op het podium in de foyer te bieden.
Ondanks de krapte op het podium past het allemaal precies in elkaar en staat de band ongelooflijk te stralen! Een dergelijk theater optreden past dan voor mijn gevoel uitstekend bij deze band. Ik zie dit zes-tal dan ook liever in een soort lounge omgeving dan in ‘de oude bruine kroeg’. De jazzy, bluesy sound en donkere stem van Mariella geven me altijd een soort van nachtclub - of lounge gevoel. Lekker een beetje onderuit hangen, Frans cognacje of een Irish Paddy in de linkerhand en met een dikke vette Cubaan in de mondhoek een mystiek, duister sfeertje beleven. An Evening With The Blues is toch als een kroon op een jaar keihard werken van Mariella en haar mannen en dat is top!! (…… en dat biertje? Ach ja … komt vast wel een keer!)
Na Mariella & The Bluesfederation de schuine trap op naar boven (aparte trap trouwens en met een bakkie op een uiterst riskante onderneming!) naar The Electrophonics. Hier ben ik nogal een tijdje onder de pannen, want voordat je de ‘springer’ Stephan Hermsen fatsoenlijk op de plaat hebt vastgelegd ben je toch al snel een minuutje of tien verder. Ik durf deze Limburgers uit volle borst één van mijn grote favorieten te noemen, want de manier waarop Stephan en zijn mannen de energie de zaal in kunnen laten spetteren is een lust voor zowel het oor als het oog. Bij mijn immer favoriete ‘Dance’ is voor mij het moment gekomen om de camera terzijde te leggen, want ‘Dance’ blijft een onmogelijke opgave om stil bij te blijven staan. Wat een grote klasse en wat een drive. Top! Genieten!!
Als laatste in deze serie van drie is er nog een beetje tijd over voor Sugar Blue en eerlijk is eerlijk, Sugar is in vergelijking met het optreden in Zwolle onherkenbaar! In tegenstelling tot Zwolle heeft Sugar Blue ditmaal wél de beschikking over zijn gehele band en dat is dan ook te horen. Potverdikkie, nu spettert het tenminste en het is vooral het supergave drummertje wat de zaal naar een climax weet te leiden. Uiteraard zijn de kunsten van Sugar Blue van een ongehoord hoog niveau, maar dat had ik vorige week in Zwolle al ondervonden. Helaas lukt het me maar om drie nummertjes mee te pikken, maar dit is in elk geval voldoende om alle vooroordelen van het Odeon festival in Zwolle naar het vergeetboek te sturen. Super!
In het verhaal over het bluesfestival in Odeon Zwolle had ik overigens m.b.t. het optreden van Sugar Blue melding gemaakt van twee invallers. Uiteindelijk bleken deze Amerikaanse gitarist en de vrouwelijke bassist wel degelijk deel uit te maken van zijn vaste band. In Zwolle ontbraken alleen de drummer en een toetsenist. (aldus even een aanvulling n.a.v. een email van Franky Bruneel van Back To The Roots)
De laatste twee optredens op An Evening With The Blues zijn voor The Wieners en voor de Amerikaan Joe Louis Walker.
Bij Walker staan we uiteraard met de neus voor aan het podium en daar hebben we helaas de pech dat het zanggeluid als het ware over ons heen gaat. Meestal pak je op de eerste rij nog wel wat monitorgeluid mee, maar de verhouding zang/gitaar klinkt bij lange na niet lekker op de eerste rij. De funky blues sound van Joe Louis Walker klinkt verder als een klok en de uitstraling van de band is helemaal te gek en met name de tweede gitarist doet eigenlijk helemaal niets onder voor Joe Louis zelf.
Ook een rondje met mondharp door de zaal en langs de tribune doet het voor het publiek natuurlijk altijd goed. Met Joe Louis Walker krijgt An Evening With The Blues een zeer waardige afsluiter van een uitzonderlijk gaaf en kwalitatief zeer hoogstaand festival.
We eindigen onze avond in de foyer bij The Wieners. Absoluut niet mijn genre, maar als afsluiter voor een dergelijk festival uiterst geschikt met hun relaxte country blues.
Rond een uur of 1 zit de 19e editie van An Evening With The Blues er op en ik heb maar één conclusie en dat is: Kicken!!! Van A tot Z. Wat een geweldig mooi festival en ik ben donders benieuwd wat Bert Lek en Dick Zorgman en hun kompanen voor ons in petto hebben op de 20e editie in 2010!
We hopen van harte er het volgend seizoen weer bij te zijn.
Tegen 01:30 zitten we op onze fiets richting onze besproken slaapplaats bij een zorgboerderij net buiten Tiel. Het zal ons daar waarschijnlijk aan niets ontbreken.
Rond 02:00 uur zien we de zorgboerderij liggen. ……. Aan de overkant van de snelweg weliswaar!
Geen idee hoe we er moeten komen! Gelukkig tref ik nog een zakje M&M’s van Sandra aan in m’n broekzak. Eerst maar es rustig samen overleggen hoe we de laatste hobbel in Tiel gaan nemen.…………….
De foto’s volgens zo spoedig mogelijk!
Kritische noot:
Voor de eerste keer tijdens een bluesfestival heb ik een gevoel van schaamte over me gehad. Ik vind dat wij als fotografen te prominent en te nadrukkelijk aanwezig zijn! Voor mijn gevoel zijn we een te storende factor voor de vele bezoekers die op hun manier willen genieten van een dergelijk festival.
Ik steek de hand dan ook graag in eigen boezem en ben dan ook oprecht van mening dat dit anders moet.
Ik nodig dan ook iedereen van harte uit om hieronder te reageren!
