Kenny Neal Band
26-03-2009 – Café de Witte Bal – Assen
Tekst en foto's: Bouke Janssen
Fotoalbum: Kenny Neal
Soms heb je het geluk dat je op het juiste moment op de juiste plaats bent. Nou kun je dat geluk natuurlijk een beetje afdwingen door naar een café te gaan dat doorgaans tot een van de juistere muzikale plaatsen wordt gerekend. En als in dat café dan ook nog eens een grootheid op bezoek komt, is de kans behoorlijk aanwezig dat je aan het eind van de avond weer eens met een 'happy smile' de toko uitrolt ...
Café de Witte Bal in Assen heeft deze avond een groot bluesartiest! Wat zeg ik, in het cafe is een hele bluesfamilie te gast. Kenny Neal heeft een handvol Neal-broers, wat Neal-neven en een bij de familie ingelijfde Morris - drummer meegenomen. Eigenlijk steekt de wereld niet helemaal eerlijk in elkaar, want bij de verdeling van de muziekgenen is toch echt wat fout gegaan. De Neal-familie heeft namelijk een hele grote portie van deze muziekgenen gekregen!! Wat een muzikaliteit schuilt er in deze band. Of je nou naar de drummer kijkt, de bassist of een van de toetsenisten, wat ze laten zien op hun instrumenten is van een erg hoog niveau. En als band klinkt het als een strak collectief.
Frontman Kenny Neal (zoon van bluescrack Raful Neal) is een vijftiger die de afgelopen jaren een en ander mee moest maken. Zijn portie blues heeft 'ie wel gehad (weggevallen familieleden en een ernstige leverziekte), maar Neal lijkt als een sterk en opgewekt mens uit zijn dal te zijn gekropen. Genieten van het leven en genieten van het muziekmaken voor zijn publiek lijkt zijn huidige levensmotto. En altijd blijven lachen. Stralen meneer!!
En het genieten werkt zeer aanstekelijk deze avond. Als je een bluesartiest zo oprecht blij ziet zijn met zijn werk, kun je als toeschouwer niet achterblijven en binnen de kortste keren heeft Kenny zijn toehoorders aan het zingen, klappen en reageren. De eerste nummers even wat aftasten, maar hij krijgt het publiek in de Witte Bal helemaal op zijn hand. Spelend op zijn bejaard ogende Fender Telecaster-gitaar, stelt hij tijdens de eerste nummers zijn geluid nog wat bij, sluit tussen twee zangregels een effectkastje aan, laat zich niet van de wijs brengen door een hinderlijke kraak in zijn versterker en gaat onverstoorbaar verder met spelen. Na een aantal nummers gaat de gitaar aan de kant en komt er een bluesharp tevoorschijn en ook daar weet hij wel raad mee. Evenals met zingen trouwens, want de man heeft een erg prettige stem. Veel soul in z'n donder om het zo maar even te zeggen. Zelfs de lapsteel-guitar wordt nog voor de dag gehaald en het is een genot om deze man en zijn band aan het werk te zien.
In de begeleidende staf valt zoals gezegd veel kwaliteit te ontdekken. Even het rijtje langs; Broer Frederick Neal heeft een elektrische piano voor zijn neus en krijgt een behoorlijke portie soleerwerk voor de kiezen (en gouden tanden) waar hij wel raad mee weet. Drummer Bryan Morris, voor de gelegenheid tot 'cousin' gebombardeerd, is een fantastische drummer om naar te kijken en luisteren. Strak als een drumcomputer en erg soepel in zijn spel. Kenny's broer Darnell Neal speelt vijfsnarige basgitaar en staat in zijn hoekje visueel wat onopvallend, maar muzikaal sterk te begeleiden. Neef Tyree Neal blijkt een muzikale alleskunner te zijn en begeleidt de baas met wat toeters en strijkers uit zijn synthesizer. Deze klinkt ook als een synthesizer, maar desondanks krijgt hij er acceptabele begeleiding uit. Tegen het einde van de eerste set krijgt hij de gitaar van de frontman omgehangen en mag een aantal eigen werkjes laten horen. En dan blijkt ook dit familielid (uiteraard) wel raad te weten met de Telecaster. Tyree is een 'lefty' en bespeelt de rechtshandige gitaar van oom Kenny dan ook achtersteboven (dus als linkshandige gitaar maar 'verkeerd om' besnaard). Altijd leuk om te zien en interessant om te horen, want deze speelwijze levert ook weer wat ongebruikelijke riedeltjes op. Net even een tandje feller allemaal dan het spel van Kenny. Daarbij kan Tyree Neal ook nog eens behoorlijk zingen.
Na een eerste set van bijna twee uur, gunt Kenny zijn publiek even een plaspauze en wat tijd om bier te halen. Ondertussen mengt hij zich gewoon tussen de muziekliefhebbers en signeert ontspannen zijn cd's, heel relaxed allemaal. Om vervolgens weer vrolijk verder te gaan met waar hij mee bezig was: blues spelen. Alleen blues? Veel wel ja, maar vaak ook vermengd met funky invloeden en wat soulgevoel, erg soepele muziek allemaal die gemakkelijk naar binnen gaat. En ook in set twee weer veel samenspel met het publiek, dat daar gewillig aan meedoet. Je kunt gewoon niet anders! Ach, zingend foto's maken heb ik al eerder gedaan (The Hoax – Ospel) en 'toevallig' ken ik de tekst van Willie Dixon's “I'm ready” uit mijn hoofd... Verderop nog wat zydeco erbij en het feest is compleet.
Na een zoveelste toegift volgt het solorondje van de bandleden. Bassist Darnell Neal doet zowaar een stapje naar voren en knalt een superfunky bassolo de kroeg in. Kenny neemt ook nog even de basgitaar ter hand (hij speelde ooit bij Buddy Guy als bassist) en gaat op zijn Tele vervolgens gewoon weer verder met nog een liedje. Goede batterijen heeft die man!
Om iets over twaalf klinken de laatste klanken en zit het optreden van de Kenny Neal Band er helaas weer op. Wat een lekkere band! Het spelplezier spat eraf en dat werkt erg aanstekelijk. De reacties na afloop zijn dan ook zonder uitzondering erg positief. Geen kritiek dan? Mwahh.... ik kreeg een houten kont van het zitten op de vloer, ze gingen maar door! Verder kan/mag/wil ik hier niks op aanmerken.
Een topavond in de Witte Bal en bij deze de boodschap aan de muziekliefhebbers in Wageningen en omstreken: Op zondagmiddag 29 maart speelt de Kenny Neal Band in Bluesclub XXL en dat wil je echt niet missen!
Klik op de foto's voor een vergroting!
www.kennyneal.net
www.myspace.com/kennyneal
www.wittebal.nl
www.bluesclub-xxl.com
