Teksten: Ton Kok (geel) en Bert Visscher.
Foto's: Bert Reinders: Blues Leerdam
Op het moment dat Ton en Bert 'The Bluesman' bij het middagconcert van The BluesCrowns het eerste biertje nuttigen is Bert Visscher nog onderweg naar Leerdam. Aangekomen bij ‘Het Dak’ maken we vanwege 'personele overbezetting' onderling de afspraak dat Bert R. de plaatjes gaat schieten en dat Ton en Bert V. hun conditie gaan verbeteren door de optredens in de drie zalen te verslaan. Peter Schoenmaker zal ook deze editie de bezoekers enthousiasmeren als ‘Master of Ceremonie’ en hoe!
Even voor drie uur kwamen Bert Reinders en ik, in het gezelschap van de bekende Radio Ridderkerk bluespresentator Nico ‘Bluezy’ Bravenboer aan in Hotel Lucullus, waar de BluesCrowns de spullen al klaar hadden staan voor de traditionele warming-up van het Leerdamse Bluesfestival. Voor mij was dit het 21e bezoek aan het Leerdamse festival, maar de eerste keer dat ik het Lucullus gebeuren bijwoonde. Kort na ons arriveerde ook onze Belgische blues vriend Bobtje en dat leek het teken voor The BluesCrowns om van start te gaan. Onder aanvoering van de onvermoeibare Daan Prevoo gingen deze Limburgers er direct vol in voor een behoorlijk gevulde zaal. Ik heb het laatste jaar menig band in gerenommeerde clubs voor minder mensen zien spelen. Om de feestvreugde te verhogen zong en speelde plaatselijke held Daniel ‘Double D’ Derksen van de Motel Kingz ook nog een paar nummers mee.
De stemming was gezet, even Leerdam in voor een hapje en op naar ‘Het Dak’.
De “aftrap” wordt zoals gebruikelijk in Leerdam, gedaan door een band uit de regio. Deze editie zijn Back In Town de openers. Deze Gorcums/Sliedrechtse band bestaat uit Marco van Zwieten - gitaar, Arjen Rijsdijk – bas en Willem Lavooi - drum/zang. De band beweegt zich in de bluesrock en speelt naast enkele covers veel eigen werk. De St. Louis zaal stroomt gedurende het concert langzaam vol, voor Bert V. is het na zijn lange auto rit goed wakker worden op de bluesrock van deze band.
Het was lang geleden dat ik deze band met eigen repertoire had gehoord. De laatste twee jaar heb ik ze een Jimi Hendrix en een Johnny Winter tribute zien doen. Rond deze tijd is ook hun debuut CD verschenen. Gitarist Marco van Zwieten is de laatste jaren muzikaal gezien erg gegroeid. Was het in de begin periode veel noten en een hoog volume, tegenwoordig speelt hij gecontroleerd, gedoseerd en op een aanzienlijk aangenamer geluidniveau.
Terwijl Back In Town nog speelt moeten we ons in beweging zetten richting de Chicago zaal, daar hebben we de eerste headliner van deze avond. De Texaanse Dede Priest, met de begeleiding van een Nederlands band bestaande uit Richard van Bergen – gitaar, Govert van der Kolm – keyboards, Roelof Klijn – bas en Jody van Ooijen – drums. Dede zal wel gedacht hebben: “ ik zal Leerdam de stad van o.a. crystal glas, even doen schudden op haar fundamenten”. Knallen, het is duidelijk dat we weten wie hier op het podium staat. Blues, soul, het scala van stijlen dat de zangeres bestrijkt is enorm breed.
Wellicht een beetje lokaal chauvinisme, maar ook deze band reken ik min of meer tot de regio bands met een Leerdamse drummer en Dordtse toetsenist.
Eindigde Ian Siegal vorig jaar zijn set met ‘I Shall Not Be Moved’, Dede Priest deed dit jaar hetzelfde. Na een eerdere anekdote over het spijbelen met kerkbezoek, liet ze horen dat dit niet ten koste is gegaan van het juiste gospel gevoel.
De Memphis zaal, beter bekend als de akoestische zaal. Michael de Jong – gitaar, zang. Geboren in Frankrijk, uit een Baskische moeder en een Friese vader, en woonde korte tijd in Alkmaar, waarna het gezin in 1949 naar Grand Rapids, Michigan vertrok. Sinds 1987 woont de Jong weer in Nederland. En zit vanavond in de Memphis zaal, muziek waarbij je moet zitten en luisteren maar dat geldt eigenlijk ook voor de andere twee gigs (Slidin’ Slim en Big Bo’s Blues Duo) die hier vanavond staan/zitten geprogrammeerd. Jammer dat we in deze zaal de geluiden blijven horen die worden geproduceerd in de Chicago zaal. Misschien voor de volgende editie de schuifwand een stukje dicht in de Chicago zaal?
Michael de Jong is hier al meerdere malen te gast geweest en het is altijd een genoegen deze intense muzikant aan het werk te zien. Had ik vorig jaar het gevoel dat hij conditioneel te kort schoot om de anderhalf uur speeltijd vol te maken, dit jaar ging het hem toch een stuk makkelijk af. Prachtig stuk muziek.
Ton en Bert V. besluiten om de tweede headliner van deze avond samen te aanschouwen. Matt Schofield en zijn band. Een opmerkelijk kwartet, dat bestaat uit Matt Schofield - gitarist/zanger, Jonny Henderson - toetsen, Jeff Walker - bas en Alain Baudry - drums. Dat Schofield weer speelt met een basgitarist is redelijk opzienbarend; jarenlang vulde Henderson de baspartijen in met de linkerhand op de toetsen. Een setlist met een mix van blues, jazz en funky invloeden. Leerdam wordt getrakteerd op nieuwe en oude nummers waarbij bij ons de nieuwsgierigheid werd gewekt van hoe het nieuwe album moet gaan klinken. Het nieuwe album “Heads, Tails & Aces” zal op 4 mei 2009 verschijnen.
Ik had Matt Schofield al wel met de Lester Butler Tribute Band hier aan het werk gezien, maar dit was de eerste keer met zijn eigen band en dan nog een van de eerste optreden in Nederland met zijn nieuwe viermans band. Is het Matt Schofield Trio al een topband, Jeffrey Walker voegt wel degelijk iets toe. Een sterke ‘buhne presence’ en uitstekend bassend. Wat mij betreft een blijvertje.
Afgesloten werd met ‘Back Cat Bone’, een nummer dat Matt enige jaren terug met The Backbones heeft opgenomen. Over Backbones gesproken, ik had vooraf nog even de hoop dat een ander regionale bluesman, Big Pete van der Pluym, ‘act de presence’ zou geven, maar deze bleek zich met Alex Schultz in California op te houden.
Voor een blues en folk optreden gaan we terug naar de Memphis zaal. De uit Zweden afkomstige Slidin’ Slim - gitaar, zang, in het dagelijkse leven heet hij, Anders Landelius. Je waant je bij deze muziek in het diepe zuiden van Amerika. Wij hebben het gevoel dat elk nummer uit zijn tenen komt en vervolgens dwars door de ziel gaat. Tevreden knikken Ton en Bert V. elkaar toe om de laatste minuten van Matt Schofield nog mee te pakken.
In het verleden in deze zaal al zeer aangename eerste kennismakingen gehad met ondermeer Bas de Haan en Little Louis. Slim was met de trein in Leerdam aangekomen en wellicht daardoor had hij slechts één gitaar, overigens een fraaie resonator, meegebracht. Wellicht was dat de reden dat het wat minder afwisselend was als destijds bij Bas en Louis, maar hij liet fraaie dingen horen.
We laten Matt Schofield even voor wat het is en begeven ons naar de St. Louis zaal waar The Juke Joints de aanwezigen trakteren op een puik stukje muziek. En wat voor muziek, vele stijlen komen voorbij, hun eigen mix van swing, rockabilly, rock 'n roll, bluesrock, chicagoblues en zydeco! Peter Kempe - zang/drums/mandoline/akoestisch gitaar, Michel 'Boogie Mike' Staat – gitaar, Sonny Boy v.d. Broek - harmonica/zang/accordeon en de nieuw man Derk Korpershoek – bas.
Recentelijk hebben we op de site van The Bluesman al ruim aandacht besteed aan deze Zeeuwen, die ook nu weer deden wat ze eigenlijk altijd doen: de temperatuur in de zaal nog wat verder opvoeren.
Tegen 24.00 uur verlaat Bert V. Leerdam om zijn terugtocht met veel tegenzin, maar met de een cd van Muddy Waters op tien, de duistere nacht in te gaan naar het hoge Noorden.
Er komen nog drie bands, jammer voor onze man uit hoge Noorden die Big Bo’s Blues Duo, Les Chats Cadiens en de afsluiter Cuban Heels moet missen.
Les Chats Cadiens speelt zydeco, oftewel de ‘vrolijke tak van de blues’. Eigen composities, die een lange ervaring weerspiegelen met Deltablues, cajun-muziek en New Orleans ritmes. De band bestaat uit oprichter Henk de Kat - accordeon, zang, Hans de Vries - bluesharp, washboard, snare, zang, Willem van Dullemen - gitaar, zang en Jeroen Elfferich – drums.
Aan de Hans de Vries kan je rustig de weg vragen in het voor de minder frequente bezoeker gecompliceerde zalencompex. Hij stond hier al eerder met Homesick & the Backstabbers en Louisiana Radio en gezien de volle bak wordt dit stukje afwisseling tussen het gitaargeweld in deze zaal zeer gewaardeerd. Wat kan je van deze mannen nog zeggen, geroutineerde rotten in het vak, die weten hoe deze muziek gespeeld moet worden. Het beste van Nederland op dit gebied te bieden heeft.
Big Bo is een Bluesman in hart en nieren; sinds zijn twaalfde speelt hij al gitaar. Rond die leeftijd wordt hij voor het eerst geconfronteerd met de Blues. Onversneden Delta-Blues in de Memphis zaal met mondharmonica-wizard Ruurd van der Vegt. Emotionele [semi-] akoestische blues en rauwe songs die tot op het bot gaan, worden doorspekt met virtuoos spel op slide-gitaar en fingerpicking-werk.
Ook Big Bo was niet voor de eerste keer in het dak en de energie en passie die deze man in zijn muziek gooit maakt het een lust om hem aan het werk te zien en hoewel de vermoeidheid enigszins begon toe te staan bij mij en ik iets eigenlijk iets stevigers nodig had om bij de les te blijven zaten tussen het besluit om weg te gaan en het uiteindelijk vertrek toch nog minuutje of twintig.
Cuban Heels een band die net als zovele bands in Nederland, meer optredens verdient, zo hebben ze ook bij de organisatie gedacht en mag Cuban Heels de editie van 2009 afsluiten. De band bestaat uit Jan Hidding – zang, Rico Gerfen – gitaar, Richard Koster – harmonica, Arnoud van den Berg - double bass en Chiel ten Vaarwerk – drums. Met hun bluesgrooves, ijzingwekkende vooroorlogse gospel en beukende funky swamprock laten de heren de Chicago zaal zweten.
Na een minuut of tien achter in de zaal was ik eigenlijk van plan om de muur van geluid te ontvluchten. Ik ben toch nog even naar voren gelopen en tot mijn verassing was daar veel minder hard en een stuk helderder dan achterin. Onder aanvoering van Jan Hidding werd een mooie selectie van hun repertoire gebracht. Ik had voorheen nooit veel aandacht aan deze mannen besteed, maar een beetje beïnvloed door het enthousiasme van Bluesmannen Bert R. en Bouke J. ben ik naar ze gaan luisteren en kan hun enthousiasme begrijpen. Een band, die zeker op het grote podium op zijn plaats was en een waardige afsluiter.
Zijn wel gelijk bij het enige minpuntje op dit festival. Ik vind, en wie de oplossing heeft mag het zeggen, dat er in vooral de grote zaal ontzettend veel gepraat wordt, mede door de open verbinding met de foyer, waardoor automatisch de bands en de mensen achter het mengpaneel het volume gaan opvoeren. Voor in de zaal en naast de PA boxen is het geluid perfect, maar naarmate je verder naar achter komt klinkt het toch wel erg hard.
Het aantal bezoekers lag dit jaar tussen de 700 en 800, iets minder dan verwacht wellicht, maar naar mijn idee waren de zalen toch wat voller dan bij de 20e editie.
Al met al jammer dat we weer een jaar moet wachten. Hein Derksen, Ben van Slooten en Aart Roza hebben weer een prachtig festival neergezet en ik hoop dat ze dat nog jaren blijven doen. Ik kijk al uit naar hun en mijn 25e Leerdam Bluesfestival.
Dank aan de organisatie en alle vriendelijke vrijwilligers in Leerdam!
En daar sluit ik me, mede namens Bert R., van harte bij aan.
