Een paar maanden geleden was het concert al door organisator Rock’n Roots aangekondigd en op zaterdagavond 28 februari was het dan zover.
Jack Bruce; Robin Trower en Gary Husband voor een eenmalig optreden in De Vereeniging in Nijmegen. Voor menig Cream en Robin Trower-fan zal het hart vanaf die tijd sneller zijn gaan kloppen.
Ik had in eerste instantie het concert noodgedwongen moeten laten schieten wegens familiaire aangelegenheden, maar als op vrijdagavond om 21:00 uur de telefoon gaat en de vraag gesteld wordt: ‘Hey Bluesman, ‘k heb een kaartje over, dus wil je d’r nog naartoe?’, dan floept een volmondig ‘Ja, graag!!!!’ er uit voor dat ik er zelf erg in heb.
Uiteraard was ik op dat moment al veel te laat voor een fotopas en zelfs een last-minute telefoontje op zaterdagochtend met organisator Sjef Athmer mocht niet meer baten.
Er zouden slechts twee fotopassen verstrekt zijn, omdat er deze avond dvd-opnames zouden plaatsvinden. Bovendien was het niet gewenst dat er vroegtijdig foto’s zouden uitlekken.
Tja, voor dergelijke concerten een veel voorkomende situatie en dus heel begrijpelijk.
Op advies van Sjef kon ik mijn boeltje dus wel thuis laten. Jammer uiteraard, maar aan de andere kant is een avondje met ‘losse handen’ ook wel lekker.
Het is dan overigens superzuur als er bij de ingang geen enkele controle op camera’s blijkt te zijn en dat je bijna struikelt over de mensen die gewapend met flitsende klikklak camera’s op de eerste rij voor het podium staan te flitsen alsof hun leven er van af hangt. Daar sta je dan met een mobieltje te klooien in de hoop om nog iets bruikbaars op de website te krijgen. De grote mannen met de ‘oortjes’ hadden sowieso geen oog voor camera’s en die waren blijkbaar alleen maar ingehuurd om te controleren of de bezoekers zich wel aan het rookverbod hielden.
Enfin, ook Sjef zal zijn orders van de filmcrew hebben moeten opvolgen en daar leggen we ons dan maar bij neer.
Even voor 20:30 uur lijkt het er overigens nog niet op dat Nijmeegse Vereeniging is uitverkocht, terwijl er volgens de website nog maar een beperkt aantal kaartjes te koop zouden zijn. Op de balkons is een groot deel van de stoelen nog leeg en ook in de zaal zelf is het alles behalve dringen geblazen.
Tegen 20:45 is het dan eindelijk zover en komen de drie ervaren rotten het podium op. Bruce en Trower ogen broodmager, maar dat zal geen verrassing zijn. Jack Bruce is in elk geval na zijn gevecht tegen leverkanker en een succesvolle levertransplantatie weer ‘on the road’ en Robin Trower is nog nooit een vetzak geweest.
Het trio (met Gary Husband op drums) vangt meteen aan met de opener en het titelnummer van het album laatste album Seven Moons. Een mooi begin met een geweldig nummer. Bruce zijn stem is uitstekend en overtuigt volledig. Ook de daarop volgende nummers met onder andere ‘Lives Of Clay’ komen van het gelijknamige album. ‘Sunshine Of Your Love’ is het allereerste Cream-nummer dat voor bij komt en dan is het toch wel echt kicken om de grootmeester op bas aan het werk te zien en te horen.
De virtuositeit van de beide heren is nog steeds enorm en die van Trower zal later op de avond nog eens heel goed worden verduidelijkt in een volgende Cream-kraker ‘White Room’.
Halverwege de show ontkomen we toch niet aan een aantal nummers, waar ik persoonlijk de nodige aandacht een beetje begin te verliezen. Eén psychedelisch getint rocknummer zonder kop en staart is oké, maar bij de derde begint de drang naar nicotine het toch even te winnen van het muzikale aanbod op dat moment. Wellicht hebben good old Rob Orlemans en ik elkaar op de stoep van De Vereeniging net iets te lang aan de praat gehouden, want bij onze binnenkomst in de zaal is het einde van het officiële gedeelte al haast nabij.
Gelukkig volgen nog wel enkele toegiften en na zo’n anderhalf uur lijkt het voorbij.
(gelet op onderstaande reacties is de waarheid iets anders!)
Voor de die-hard Cream, Bruce, Trower fan zal deze avond onbetwist een wereldavond zijn geweest.
De kans dat we deze mannen nog eens terug zien op de Nederlandse podia is waarschijnlijk verdomd klein.
Wij kunnen in elk geval zeggen en ons later (als we oud zijn) herinneren: Wij waren er bij!!
Voor visuele herinneringen verwijs ik je alvast door naar Marco van Bluesmagazine.nl, want Marco was wel in het bezit van de niet-broodnodige foto-pas.
Gelet op de onderstaande reacties vwb de tijdsduur het ik het verslag iets aangepast!
