Door: Bert Reinders
Fotoalbum: Barry McCabe in The Alley
Cafe The Alley - Gramsbergen (25 april 2009)
Hoewel het Overijsselse plaatsje Gramsbergen slechts op een kleine 40 minuutjes autorijden van onze woonplaats Meppel af ligt, is deze omgeving voor wat blues betreft, voor ons een volstrekt onbekende streek.
Gelukkig wonen de bluespioniers van het eerste uur Gerda en Len Jackson van het radioprogramma Blues Meets Rock in die streek, dus is het voor Gerda en Len een goede mogelijkheid om hun omgeving eens te laten meegenieten van een aantal gerenommeerde en voor hun bevriende bluestoppers.
Deze avond staat de Ier Barry McCabe op het programma. Barry heeft onlangs zijn tournee door onder andere Oostenrijk afgerond en heeft behalve een Belgisch optreden ook drie optredens in Nederland te verzorgen.
Als we het mooie cafe The Alley binnenstappen, galmen ons de regionale ‘piratenhelden’ al tegemoet en even bekruipt ons het gevoel dat we in een verkeerde locatie zijn aanbeland. Gelukkig ziet de uitbater in één oogopslag aan ons dat we niet voor Jannes en consorten komen en verwijst ons dan ook meteen door naar een achtergelegen zaaltje.
Gelukkig, Barry staat op het podium te soundchecken, dus we zijn in elk geval op het goede adres. Helaas, ook in het achtergelegen zaaltje wisselen Hazes, Jannes, AC/DC en de Duitse Schlagers elkaar in hoog tempo af en zit er niets anders op dan stil in een hoekje de komst van Barry McCabe af te wachten.
De altijd relaxte Barry heeft ogenschijnlijk ook geen enkele haast om te beginnen, want we krijgen nog uitgebreid de gelegenheid om na twee jaren weer even bij te kleppen en uiteraard wacht de sympathieke Ier ook liever tot dat er wat meer publiek is in The Alley.
Ik heb niet direct het idee dat Gramsbergen en omgeving in de gaten hebben wie ze deze avond ‘in huis’ hebben, want meer als 20 bezoekers zijn er niet. Onder die 20 mensen bevinden zich uiteraard Gerda en Len en zelfs nog twee dames van de Syb van der Ploeg-fanclub. Eén van de dames is zelfs nog enigszins aangeslagen dat haar ‘Syb’ mijn vrouw vorige week in Cafe de Amer tijdens een dankwoord op het podium, een vriendschappelijke ‘tik’ voor haar achterste gegeven heeft. Tja, … hoe durft hij ook!
Barry kan in een aantal Europese landen een beroep doen op een vaste kern van muzikanten uit dat betreffende land en voor Nederland heeft hij de beschikking over de drie toppers Rob Geboers op hammond, drummer Jeffrey van Dullemen (Eelco Gelling band) en bassist Nico Heijligers.
Persoonlijk vind ik het jammer dat er voor de Ierse sound geen pipes of trekzak op het podium staan, maar met dergelijke Nederlandse ‘grootheden’ op het podium zullen we ons ongetwijfeld zeer goed gaan vermaken.
McCabe opent met het mooie ‘In the dead of the night’ van zijn laatste album ‘Beyond The Tears’ en vervolgt met een aantal songs die momenteel op zijn Myspace site te vinden zijn, zoals ‘Rolling’ en ‘Johnny Nobody’.
Het geluid in het zaaltje is overigens bijzonder matig. Barry’s stem komt op een aantal meters van het podium al moeilijk meer door en ook de drums van Jeffrey van Dullemen zijn allesbehalve subtiel te noemen. Met name in ballads als ‘Lonely Road’ is de snoeiharde drums zelfs uiterst storend.
Omdat er toch weinig bezoekers zijn is het op de rand van het podium gelukkig goed vertoeven. Bovendien pak je dan toch zoveel mogelijk monitorgeluid mee en op die manier wordt het dan toch nog redelijk acceptabel.
Aan het eind van de eerste set trakteert Barry ons nog met een akoestische song, maar het geroezemoes achter in het zaaltje is zo irritant dat Barry het helaas maar bij één nummer houdt.
Na een korte pauze gooit Barry er het nodige rock and roll werk tegen aan in de hoop om nog een aantal mensen op de dansvloer te krijgen, maar het blijkt helaas vergeefse moeite.
Met de stevige Grand Funk Railroad-klassieker ‘Some Kind Of Wonderful’ komt er een eind aan een enigszins vreemd avondje. Barry en zijn mannen zijn zichtbaar nog ‘in the mood’ om er nog een paar toegiften tegen aan te gooien, maar de uitbater had meteen na het laatste nummer zijn zinnen al weer gezet aan een paar ‘gezonde’ Duitse schlagers. McCabe en zijn mannen kunnen er gelukkig nog wel om lachen, maar het getuigt duidelijk dat ‘The Alley’ het nog niet helemaal in het snotje heeft.
Ondanks dat we ons in gezelschap van Len & Gerda Jackson uitstekend hebben vermaakt en er muzikaal niets op Barry en zijn drie Nederlandse toppers was aan te merken, was het toch op de een of andere manier qua ambiance en geluid niet helemaal het Barry McCabe-avondje waar ik op gehoopt had.
