cd recensie: Cuby + Blizzards - 'Cats Lost'

Door: Bert Reinders

Een nieuw album voor Cuby + Blizzards!

Een album waar noodgedwongen ruimschoots de tijd voor is genomen. Het zal ook niet altijd zijn meegevallen om alle leden van de band gelijktijdig in het oefenhok te krijgen, want naast een nog altijd goed gevulde C+B-agenda hebben enkele Blizzards ook nog hun muzikale consulten op muziekscholen en dergelijke. Ook Muskee zelf vertoeft enkele maanden per jaar in overzeese oorden en als je als band dan ook nog de wens koestert om duizendpoot Daniel Lohues als ongeleid projectiel in te schakelen, blijkt het al helemaal verrekte lastig om dezelfde lege gaatjes in de agenda’s opgevuld te krijgen.

Uiteindelijk is het album dan toch gereed en dat gaat dan vanzelfsprekend gepaard met uitgebreide aandacht in de landelijke media. Natuurlijk niets meer dan terecht, want Cuby + Blizzards is nou eenmaal de bakermat van de nederblues en misschien hadden we wel nooit zo’n actieve blues- en rootsscene in Nederland gekend als zij de specifieke C+B-blues niet in Nederland zouden hebben geïntroduceerd.

Ondanks dat er sinds het laatste studio-album Dancing Bears genoeg C+B materiaal op geluidsdrager is verschenen (Hotel Grolloo, Boom Boom Bang, Live in het Oude Luxor,  2 dvd’s en de box 40 jaar Cuby and the Blizzards) is het gloednieuwe album Cats Lost de eerste met volledig nieuw materiaal. En dat werd de hoogste tijd, want hoewel Cuby nog steeds behoorlijk gevulde theaterzalen weet te trekken, is de kritiek van media en publiek op het alsmaar voortborduren op de oude successen de laatste jaren behoorlijk toegenomen. Natuurlijk wil je als bezoeker van de C+B concerten de oude krakers als ‘Appleknockers Flophouse’ en ‘Windows Of My Eyes’ graag blijven horen, maar er komt een moment dat je het als toeschouwer wel even gehad hebt met een setlist die jaar in jaar uit voor het overgrote deel uit dezelfde oude glorie bestaat. Zelfs een instituut als Cuby & The Blizzards komt daar op een gegeven moment toch echt niet meer mee weg.

2009 is dus uiteindelijk het jaar voor re-birth geworden. Harry’s goede vriend en tot neef omgedoopte Drent, Daniel Lohues is verantwoordelijk voor de productie en samen met The Blizzards heeft hij muzikaal ook nog het een en ander in de melk te brokkelen. Zo is Lohues onder andere als gitarist, organist, accordeonist, mondharmonicaspeler en achtergrondzanger te horen op een aantal nummers. Muskee heeft zichzelf als tekstschrijver dienstig gemaakt door liedjes te schrijven over maatschappelijke perikelen die hem al lange tijd bezig houden. Actuele zaken als de verloedering van de Nederlandse maatschappij, vluchtelingenaangelegenheden en allerhande Godsdienst-ellende hebben hoogtij gevierd in het hoofd van de bijna 68-jarige Drent.
De Blizzards, bestaande uit Helmig van der Vegt op toetsen, Herman Deinum op bas, Erwin Java op gitaar en drummer Hans Lafaille verzorgen als vaste kern de uiterst solide basis van C+B.

De cd opent meteen erg sterk met de mid-tempo blues-countrysong ‘Blues Is A Bad Habit’. Een lekker opgewekt maar ingetogen begin met dobro, piano, bass, drums en een bluesharptapijtje van Lohues als begeleiding. ‘Deadlines’ en ‘I’m In Your Corner’ zijn twee heerlijke, maar totaal van elkaar verschillende dromerige songs die de luisteraar dwingen tot aandachtig luisteren. Erg mooi!

‘Low Country Blues’ is niets anders dan een remake van het overbekende ‘Windows Of My Eyes’, maar de manier waarop het melodieuze en met een string-arrangementen aangeklede nummer in elkaar is gezet verdient met recht de schoonheidsprijs. Zelfs Erwin Java’s gitaarsolo geeft een klein knipoogje naar de wereldberoemde gitaarsolo van weleer. ‘Low Country Blues’ is overigens tot single gebombardeerd en de keuze voor het meest commerciële stuk van het album is dan ook zonder twijfel voor de hand liggend.

In de aanklacht tegen de Iraakse oorlog (Baghdad Blues) wordt het blazersleger Peter van Soest, Bert Pfeifer, Milklos Fürst en Wouter Schueler ingezet en ik moet me sterk vergissen dat deze song de komende tijd niet op een ongetwijfeld vernieuwde setlist tijdens de live-concerten voor zal komen. Of dat met ‘Peabody Hotel Room #13’ ook het geval zal zijn betwijfel ik sterk, terwijl dit wellicht het enige echte akoestische deltabluesnummer is dat op Cats Lost te vinden is. Maar oh oh, wat is ie fraai!!

In ‘Devil Made Religion’ gaan mijn gedachten onmiddellijk uit naar het door destijds door Jules Deelder geschreven ‘For Real’. Een mooi up-tempo nummer met de complete blazerssectie in een fraaie stuwende hoofdrol. ‘Mama, wont’ you by me a dream’ is een aan Herman Brood opgedragen akoestisch ‘meezing’ country nummer en ademt een typisch Lohues-sfeertje uit. Daniel is overigens ook in de refreinen als achtergrondzanger te horen en ik moet me dan ook sterk vergissen als de jonge Drent niet een dikke vinger in de pap heeft gehad bij de muzikale totstandkoming van dit mooie nummer.

‘Stranger’ heeft weer veel meer de heavy sound en is enigszins vergelijkbaar met het uit 1971 stammende ‘Backstreet’. Met de laatste twee songs ‘My Old Jimny’ en ‘More Than I Could Ask For’ gaan we jammer genoeg al weer richting het einde van de cd. Vooral het laatstgenoemde nummer is echt zo’n pareltje in de lijn van het mooie ‘Simple Man’ uit 1971.

Slechts na drie draaibeurten is de Cats Lost-vonk op mijn Cuby-hart overgeslagen en kunnen we concluderen dat het wachten op dit grandioze werk de moeite meer dan waard is geweest. Harry is ondanks zijn 67-jarige leeftijd prima bij stem en zit nog steeds op de juiste momenten vol kracht en emotie. Ook The Blizzards weten met oerdegelijk en vakkundige hogeschoolmuziek Cats Lost naar een prachtproduct te stuwen. Uiteraard alles onder de paraplu van producer en alleskunner Lohues!

Minpuntje is de tijdsduur van slechts 36 minuten, maar gelukkig is de repeatknop op de cd-speler uiterst gewillig.

Het album is in drie versies te verkrijgen: Als eenvoudige versie van de cd in superjewelcase verpakking, als gelimiteerde versie in luxe verpakking Digipack en als een gelimiteerde versie op vinyl of cd met groot uitgebreid booklet foto's van Anton Corbijn en songteksten.

Meer info:
www.cuby.nl

Life in the Low Countries
Ain't no fun
Most of the time it’s raining
Rare is the sun
You can read it in the papers
Watching TV
But the things they are telling you
Make no sense to me

Low country blues
Low country men
There's something about them
I can't understand

There is no mercy when you're walking in the street
They kill you for nothing, when they don't like what they see
The right of free speech, that's what it's all about
Talking about free people and say it out loud

Low country blues
Low country men
There's something about them
I can't understand

Comments

[Geplaatst door: michel]

Hallo Bert, mooie recensie! Jammer dat je de bijdrage van A Corbijn onderbelicht laat, want dat maakt dit album zeker ook bijzonder! Wat een prachtige foto's !!!Verder is het aan Brood opgedragen, tranenschietend mooie Mama, won't you buy me a dream naar mijn mening gestoeld op het nummer If love is dead van B.Wieczorek. Brood heeft de song in 1982 opgenomen en het staat op het album Frisz & Sympatisz. Die opname zou je eens moeten horen! Heb Harry ooit ergens horen zeggen dat Herman en hij dit nummer een remake wilden geven, maar dat is er niet van gekomen. Ik vind de tekst die Harry geschreven heeft getuigen van zijn liefde voor Herman. Erg mooi! Vond dat je dit weten moet, groet michel.

[Geplaatst door: frank van engelen]

Hey Bert, hier heb ik niets aan toe te voegen, en schrijf daarom zelf geen revieuw hierover, want ik vind dit zo goed, dat we die met zijn allen in ere moeten houden. Prachtplaat, maar dat moge duidelijk zijn, en mijn lieveling van het album is More Than I could Ask For. Erg goede recensie man-thanx so much- grtz je collega Frank van engelen