cd recensie: Erib Bibb - 'Live A FIP'

Door: Dr. Blues

Eric Bibb kreeg reeds in de wieg de wortels van de folkmuziek over zich heen. Dit kwam geheel voor rekening van zijn vader, Leon Bibb, zelf een geschoolde musical- en folkzanger en bovendien bevriend met Bob Dylan en Pete Seger.

Van Bob Dylan krijgt hij het advies om zijn gitaarspel vooral simpel te houden en dat is een feit waar de New Yorker zich altijd goed aan gehouden heeft.

Toch is zijn muziek enorm veelzijdig en zeer breed georiënteerd en in een echt hokje is Eric’s genre dan ook niet te plaatsen. Alles, variërend van blues tot aan country, van folk tot aan jazz en met name gospel passeert de revue.

Met zijn vader nam hij in 2002 het album ‘A family affair’ op en de twee daarop volgende jaren ‘Sisters and Brothers’ en ‘Friends’, samen met Rory Block, Maria Muldaur, Guy Davis, Charlie Musselwhite, Taj Mahal en Odetta.
Een staande ovatie kreeg Eric in 2006 toen hij zijn gevoelens openbaarde in het voorprogramma van Etta James tijdens het Montreal International Festival.

Hij heeft zijn weg gevonden in het perfecte samenvloeien van de blues, gospel en de folk. Eric Bibb is het gegeven om te mogen zien, proeven en ervaren van het grootste dat uit het paradijs nog tastbaar aanwezig is als een minuscuul glimpje en hij zingt, de ogen half gesloten. Zijn geest neemt elke nuance op en geeft het weer in het gezang wat de ziel observeert. Gedragen uit een overvol hart komen de woorden één voor één, zich aansluitend tot zinnen. Soms ingetogen, dan weer snoeihard. Het is een jubel van een man die één is met de stem vanuit het hart. Een bijna bovenaards gebeuren, maar dan vol eenvoud. De woorden zijn als zoete balsem op de gewonde ziel, waar gebeurtenissen een litteken ingevreten heeft en waar sindsdien een woekering zat, die het leven zo zwaar maakt.

Dit alles wordt nog eens bewaarheid op zijn nieuwe dubbelalbum ‘Live a FIP’
waarin Bibs hele muzikale levensloop aan de orde komt. Pakkende blues van zeer grote klasse in: ‘Don’t ever let nobody, Going down slow, Desteny blues en Got to do better’ - een ode aan Mississippi John Hurt is het prachtige, ‘Stagolee’.
De cd is opgenomen bij een Frans radiostation en de bezoekers die hierbij aanwezig zijn geweest zullen ongetwijfeld de avond van hun leven hebben gehad. De eerste cd is met de volledige band en cd 2 is in een iets intiemere setting opgenomen (inclusief een 20 minuten durend videofragment)

Mijn conclusie is dat de nieuwe Eric Bibb cd een aanwinst is voor de hedendaagse liefhebbers van de aloude Delta-gospelblues.
Met andere woorden: Nieuwe wol op oude pennen.