cd recensie: Matt Schofield - 'Heads, Tails & Aces'
Door: Bert Reinders
De jonge Britse bluesmuzikanten doen het bij het Nederlandse publiek de laatste jaren aardig goed en er zijn genoeg die inmiddels in ons blueslandje een vaste voet aan wal hebben gekregen.
De 31-jarige Matt Schofield hoort als topgitarist natuurlijk ook tussen de Britse jonkies, maar op de een of andere manier spreekt de naam Schofield bij het grote publiek toch iets minder tot de verbeelding als zijn collega’s Ian Siegal of Ian Parker.
Oke, Matt is wellicht niet zo’n uitbundig podiumdier, maar boekers en organisatoren zouden me niet straffen als we Schofield net zo vaak op de Nederlandse podia zouden aantreffen als de twee hiervoor genoemden.
Sinds zijn verzelfstandiging in 2004 heeft Matt een vijftal albums op zijn naam gezet, dus Schofield houdt het tempo er met twee live-albums en drie studioplaten lekker in.
Heads, Tail & Aces is het eerste album zonder mijn favoriete drummer Evan Jenkins, maar heeft daarentegen wel een extra bassist in de persoon van Jeff Walker aangetrokken.
De Belgische/Franse drummer Alain Baudry (die we eigenlijk al kenden uit het live-circuit van Schofield, maar ook als vervanger van Nicolai Bjerre van The Ian Siegal Band) is op de cd als de opvolger van Jenkins te horen.
Matt’s onafscheidelijke hammondwonder Johnny Henderson is gelukkig nog steeds van de partij en diens linkerhand komt nu door de komst van bassist Jeff Walker ook aan andere dingen toe.
Voor degene die de afgelopen jaren hun twijfels hebben gehad over Matt’s matige stem, is er goed nieuws!
Want volgens mij heeft Schofield hulp gezocht en gekregen om zijn tot nu toe achtergebleven stembanden op een poetsbeurt te trakteren.
Persoonlijk heb ik nooit zo heel veel moeite gehad met Matt’s kwalitatief iets mindere stem, maar dat zijn zangkwaliteiten er op dit nieuwe album behoorlijk op voor uit zijn gegaan zal iedere luisteraar kunnen beamen. In de zeurderige en enigszins vlakke stem van Matt zit nu in elk geval een stukje meer pit en dat geeft het totale geluid toch de nodige extra body.
Het enige dat onveranderd is, is Matt’s fenomenale en uiterst gevarieerde gitaarspel. De ene keer weer uiterst subtiel en een andere keer weer heerlijk funky en vol power. Qua composities is er ten opzichte van voorganger ‘Ear To The Ground’ niet zo gek veel veranderd, maar is het wel opvallend dat toetsenist Jonny Hensderson iets minder nadrukkelijk aanwezig is en een stuk ondersteunender te werk gaat dan op Schofield voorgaande cd’s. De geweldige ‘tone’ van Schofield krijgt daardoor overigens wel veel meer ruimte dan voorheen.
Of Heads, Tails & Aces mooier is dan zijn voorgangers? Ach ja, ik weet het niet. Dit is opnieuw een schitterende plaat, maar dat waren zijn voorgangers ook al.
De echte Schofield fans hoef ik niets te zeggen, want die zullen Heads, Tails & Aces waarschijnlijk blind aanschaffen. Voor degene die Schofield nog niet kennen, is dit in elk geval een uitgelezen moment om in te stappen!
Meer info: Website van Matt, Myspace
Reacties