Zaterdagochtend; de 2e dag:
De zon staat al weer vroeg te blinken als ik m’n slaapzak uit kom. (lees: ligzak, want van slapen komt natuurlijk geen drol op het festivalterrein). Gelukkig krijg ik collega Janssen ook zonder geweld uit zijn tentje, dus rond een uur of negen zitten we al weer ‘fris en fruitig’ in de camping-eettent om de dag te beginnen met een flinke portie eieren met spek en een paar volle bekers koffie. (Dik voor mekaar, mensen van de organisatie!!!!)
We willen graag op tijd op het festivalterrein zijn, want Mike de Wit van Driving South had me de vorige avond al toevertrouwd dat ze om 11:30 uur zouden gaan aftikken.
Vandaag willen we wel graag de volle aandacht besteden aan het studenten podium, want op de eerste dag had ik van DeWolff en in een later stadium van de Lynnerd Skynnerd-tribute band Skinner bijster weinig meegekregen.
Om 11:30 uur is het dan zover met de Helderse band Driving South. Enkele jaren geleden had ik het viertal al eens op Texel blues gespot, maar eigenlijk te kort gezien om over ze te kunnen oordelen. Nu liggen de kaarten anders, want op student-stage mag 2 keer een half uur worden geknald.
Driving South maakt dan ook gretig gebruik van het uurtje dat ze krijgen en spelen zich op een fantastische manier in de kijker met een flinke portie opzwepende en lekker stevige bluesrock. Met name zanger/harpspeler Michel Blaauboer beschikt over een fantastische strot en een goede podiumpresentatie. Niks geen bescheiden gedoe. Gewoon knallen en laten zien wat je waard bent! Goed werk mannen!!! Hier komen ongetwijfeld klusjes achter vandaan!
Na een half uurtje in de brandende zon te hebben doorgebracht is het weer de hoogste tijd voor de eerste act van de dag op het grote binnenpodium.
De Rhythm Bombs zijn zo vriendelijk om presentator Gerry Jungen, ontslagen door Joe B, deze zaterdag weer op het podium toe te laten en hij kondigt de bluesmannen dan ook aan als een Europees-geörienteerd gezelschap. Gelijk heeft 'ie, want de band komt uit Duitsnederbelgiëland. En wat ze als band goed begrepen hebben, is dat je op zo'n podium gelijk stuiterend van start moet gaan om de festivalgangers op dit vroege uur meteen op gang te krijgen door ze geen kans te geven om koffie te bestellen.
Met groot enthousiasme brengen de heren hun behoorlijk traditioneel klinkende swingblues en het gaat lekker te keer. In een kroegje had ik ze al een toffe gig zien spelen, maar ook op dit grote festivalpodium gaat het in een aanstekelijk hoge versnelling. Heerlijk vlot wakker worden bij deze band!
Het is eigenlijk wel jammer dat de Deense band Peter Nande als de tweede swingblues band vlak na de Rhythm Bombs zijn geprogrammeerd. Nande en zijn vier companen kunnen namelijk bij lange na niet opboksen tegen het enthousiasme van voornoemd Nederlands, Duits en Belgisch gezelschap. Sterker nog, een plekje in de schaduw is nog een fractie teveel van het goede.
Ondanks dat gitarist Ronni Busack-Boysen bij vlagen alleraardigste tonen uit zijn gitaar tovert, is het zeer matig wat het gezelschap op de planken legt. Het sprankelt niet, het swingt niet genoeg en het oogt allemaal bijzonder ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd. Nee, voor swingblues houden we onze Moulin Blues ervaring maar gewoon gericht op The Rhythm Bombs.
Vorige week had J.J. Sharp al een mailing de blueswereld ingestuurd met de mededeling dat The Twelve Bar Blues band in het vervolg als viermansformatie verder zou gaan. Reden zou de overbodigheid van een 2e gitarist inhouden. Bovendien zou het gezelschap een meer bluesy sound kunnen uitstralen. Mijn omstanders zijn van meet af aan laaiend enthousiast over The Twelve Bar Blues band en missen de 2e gitarist dan ook geen moment.
Uiteraard ben ik zelf ook fan van het eerste uur van de westerlingen, maar eigenlijk mis ik die tweede man op gitaar wel een heel klein beetje. Uiteraard is het erg leuk om gitarist Kees Dusink dingen te horen doen, die hij eerder niet deed, maar bij vlagen vallen er gaatjes die ik graag opgevuld zou horen.
Het zal een persoonlijke smaak zijn, maar in een aantal ballads zou wellicht plaats zijn voor een hammond-tapijtje of iets in die orde. Gelukkig is The Twelve Bar Blues band nog steeds de The Twelve Bar Blues band en is het nog steeds allemaal even vet, swingend, ontroerend, bluesy en muzikaal van een uitzonder hoog niveau.
Hopelijk is het de diverse organisatoren die deze middag rondgehangen hebben bij Student Stage nu eens duidelijk geworden dat er niet altijd USA achter de naam hoeft te staan om van succes verzekerd te zijn. In NL hebben we potverdikkie een paar bands rondlopen die menig USA-mannetje van de planken speelt. Hoogste tijd dus voor The Twelve Bar Blues band op A-podia!
Van een heel andere orde is Theresa James en het is dan ook behoorlijk omschakelen van 12BBB naar de mix van soul, country en blues die moeder Theresa en haar Rhythm Tramps de grote tent inslingeren.
Na een aantal nummers acclimatiseren wordt het gelukkig erg aangenaam wat de als een ‘buurvrouw’ van twee-hoog-achter uitziende zangeres/toetseniste laat horen. Het Bonnie Raitt-gehalte is zoals verwacht bijzonder hoog en haar begeleidingsband laat goed horen dat ze over een flinke portie hogeschool kwaliteiten beschikken.
Na een aantal nummers begin ik me overigens toch een beetje te ergeren aan de kloon van Benny Hill (saxofonist Jerry Peterson) die zijn uiterste best doet om zichzelf met twee saxofoons aan de mond op een voetstuk te plaatsen. Eén nummertje is oké, maar dan is de lol er wel af en bovendien komt het de blazerkwaliteit nou niet bepaald ten goede.
Ondanks de muzikaal erg hoge kwaliteit van de Shiner Twins, hoor ik vooraf hier en daar wat twijfels of de muziek van deze band goed tot zijn recht gaat komen op het wel erg grote podium van Moulin Blues.
Ik heb de Twins eerder aan het werk gezien in intiemere settings en daar werkte het bijzonder goed. Nu hoop ik vooral dat ze er hier goed mee wegkomen. Maar de heren hebben wat verrassingen in petto.
De aangenaamste is wat mij betreft het meespelen van toetsengrootheid Roel Spanjers. Hij verbreedt de rootsmuziek van de Shiner Twins met Hammond, piano en accordeon en geeft ze daarmee de stabiele basis om de mooie liedjes goed uit de verf te laten komen.
Ook hier geen pure blues, maar wat je hoort is zo muzikaal en oprecht, daar kun je als muziekliefhebber gewoon niet omheen. De heren zelf genieten eveneens duidelijk zichtbaar van de positieve aandacht uit de tent.
Knap staaltje inpakwerk van dit Nederlandse gezelschap. Richard van Bergen is voor mij een voorbeeldgitarist en ook collega Jack Hustinx weet te imponeren op zang en aanwezigheid.
Op drums speelt vandaag niet de nieuwe drummer Jody van Ooijen (verplichtingen met Dede Priest in Groningen waar Richard dan weer verstek moet laten gaan) maar hij wordt erg fijn vervangen door Normaal-drummer Fokke de Jong en die weet ook wel raad met de muzikale ameriroots-uithoeken die de Shiner Twins verkennen. Gait Klein Kromhof komt nog even op zijn mondharmonica blazen en kan met een voldaan gevoel op vakantie.
De band komt prima uit de verf op het grote podium en de heren weten vele muziekliefhebbers voor zich te winnen. Uiteraard volgt een toegift en voor mij is dit optreden een van de muzikale hoogtepunten van Moulin Blues 2009.
Na Shiner Twins mogen de Amerikanen van The Cadillac Angels hun kunsten vertonen. Bekend gezicht? Jazeker! Ex-Paladins Brian Fahey zit achter de kit en mag samen met bassist Mario Barmosca en zanger/gitarist Tony Balbinot het publiek gaan vermaken met een flinke stoot rock-a-billy en rock’n roll.
De uitstraling van het trio is uitstekend en ze doen hun uiterste best om er een aanstekelijke show van te maken. Toch is het Moulin Blues podium voor dit trio net een slagje te groot en zouden deze mannen beter tot hun recht komen in de kleinere club. Aardig optreden, niets meer, niets minder en omdat de eerste dip van de dag zich al aandient kan ik m’n aandacht er tot het einde van hun show dan ook niet bijhouden.
Wat de heren Veldman en Veldman héél goed hebben begrepen, is, dat als je een kans krijgt om je in één klap in een hele grote kijker te spelen, je die kans met beide handen en in volle overtuiging moet aangrijpen.
En dat is wat Gerrit en Bennie Veldman doen op het 'Student Stage' van Moulin Blues 2009. Samen met Donald van der Goes op bas en Marco Overkamp, spelen 'The Veldman Brothers' een perfecte high energy-gig en veroveren bij velen een plekje op het lijstje met hoogtepunten van het festival. Wat mij betreft had de band met gemak een aantal van de acts op het hoofdpodium kunnen vervangen. Wat van dichtbij komt is in dit geval dus opnieuw erg lekker!
Wat er ogenschijnlijk minder lekker uitziet is het ‘enge, magere en met potloodstreepjes opgemaakte wenkbrauw mannetje’ Jason Ricci. Getverderrie, this is not my cup-of-tea!
Gelukkig is dit optreden met de ogen dicht ook goed te volgen en dan blijkt al snel dat we wellicht met het hoogtepunt van Moulin Blues 2009 te maken hebben. Goeie genade, wat een artiest en wat een kunstenaar!
Muziekstijl? Tja, poeh …… ehh ….. een ietsie pietsie blues, een vleugje hiphop, een aantal jazz-notes, een tikkeltje ouderwetse punk, maar vooral een enorme dosis alternatieve psychedelic wordt de zaal ingesmeten. Ook zijn medemuzikanten kunnen er wat mee en met name bassplayer Todd Edmunds maakt enorm veel indruk.
Toch is het vooral de virtuositeit van Ricci die het publiek versteld doet staan van zijn kunnen. Grandioos! Ik ben ter plaatse groot fan van de muziek van deze ‘engerd’.
Na Jason Ricci & His New Blood wordt het tijd om ons op te maken voor de finale, namelijk Roomful Of Blues en Dana Fuchs.
Eerst het gezelschap van Roomful of Blues. Het gezelschap heeft uiteraard een enorme staat van dienst, hoewel de huidige bezetting daar niet echt verantwoordelijk voor kan worden gehouden.
Roomful of Blues staat door zijn 35-jarig bestaan vooral bekend als kweekvijver van diverse topmuzikanten die inmiddels tot de absolute top van de muziekscene kunnen worden gerekend. Een paar namen: Duke Robillard, Sugar Ray Norcia, Ronnie Earl, Curtis Saldago en natuurlijk Marc DuFresne, die de laatste jaren veelvuldig langs de Nederlandse podia reist met de Italiaanse band van Maurizio Pugno.
Zoals verwacht is er helemaal niets op de show van Roomful Of Blues in te brengen. Het is uiterst strak, swingend en muzikaal van zeer hoog niveau. Uiteraard een typisch Amerikaans glad en clean verzorgd optreden met vooral fraai gitaarwerk van Chris Vachon. Leuk om even een uurtje naar te luisteren en uiteraard van te genieten.
Op de festivalcamping is zaterdagochtend de naam van de 33-jarige zangeres Dana Fuchs veelvuldig te horen. Als om tien uur de eerste blikjes bier bij de buren van het bluesman-team opengaan, komen ook de sterke verhalen over bij wie de dame in kwestie de nacht mag gaan doorbrengen. Lekkere camping-gein natuurlijk, maar het niet geheel verwonderlijk. Dana Fuchs is als dame behoorlijk goed bedeeld met aantrekkelijke vrouwelijke kenmerken. Echt lelijk kun je haar niet noemen (zelfs niet van dichtbij Bert...!!!).
Als ze later op de avond de grote eer heeft het festival af te mogen sluiten, wordt dan ook meteen duidelijk dat ze zelf donders goed doorheeft dat haar uiterlijk, naast haar rockstem, een speerpunt is van haar podiumact. Met een lange krijsende brul valt ze in een uitdagende pose en de camera's ratelen er op flink los. Ja, ook die van mij ja... Leuk als je haar voor de eerste keer bezig ziet, nog steeds leuk als je haar nog een keer ziet, maar dan wordt het toch ook weer eens tijd om naar de muziek te gaan luisteren.
Ze heeft een dijk van een stem, schuurpapier korrel 60 als het moet, maar ook vaak als het niet moet. En dan krijgt een erg aantrekkelijke jonge dame met een dijk van een stem het voor elkaar om mij als ruimdenkend muziekliefhebber bij de tweede gig al voor het eind van de show te laten vertrekken; genoeg gezien en gehoord. De band is prima (Nederlandse bassist, drummer en Hammondspeler) en vaste gitarist en componist Jon Diamond speelt strak en behoorlijk bluesy. Maar de toegiften, met de blazers van Roomfull of Blues in een gastrol, heb ik toch echt op de grote televisies in het mobiele café bekeken. Lekker potje bier erbij en op genoeg afstand om het hardwerkende en hevig zwetende lijf van Dana me niet al teveel te laten afleiden van de muziek. Te moe en misschien wel te kritisch, maar de hoogtepunten Moulin Blues waren wat mij betreft al lang en breed achter de rug...
Tja, en zo zal een ieder zijn eigen hoogtepunt hebben kunnen terugvinden op dit mooie Moulin Blues-festival, want er was voor iedereen wel wat wils. Voor de ene zal Joe Bonamassa het einde geweest zijn en voor een ander wellicht de aantrekkelijke Dana Fuchs en voor weer een ander ‘engerd’ Jason Ricci.
Wellicht zijn wij van bluesman.nl behoorlijk chauvinistisch aangelegd, maar we kunnen rustig stellen dat de complete Nederlandse inbreng zich in Ospeldijk op een fantastische manier in de kijker heeft gespeeld en dat het studentenpodium als een grote aanwinst op het festivalterrein kan worden beschouwd.
Het is al diep in de nacht als we behoorlijk ‘naar de kloten’, maar uiterst voldaan richting de ‘ligzak’ op de camping lopen. De anti-dipdrankjes werken al lang niet meer en er moet een knappe mede-kampeerder aan te pas komen die ons deze nacht uit de slaap houdt.
Zo rond 05:00 heb ik de slaap wel zo’n beetje te pakken als er een uurtje later iemand met veel bombarie en geweld mijn tentje probeert te openen. Dana Fuchs wellicht? Nee, dus. Het blijkt een uiterst vriendelijke mede-kampeerder die de weg letterlijk en figuurlijk eventjes helemaal kwijt is.
Ach ja, kan gebeuren. That’s the blues en het hoort een beetje bij het mooie leven op het Limburgse land.
