Alweer deel 4 van Phil's trip to Texas:
Donderdag 16 april.
Naar Antone’s geweest ’s avonds. Indrukwekkend, hoewel de tent in soberheid uitblinkt. Het is een soort oud pakhuis midden in de stad, waar al een aantal jaren niks aan is gedaan. Behalve de PA (geluidsinstallatie) dan, allemachtig. Maar dat zouden we vooral andere avonden meemaken. Vanavond was namelijk o.a. Eric Tessmer geprogrammeerd. Jos Potting kende hem natuurlijk weer, ik niet. Een gitarist met een vervorming en decibel waar zelfs ik pijn aan mijn oren van kreeg.
Twee Fender versterker doorgeschakeld, 1 Vibro King en 1 Super Reverb, mooi spul natuurlijk. Alleen om een mooi ‚crunchy’ geluid te krijgen (dat gebeurt als je de buizen eens flink op hun donder geeft), zette hij die versterkers volgens mij op 11. Een plexiglas afscherming vóór de versterkers behoedde de mensen vóór het podium van een acute hoorbeschadiging. Jezus, Maria. Kruising tussen Jimi en Nirvana. Toch wat te weinig melodie vorming naar mijn smaak, maar de menigen waren verdeeld binnen onze groep. Jos vond het wel wat, maar we zijn toch weggegaan. Wat zegt U ? Je Shiner Bock nog niet op ? Doorzuipen en je bek houden. Ja die laatste term zou in de loop van de week te pas en te onpas worden gebruikt.
Daarna naar Saxon Club op N-Lamar, overigens deden we alles gewoon met de auto, je kreeg al gauw ‚the hang of it’. Bij Saxon’s tevergeefs entree betalen voor een singer songwriter waar we vanuit de deur niet warm van werden hebben we maar niet gedaan. Auto in, terug naar 6th St, barretjes aflopen op zoek naar lekker sounds. Viel vandaag eerlijk gezegd wat tegen. Een band alleen covers, van het saaie soort, een andere band niet onze smaak, de 3e band beviel ons wel. Ze speelden lekker, maar werden na een pauze door de eigenaar niet terug gehaald. Ze zouden te hard spelen, madre mia, had ie tevoren eens naar Antone’s moeten gaan. Afijn tegen half 2 dus naar het hotel, morgen een nieuwe dag.
