Deel 5 van de april-trip van Phil Bee en zijn maten:
Vrijdag 17 april. 
Regen, regen en stortregen. Juist ja: Texas Flood. Ja wat doe je dan als Europeaan in de USA. Naar de shopping mall. Shopping malls zijn grote overdekte winkelcentra 10, 20 km buiten de stad. Met de nadruk op grote, vooral in Texas. Everything is bigger in Texas. Auto genomen en dan merk je dat het afwateringssysteem, ja de hele riolering niet deugt. Verouderd waarschijnlijk, geen geld, de prioriteit op de gezamelijke vijanden die de US zichzelf altijd voorspiegelt om vooral de aandacht af te leiden van hun échte problemen in het land zelf : medical care, social security, werkeloosheid. Nee laten we per dag nog wat miljarden spenderen aan: WAR on Terror ! Nou de eerste ‚weapons of mass destruction’ moeten nog gevonden worden toch ? Maar goed kom met dit soort kritiek op de USA vooral in Texas niet aan, we hebben het ook zeker niet geprobeerd.
De mall dus in. JC Penny, Sears, de bekende warenhuizen, naast alle andere merken winkels, NIKE etc. Pak goedkoper als bij ons. Souvenirs kopen voor thuis, VANS en TEXAS t-shirtjes voor mijn jongens, beetje slenteren door de winkels, het is schier eindeloos. Jos vond het maar niks, gaat-ie op vakantie met een stel stoere kerels, moet-ie nóg winkelen, arme Jos. Ook daar gegeten, maar dat was wel hebt minste van de hele week. Wel mooi om te zien hoe hele families dit als uitje hebben. Veelal ‚oversized families’ op sneakers, waar de crisis toch vanaf druipt. Bij navraag bleek het ook veel rustiger te zijn als pakweg een jaar of 2 jaar geleden. En maar hamburgers en oversized Cola en friet. Het is niet toevallig dat de meeste Europese fast-food ketens een Amerikaanse oorsprong hebben. Mijn mening is verder niet belangrijk, maar ik ga met mijn kids al een tijd geen fast-food restaurants meer in.
Dan terug naar Austin een grote CD zaak in ,Cheapo’. Enkele CD’s gescoord waaronder van Derek Trucks, Roomful of Blues, Fabulous T-birds (mét Jimmie Vaughan). Oh ja over Jimmie Vaughan gesproken, we hadden inmiddels in het krantje en bij Antone’s zelf gezien dat hij die vrijdag avond in Antone’s zou spleen, daar verheugden we ons natuurlijk al op. De kaarten waren te koop in een andere CD zaak: ‚Waterloo’. OK, de auto in, naar Waterloo. Je kunt daar makkelijk een uur of 2 rondkijken, zoveel CD’s en gelukkig nu niet een één bak blues als in Nederland, maar meteen een hele afdeling van de winkel. Genieten dus. O.a. een CD gekocht van The Amazing Rhythm Aces, een band die ze in Nederland niet eens kennen, daar lagen er 3 CD’s van. Omar Dykes’ nieuwe CD, die komen we later nog tegen.
Typisch weer iets voor mij, staan er in die winkel 2 mensen te praten waarvan één er een T-shirt aan heeft met als opschrift : Maastricht. Mijn thuisstad. Ik spreek die man dus aan terwijl hij aan het praten was. Hij gelooft me amper. Wàààt, 4 man komen naar de US, 10 uur vliegen en dan alleen naar Austin, alleen voor de muziek. Incredible ! De andere man heet John, en wat denk je ? Eigenaar van de zaak. Dus ook met hem gesproken. Hij raadde ons aan om 6 uur naar The Lucky Lounge te gaan (club naast Antone’s), daar speelde Mike McLagan en band. Voormalig zanger toetsenist van de Faces, jaren 60 Britpop. John bedankt en gevraagd of hij interesse had aan mijn laatste CD, die ik hem een aantal dagen later ook gegeven heb. Dus op naar 5th St, Lucky Lounge. Tijd om te eten heb je dus amper. Het regende nog altijd trouwens, maar dat was ook wel eens lekker. Lekkere club, behoorlijk vol, of zou hebt te maken hebben dat hebt vrijdag is en later op de avond ernaast ene Heer Vaughan speelt.
Tegen 8 uur begon hebt programma in Antone’s, we hadden kaarten dus we hoefden niet in de rij te staan, of nerveus in de regen te wachten. Maar let wel. 2 bands in het voorprogramma. De 1e band was een jazzy/blues kwartet, o.a. Derek O’Brien, nog een gitarist, drummer en hammond speler. Lekker, rustig, ingetogen, heerlijke sound, ja en wat kwam die PA goed tot zijn recht, uitstekende geluidstechnici. Een genot. Na een uurtje wisseling van de wacht. 4 meiden, nou ja zeg maar vrouwen: The Blue Bonnettes. Soort punky-rockige liedjes, met een gitariste die er wel raad mee wist met haar ‚Axe’. Onderhoudend, maar niet écht mijn ding. Soms denk ik er hoeven maar een paar leuke dames op hebt podium te staan en het wordt wel OK gevonden, maar behoudens enkele grote dames-sterren bv. Bonnie Raitt, Joni Mitchell, Susan Tedeschi, Lou-Anne Barton, ben ik niet snel onder de indruk. En oja Tineke Schoenmaker natuurlijk.
Afijn hebt uur-U was aangebroken. Typisch wij weer, van de 4 camera’s die we bij ons hadden, lagen er 3 in het hotel. Eén camera dus die ook nog vóór het Jimmie V optreden begon te knipperen: accu bijna leeg. Welgeteld één goede foto hebben we van de man, maar dat mocht onze pret niet drukken. 2 imposante Matchless tops en cabinets recht achter ‚The Man’. 3 blazers, waaronder Kaz Kazanov en Greg Piccolo, Hammond, 2e gitarist, bas en drums. Veel volk op het podium, maar het klonk allemaal perfect, niks overkill. Dat typeert toch ook de super profs. Ja je leert nog wat op zo’n trip. Wat speelt de man als 2e nummer (ja het had de hele dag gestortregend natuurlijk) en als ode aan zijn broertje: Texas Flood ! Tent op zijn kop natuurlijk. Wat een lekker optreden, mooiste van de week, voor mij toch. Stond daar na een tijdje niet ook in de hoek een man waarvan ik ‚s middags nog naar de CD had geluisterd: Omar Kent Dykes. Wat denk je 10 minuten later, op hebt podium, Omar Dykes. Zingt een nummer of 4 mee, wordt het nog gekker. Er wordt een dame op het podium gehaald, en jawel hoor Miss Lou-Anne Barton. Sta je daar 10 uur vliegen van huis, op de bonnefooi naar Austin gegaan, het crème de la crème van de blues voor je neus te spelen alsof ze in hun huiskamer staan. Doe mij nog maar een Shiner Bock en verder je bek houden haha.
Na het concert nog even de hand geschud van Hr. Vaughan, ‚Ow from Holland? I might come to Holland next year’ zegt-ie. Ben benieuwd, heren boekers, opletten ! Morgen zal Pinetop Perkins hier optreden, dus dunnetjes overdoen, moe en voldaan de koffer in.
