Aflevering 6 van Phil Bee in Austin Texas:
Zaterdag 18 april.
Hup vroeg op, via Highway 35 naar San Antonio, zo’n dik uur rijden. Niet te missen bezienswaardigheid: The Alamo. Het was oorspronkelijk een missie gebouw, maar is het symbool van het verzet tijdens de Texaanse revolutie in 1836 tegen de Mexicanen. Mooi om te zien, maar als je zoals enkele van ons steden als Rome, Florence, Avignon en Sevilla hebt bezocht, is zo’n iel gebouwtje in de States van amper 300 jaar oud natuurlijk zeer relatief indrukwekkend. De eerste de beste kerk in Maastricht heeft meer historie.
Dat is ook, voor de in cultuur geinteresseerde Amerikaan, hun grote frustratie, dat ze geen historie hebben zoals de rest van de wereld en als eerste wordt natuurlijk Europe genoemd. Mij maakt dat als muziekliefhebber verder weinig uit, de hele moderne muziek heeft als roots de States, Ragtime, Country, Swing, Blues, Rock & Roll, Jazz, R&B, Soul, je noemt het maar op. Alle rest hedentendage zijn afgeleiden hiervan. Respect.
In San Antonio heb je ook ‚The River Walk’. Het lijkt een beetje op de grachten in Utrecht waar je onderlangs kunt eten, maar dan is dat een hele wandeling die je links en rechts van het riviertje kunt maken. Toch wat té toeristisch naar mijn idee, we hebben daar wel wat gegeten, maar de Valkenburg-achtige familietjes met hun kinderwagens en witte sokken met slippers, werd ons toch snel wat te veel. Later zag ik in mijn aantekeningen van Jac dat we naar Mi Tierra hadden moeten gaan ten zuiden van San Antone (zoals het in nummers vaak wordt bezongen). Iets voor volgend jaar ?
Hup back to Austin, waar we ons veel meer op ons gemak voelen. Na enkele dagen bekruipt je een gevoel van welbehagen in die stad. Je kent snel de weg, weet snel enkele lekkere bars-restaurants om te gaan eten en de uitdaging dat er nog zóveel meer is wat je nog niet kent maakt deze stad reuze spannend.
’s Middags weer naar dé CD winkel : Waterloo. Ik nam de laatste Buzztones CD mee en heb die aan John, de eigenaar, gegeven. Of hij er nu ligt weet ik niet. We wisten dat er een in-store concert zou zijn van Gary Louris & Mark Olson. Een feestje, Waterloo was nl. net uitgeroepen tot de 2e beste ‚Record Store in the USA’. Dat betekent nogal wat natuurlijk. Het concert was minder naar mijn smaak, wel hoorden we dat ‚s avonds Pinetop Perkins in Antone’s zou spelen.
We moesten uiteraard ook tanken. Nog geen 2 US$ voor een gallon. Tja wisten wij veel. Aha, Bé heeft in zijn agenda een omrekentabel. Er schijnen UK en US gallons te bestaan. De US gallon is bijna 4 liter. Omgerekend dus nog geen 50 Dollar Cent per liter dat is tussen de 35 en 40 Euro Cent. Tja laat maar gaan die benzine dus en dan te bedenken dat de Amerikanen steen en been klagen over hun benzine prijzen. Onze Mercury deed hebt nog rustig aan met 11 liter op de 100, maar je kunt je voorstellen dat de US auto bouwers zich te laat zorgen zijn gaan maken om het verbruik. Daarmee lopen ze dus achter op de rest van de wereld. Het is niet voor niks dat nu de US auto bouwers op de rand van het faillissement wankelen, de Japanse en Europese merken hebben dat probleem al enkele decennia geleden zien aankomen. Gevolg, er rijden dus ook schrikbarend veel japanse merken rond in de US, iets wat de Amerikaanse auto industrie natuurlijk een doorn in het oog is.
Maar aan Amerikaanse auto’s geen gebrek, sterker nog die middag terugrijdend naar Congress Ave, kwamen we opeens in een opstopping waarin vnl. oude gemodificeerde, getune-de, old-timers zaten. Zgn. ‚Hot Rods’. Het was een rijdende voorstelling. We maakten foto’s vanuit de auto, want wisten niet wat ons verder nog te wachten stond. Auto parkeren op Congress, no way. De straat was zo te zien de hele dag al ingenomen met die aparte karren, met dito bestuurders en bijrijders. Divers allooi. Country types, vetkuiven, ex-hippies. We waren er aan het eind van de middag en die heen en weer show heeft tot ca. middernacht geduurd. Ze rijden gewoon op en neer Congress Ave. Echter niet met knallende muziek uit hun autospeakers (dat heb ik overigens nergens gehoord die hele week), maar wel vaak met een hoopje decibel uit hun uitlaten. Het had wat speciaals, als je van auto’s houdt, net als Jules en ik, of niet, net als Bé en Jos.
Ook op meerder plaatsen bands, Rockabilly, Country en een band die vnl. eigen werk speelde, erg goed overigens, gewoon in een parkje, openlucht podium, tussen 2 gebouwen in. De gitarist stond er met zijn bermuda en slippers aan te spelen, komisch gezicht. Dan tegenover ons hotel: The Continental Club.
Het liep al tegen half 9 en we zagen het niet zitten om terug naar Antone’s te gaan om Pinetop te gaan bekijken en beluisteren, daar baalde Jos wel van, gezien de man zijn leeftijd (95) zou hebt wel eens de laatste kans kunnen zijn.
Afijn naar The Continental, lekkere band met Johnny Moeller aan de gitaar, die heeft niet lang geleden nog in NL getourd + Hammond en drums. Ik mis dan wel de zang, of ligt dat er alleen aan dat ik zanger ben. Afijn de combinatie met dat je af en toe naar buiten kon om naar het rijdend circus te kijken maakte hebt evengoed aangenaam. Je kijkt dan s' avonds over de skyline van Austin, heel apart, je kunt dan met weinig gelukkig zijn.
