Foto’s: Ton Drijfhamer
Tekst: Bert Visscher
De negentiende editie van de Rhythm & Blues Night in de Oosterpoort, waar op het laatste moment Julian Sas nog aan werd toegevoegd. Dit vanwege het wegvallen van Wild Billy Childish and the musicians of the British Empire.
Als ik rond een uur of negen vraag naar het aantal bezoekers dat binnen is, krijg ik de mededeling dat er al drieduizend mensen binnen moeten zijn. Niet gek, zeker gezien de matige belangstelling en kritiek van de afgelopen jaren. Die kritiek kwam dan meestal neer op de programmering: veel singer/songwriter stonden er, en de blues was eigenlijk een bijkomstigheid geworden. Ondertussen weten we dat we voor de twaalf vierkwartsmaten niet meer naar de Rhythm & Blues Night hoeven af te reizen. Die kun je het beste zoeken in een lokaal café of kleine festivals.
De afgelopen drie jaar hebben de dames en heren van de Oosterpoort de juiste mix weten te vinden.
Jullie begrijpen natuurlijk dat ik namens de websites Thebluesman.nl en Standingatthecrossroads.nl zoveel mogelijk probeer mee te nemen deze avond. Vanavond sta ik er alleen voor, gelukkig wel met fotograaf (Ton), maar kan ik onmogelijk een compleet verslag doen van alle optredens!
Zo stond er in de foyer de uit Colchester, Engeland afkomstige Hokie Joint. Een vijf mansformatie die enthousiast de al aanwezigen trakteert op veelal nummers van hun debuutalbum The Way It Goes… Sometimes. Aan de basis staan uiteraard wel de geijkte bluesingrediënten: een scheurende mondharp, een stevige gitaar en een zanger die gorgelt met steengruis. Zanger Jojo Burgess met daarbij een strak spelende band.
Dan komt de eerste headliner van de avond: Booker-T, de orgelman uit Memphis en tegenwoordig woonachtig in Californië. Booker-T staat met een aantal leden van de band Drive-By Truckers in de grote zaal. De eerste drie nummers (instrumentaal) komen van het nieuwe album Potato Hole. Pound it Out is de opener; een stevig nummer, distortion gitaar aangevuld met het bekende Hammond B3- geluid. She Breaks, met daarbij de uitleg van Booker-T waarop het nummer is gebaseerd. Het vierde nummer van de avond is daarna Green Onions. Het publiek, schijnbaar nog lichtelijk in een trance van de vorige nummers, ontwaakt. Gevolgd door het door Booker-T en William Bell geschreven: Born Under a Bad Sign. Het nummer dat door Albert King in een prachtuitvoering op het gelijknamig album staat. Al met al een optreden voor de echte liefhebber; weinig beleving en een statisch gebeuren op het grote podium.
Terwijl Booker-T zijn Hammond bespeelt, begeef ik mij richting de entreehal. Daar staat The Epstein; een vijf-koppige Americana-band uit Oxford met een opvallend origineel geluid. De muziek van The Epstein laat zich moeilijk definiëren, maar valt het best te omschrijven als een uitstekende mix van alternatieve folk, rock en Americana. De leden gebruiken een variatie aan instrumenten: o.a. akoestische-, elektrische- en Spaanse gitaar, banjo en mandoline. Hun debuutalbum Last time of the Charanguistas(2007) komt veelvuldig voorbij. Nu snap ik waarom Peter Sikkema
(Eurosonic/Noorderslag, Take Root & Oosterpoort) zich liet overhalen (op een vrije zondag) om te kijken bij Plato Groningen. Peter had min of meer het programma al klaar, en daar moesten na het miniconcertje bij Plato deze mannen zeker nog bij.
In de foyer staan de leden van de band van Dede Priest (Texas, USA) de laatste dingen van de setlist door te nemen. Dede heeft deze keer Guitar Ray (Raymond Nijenhuis) meegenomen. Leuk om Raymond weer eens live te zien. Dede zag ik onlangs nog in Leerdam waar ze een geweldige performance gaf. In Groningen komt het publiek wat moeizaam los, terwijl er een hinderlijke brom zich eigen maakt van het bandgeluid. Een optreden met veelal soul, gospel en blues songs. Zoals we dat kennen van Dede Priest; goed bij stem en overgoten met Rhythm & Blues.
Vanuit de foyer spoed ik mij naar de kleine zaal waar Jim Byrnes & The Sojourners al zijn begonnen. Byrnes, half zittend op een kruk, trakteert de aanwezigen op een setlist vol blues, gospel en country. Prachtige nummers van de nieuwe cd My Walking Stick. Op die schijf doet Steve Dawson (lapsteel, pedalsteel- of sologitaar) ook mee. Hij is het die de band elk optreden en ook vanavond aanvoert op het muzikale vlak. Ook de inbreng van het gospeltrio The Sojourners, voegt een flinke scheut authenticiteit toe. Fantastisch om te zien hoe drie mannen met ieder een behoorlijke leeftijd, bij velen een glimlach tevoorschijn weten te toveren.
Snel nog even in de binnenzaal kijken bij het duo Sarah Lee Guthrie (kleindochter van de legendarische Woody Guthrie) en John Irion. Een koppel dat vooral de folk hoog in het vaandel heeft. De kraakheldere stem van Johnny Irion heeft veel overeenkomsten met die van de overleden countryicoon Gram Parsons. Sarah Lee ontkomt dus niet aan een vergelijking met de vroege Emmylou Harris. Samen hebben ze net een nieuwe schijf uitgebracht: Folksong. Persoonlijk ken ik de muziek van beiden niet, maar gezien de reacties vanuit het publiek is het voor de liefhebber geen verkeerde keuze geweest.
Bij binnenkomst kregen de bezoekers het veranderde ‘spoorboekje’ uitgedeeld. Daarin was een aantal optredens omgegooid: Joe Bonamassa speelt in plaats van 1.00 uur om 23.00 uur. Gezien de drukte besluit ik om alvast naar de grote zaal te gaan. Bij binnenkomst (22.25 uur) zie ik dat het op de vloer al lekker vol staat. Dan maar naar boven. In dat half uurtje kan ik alvast wat dingen opschrijven om te gebruiken in dit verslag en wat kletsen met bezoekers om me heen. Maar na een aantal geschreven woorden gaat het licht uit; zal wel een test zijn om de band op het podium goed te kunnen uitlichten! Maar nee, op het podium in de schemer zie ik de headliner van deze negentiende editie Rhythm & Blues staan: Joe Bonamassa. Kijk nog eens goed op mijn klok: 22.35 uur. Vreemd, dit begint veel te vroeg. Voor velen de eerste keer (me too) dat ze Joe Bonamassa zien die met ‘volle bepakking’ is aangekomen in Groningen. Op het podium zitten twee drummers, staan drie blazers met daarbij de bassist, de toetsenist en Bonamassa zelf. Er wordt stevig begonnen, waarbij we in het begin vooral de nummers horen van de cd: The Ballad of John Henry. Binnen enkele minuten staan volgens mij de overige bandjes zonder publiek te spelen. De grote zaal is te klein voor deze mensenmassa. Iedereen is schijnbaar via het mobiele netwerk op de hoogte gebracht dat Joe eerder is begonnen. Negen albums heeft hij nu uitgebracht, dus denk je al snel dat het een ‘best-off’ set gaat worden. Niets is minder waar. In het ruim twee uur durende optreden (is dat de reden van het eerder beginnen?) is het geluid perfect en Bonamassa goed bij stem, ondanks het drukke toerschema. Joe krijgt het voorelkaar door met zijn semi-akoestische gitaar en een energieke, enthousiaste, met Spaanse- en gypsystijl overgoten saus, het muisstil te krijgen in de grote zaal.
Simon McBride, de man uit Ierland, stond als eens in het voorprogramma van Bonamassa.
In de foyer de bluesrock van dit trio; iets wat voor velen een omschakeling is, gezien het optreden net in de grote zaal. De stem van McBride doet denken aan Walter Trout en Chris Cornell (Soundgarden): veel power en goed. Ik besluit om na twee nummers naar de binnenplaats (open lucht) te gaan om wat af te koelen.
In de kleine zaal is het even later al aardig volgelopen en James Hunter speelt al. Hunter is een zeer getalenteerde zanger, gitarist en songwriter. Niemand minder dan Van Morrison gaat naar hem luisteren en nodigt hem meteen uit om deel te gaan uitmaken van zijn achtergrondkoor, waardoor James Hunter een aantal jaren met veel plezier op tour gaat met ‘Van The Man’. De muziek van Hunter kun je eigenlijk ook niet echt plaatsen in een stijl. Wat voorbij komt zijn diverse stijlen: o.a. zwoele, soms jazzy, relaxte soul- en reggaenummers. 
Ook hier nummers van de nieuw verschenen schijf The Hard Way. Hunter heeft er zichtbaar zin in. Het publiek krijgt muziek met een rijk, klassiek soulgeluid en een stem vol met een scala aan emoties. Aanstekelijke en inventieve teksten in combinatie met een rijke instrumentale sound, en een stem die krachtiger en genuanceerder klinkt dan ooit tevoren.
De man afkomstig uit de Gelderse rivierendelta, Julian Sas, mag dan als laatste in de grote zaal de bezoekers trakteren op bluesrock. Van dit powertrio kun je verwachten dat ze er vol voor gaan, en zo ook deze avond. Voor wie de schijf Wandering Between Worlds al heeft, weet dan ook waar het allemaal om draait bij deze band. Een gedegen setlist zorgvuldig gekozen, waarbij we de powerbluesrock vol over ons allen heen kregen.
Ik besluit om nog even wat rond te neuzen om vervolgens deze negentiende editie te verlaten. Dank aan allen van de Oosterpoort. Velen kijken nu al uit naar het twintigste feestje in 2010!
