Door: Ton Kok
Lang heb ik getwijfeld of ik dit jaar een eerste bezoek zou brengen aan het bluesfestival in Kwadendamme. Ik werd nogal geplaagd door vooroordelen over honderden veel zuipende bluesrock liefhebbers, die hard een aantal doodgespeelde bluescovers stonden mee te zingen. Het openingsnummers van het festival was ‘Dust My Broom’ en het slotnummer ‘Johnny B. Goode’ en gezien het grote aantal stukgetrapte bierbekers op de grond zou dit eenvoudig een alle vooroordelen bevestigend verhaal kunnen opleveren. Maar dan zou ik dit door Peter Kempe en Kees Wielemaker strak georganiseerde festival te kort doen.
De reden om toch te gaan was het simpele feit dat ik vond dat thebluesman.nl gewoon verslag hoorde te doen van zo’n gerenommeerd festival, dat inmiddels aan zijn 17e editie toe was.
Twee uur voor vertrekt kreeg ik een onverwacht telefoontje van Radio Ridderkerk icoon Nico Bravenboer, die voor één nacht toch nog een kamer met ontbijt voor me had weten te regelen. Een goed begin dus.
KWADENDAMME BLUES FESTIVAL DAG 1:
Na aankomst eerst een hapje eten in het plaatselijk café, waar zich al de nodige liefhebbers verzameld hadden en we het slechte nieuws te horen kregen dat onze Belgische collega Bobtje met spoed weer onderweg naar huis was, omdat zijn vrouw Christine was aangereden door een automobilist. Gelukkig hoorden we later op de dag dat ze er relatief goed van afgekomen was en er geen sprake van blijvend letsel. Nogmaals van hieruit beterschap en sterkte.
Om zeven uur liepen we de tent binnen op het moment dat Bas Paardekooper & the Blew Crue het festival openden met ‘Dust My Broom’. Een stevige portie bluesrock om mee te beginnen a la Walter Trout en Danny Bryant. Ik had de indruk dat Bas af en toe wat problemen had met zijn stem, maar met het gitaarspel was niets mis, wellicht wat te veel niet in dienst van de nummers staande trucs en noten, maar het publiek smulde ervan. De nodige covers met ook wat eigen werk, zoals het fraaie eerbetoon aan Jeff Healey, ‘The Blind Man Can See The Light’. Een vliegende start en de eerste toegift was een feit.
Vervolgens was het de beurt aan Tia and the Patient Wolves, een band onder aanvoering van Tia Gouttebel, een broodmagere kleine Française met neuspiercing. Daar waar Bas Paardekooper een indrukwekkende rij effectpedalen had staan, plugde deze dame haar gitaar rechtstreeks in de versterker. Met het mooie, heldere gitaargeluid wist ook zijn het publiek snel voor zich te winnen. De eerste nummers waren er nog wat problemen met de zangmicrofoon, maar ze liet zich niet uit het veld slaan en ging onverstoorbaar door. In het laatste gedeelte dreigde het wat in te zakken, het geroezemoes van het publiek overstemde soms de zachtere solo’s, maar de dame toverde nog een konijn uit de hoed in de vorm van Keith Dunn, die nog wat nummers mee kwam blazen op harmonica en in het slotnummer de zang voor zijn rekening nam. De set kreeg zo toch nog een krachtig einde en ook hier een verdiende toegift.
Nine Below Zero was de headliner van de openingsavond. Ik had deze Engelse feestband een keer eerder aan het werk gezien en was toen niet echt onder de indruk, maar ook hier kan een vooroordeel overboord. ‘On The Road Again’ was het openingsnummer en vrijwel ononderbroken kregen we ruim een uur lang een vakkundig en met veel speelplezier gebracht mengeling van eigen werk en (soms heel foute) covers. Weinig blues, maar de korte puntige solo’s van Dennis Greaves, het klasse harmonicaspel van de veelzijdige Mark Feltham en de goed geoliede ritmesectie van Gerry McAvoy en Brendan O’Neill maakten veel goed. En de tent stond op zijn kop.
De tweede Franse act op het programma sloot de eerste dag af, de band rond zanger/gitarist Phil Fernandez, Big Dez. Weer een totaal andere band als de drie voorgaande, maar even enthousiast ontvangen door het publiek.
Puttend uit materiaal van hun drie tot op heden verschenen CD’s kregen we een heerlijke combinatie van blues, soul, funk en boogie voorgeschoteld. Voor mij persoonlijk het hoogtepunt van deze avond, goed zang, sterke nummers, scherp gitaarwerk, afgewisseld met orgel-, piano- en harmonica solo’s. Kortom, dik in orde, deze band.
De ongeveer 1100 bezoekers konden tevreden hun slaapplaats gaan opzoeken om zich voor te bereiden op een ruim twaalf uur durend programma op de tweededag.
KWADENDAMME BLUES FESTIVAL DAG 2 (9 mei 2008): Eddie ‘The Chief’ Clearwater rules
Na een goede nachtrust in een iets te kort bed, een prima ontbijtje en verfrissende douche weer richting festivalterrein op slechts zo’n tien minuten afstand, helemaal klaar voor twaalf uurtjes blues en aanverwante stijlen.
De opener voor deze tweede dag was Boo Boo Davis (zang/harmonica) met als begeleider Jan Mittendorp op gitaar en John Gerritse (gekleed in Osmonds T-Shirt) op drums. Ik had hem wel eerder aan het werk gezien met een complete band inclusief een bassist en toetsenspeler, en was benieuwd naar deze kleinere bezetting. De cd ‘Name Of The Game’ was een van de betere blues cd’s van het afgelopen jaar en het was indrukwekkend hoe deze drie mannen een heerlijk broeierig juke joint sfeertje wisten te creëren in deze tent. Kort nadat het laatste nummer was ingezet verliet Boo Boo het podium om door Jan teruggeroepen te worden om het nummer af te maken. Boo Boo nam weer plaats op zijn kruk en leek daar vervolgens ook niet meer vandaan te willen. Hij ging maar gelijk door met de toegift en John Gerritse was al halverwege met het afbreken van zijn drumstel, toe men de Amerikaan ervan wist te overtuigen dat het echt afgelopen was. Prima start van de dag.
Vervolgens Coupe de Grace. Drie kwart van de voormalige Strikes, tussen alle verplichtingen door met andere band weten ze af en toe ook nog tijd te vinden om met deze band op te treden. De muziek is minder heftig als bij de Strikes, een soort Fabulous Thunderbirds, maar dan met Stevie Ray in plaats van Jimmy op gitaar. Roelof Klijn op bas en tevens verdienstelijk zingend, Jody van Ooyen achter het drumstel, strak als altijd en Sjors Nederlof op gitaar. Blues, versiert met wat jump ‘n’ jive en country. En natuurlijk ‘Little Wing’, waarin Sjors weer helemaal los gaat. Direct na afloop kwam Eamonn McCormack hem complimenteren met zijn gitaarspel en even polsen of hij lang genoeg in de buurt bleef om ’s avonds wat te jammen. Dat zat er helaas niet in, maar een prima set van deze jongens tussen al de buitenlandse namen.
Dan The James Harman Band featuring Gene Taylor. Nauwelijks tijd om even bij te komen, aan de lopende band bands, waarvan ik niets wilde missen. James Harman (gitaar/zang), Gene Taylor (piano/zang), Clay Windham op bas, Willie Maes op drums en Nathan James op gitaar. Deze mannen weten hoe blues moet klinken. Het gespeelde repertoire was niet echt spannend te noemen, maar de manier waarop het gespeeld wordt maar het een genot om naar te luisteren, alleen al Harman’s harmonica spel is meer dan de moeite waard. Dat de gitarist in het tweede gedeelte van de show wat in herhalingen verviel mocht de pret niet drukken. Eigenlijk geen tijd voor een toegift, want de heren moesten richting Veluwe voor een volgend optreden, maar ze ontkwamen er toch niet aan.
The Seatsniffers speelden veel materiaal van hun laatste cd ‘Turbulence’. In hoog tempo vliegen de drie minuten nummers je om de oren. Heftig gitaarspel van Walter Broes op zijn afgeragde Guild, felle saxsolo’s van Roel Jacobs, strakke ritmesectie met Bob de Houwer op bas en Piet de Houwer (de bewegingen en mimiek van deze man zijn alleen al top entertainment) op drums. Ik heb deze mannen eerder aan het werk gezien. Teleurstellen doen ze eigenlijk nooit, maar dit was grote klasse.
Ondertussen werden de pauzes opgevuld door twee groepen op het Juke Joint Stage op het buitenterrein. Hier speelden achtereenvolgens Rag Mama Rag en Carolyn Wonderland. Het duo Rag Mama Rag maakt country blues. Op een mooie, ingetogen manier worden nummer van Sleepy John Estes tot aan Robert Johnson en alles wat ertussen zit gespeeld. Er zijn hele fraaie dingen te horen op gitaar, dobro en lapsteel, maar echt spannend werd het allemaal niet.
Carolyn Wonderland is een jonge dame, niet echt in een hokje te plaatsen is, blues, country, singer/songwriter materiaal, New Orleans R&B, rock, alles is er in terug te vinden. De eerste set brak ze vroegtijdig af, omdat ze ziek was, maar in de tweede set, weer aangesterkt door nicotine en bier (en blijkbaar een goede medicatie, waar ik erg benieuw naar ben), alsmede een interview met Radio Ridderkerk, bracht de dame, begeleid door drummer en keyboardspeler, enkele fraaie werkjes ten gehore.
Het publiek riep nog enthousiast om een toegift, maar inmiddels was het de beurt aan the Reba Russell Band in de grote tent. Deze uit Memphis afkomstige dame bracht een mooie selectie van zeer persoonlijke eigen nummers, aangevuld met was Chicago blues klassiekers. Bij sommige nummers kon ik nauwelijks stil blijven staan, wat een drive. En wat een gitarist. Josh Roberts, rond de twintig deze jongeman, maar spelen kan hij. Tegen het eind van de show gaf hij een slide-solo weg, dat voor mij het beste stukje gitaarwerk van het festival was. De toegift was ‘haar’ grootste hit ‘When Loves Comes To Town’. Op deze U2/B.B. King hit is zijn als achtergrondzangeres te horen, maar inmiddels heeft ze zich dit nummer helemaal toegeëigend. Kon het nog beter worden. Het antwoord: ‘JA’.
The Juke Joints ontbraken uiteraard niet op hun eigen feestje. Twee nummers speelden ze, waarna hun speciale gast voor de avond werd aangekondigd: Eddie ‘The Chief’ Clearwater. Gekleed in fel rode broek en met fel rode Stetson op het hoofd en een glimmend groen shirt aan is deze man zowel letterlijk als figuurlijk kleurrijk te noemen. En waar ik van tevoren een beetje bang voor was, een uitgebluste zeventiger, die op een krukje gezeten wat bluesklassiekers liet horen, werd niet bewaarheid. Energiek en tekstvast bracht de man een aantal nummers van zijn laatste CD ‘West Side Strut’ en ook wat ouder werk uit zijn omvangrijke repertoire. Krachtig zingend en fraaie blues- en Chuck Berry-achtige gitaarlicks uit zijn Gibson ES335 toverend. Strak begeleid uiteraard door de Juke Joints en met name Sonny Boy v.d. Broek kreeg de nodige soloruimte van de man. De tent was afgeladen en voortijdig vertrekken was niet mogelijk, voor zover iemand dat überhaupt wilde. Wat een feest.
En a.s. weekend doen ze het op het Highland Festival in Amersfoort nog een keer over.
Ik had me voorgenomen om Eamonn McCormack even aan te horen om dan de lange reis naar huis te ondernemen. Onlangs in Cuijk had ik hem aan het werk gezien, maar had het niet op kunnen brengen tot het eind te blijven. Na een half uur compromisloze bluesrock had ik het wel gezien en ging nog wat mensen gedag zeggen. Toen ik weer langs het podium kwam haalde hij net Sonny Boy van de Juke Joints op het podium, dus toch nog maar even kijken. En wat een vuurwerk kregen we ineens voorgeschoteld. ‘Rock Me Baby’, vervolgens ‘Sweet Home Chicago’, allemaal geen bijster originele nummers, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door het enthousiasme en kracht waarmee gemusiceerd werd. Hierna kregen we nogmaals alle trucjes van de man voorgeschoteld, de wandeling door het publiek en over de bar, wat eerbetoon aan Rory Gallagher etc.
Bij de toegift wederom Sonny Boy nog even op het podium gehaald en met ‘Johnny B. Goode’ kwam er een einde aan een gedenkwaardig festival. Een zeer gevarieerd programma, geen enkele echte zwakke plek, zeker de tweede dag niet en een prima geluid.
Het enige vooroordeel waar volledig aan beantwoord werd was het hoge drankgebruik.
Driekwart van het publiek wist toch niet meer recht naar de uitgang te lopen na afloop, maar aangezien dit verder voor zover ik weet, voor niemand echt overlast opleverde; who cares.
Complimenten aan organisatie voor de prima en gevarieerde programmering. Als ze dit volhouden is het zeker niet mijn laatste bezoek aan Kwadendamme geweest.
Geen uitgebreide fotoreportage van thebluesman.nl dit keer, maar dit is te compenseren door een bezoekje aan www.jacksblues.nl
