Foto:s Blues Open Geldrop
Het geeft een organisatie natuurlijk altijd een relaxt gevoel als je ruim voor aanvang van je evenement het bordje ‘Sold Out’ op de deur kunt hangen. Helemaal als er in de directe omgeving en in de rest van het land van alles op bluesgebied te doen is.
We waren al vroeg in het jaar uitgenodigd door de organisatie van Bluesopen en dit weekend was Geldrop dus voor ons ‘the place to be’.
Een prima gevarieerde line-up met Ernest, Marcel ‘Wolfpin’ Scherpenzeel, King Mo en Ian Siegal en bovendien voor ons onbekend terrein en dat is altijd wel weer leuk.
Het Gemeenschaphuis ‘Zesgehuchten’ is een fraaie accommodatie, maar wel even lastig te vinden, want alle toegangswegen naar de straat zijn afgesloten vanwege een kermis en een festival op het terrein er naast.
We zijn in elk geval ruim op tijd voordat rond 19:00 uur Ernest van Aaken uit Eindhoven de avond mag openen. Ernest wordt daarbij bijgestaan door een muzikant met een upright bas en zelf bedient Ernest zich van een akoestische gitaar, zang en mondharmonica.
Ernest vertolkt de oude pre-war blues in de stijl van onder andere Charlie Patton en Robert Johnson en doet dat aardig. Jammer is dat de zanger nogal in zichzelf gekeerd over komt, waardoor de klik met het publiek uit blijft. Hoewel het altijd lastig is om als opener het toestromend publiek op te warmen, is de grote zaal niet helemaal op het lijf van Ernest geschreven en komt hij wellicht beter uit de verf in een kleine setting.
Iemand die onbetwist voor hetere vuren heeft gestaan is gitaarbeul Marcel Scherpenzeel (Wolfpin). Marcel krijgt gelukkig wel de mogelijkheid om voor een redelijk volle zaal te spelen en de zanger/gitarist heeft de bezoekers binnen een paar tellen bij de les. Qua volume is het allemaal nog net te behappen, maar het is wel op de grens van toelaatbare. Zo af en toe ontkomen we dan ook jammer genoeg niet aan een hinderlijk fluitende gitaar, waardoor menig bezoeker zichzelf uit bescherming naar de oren moet grijpen.
Ondanks het net te harde spel zetten Marcel, drummer Maarten Witsel en bassist Henk Schutten wel een puike en lekker afwisselende set neer met uiteraard veel werk van de laatste cd ‘Remember’, maar ook de nodige covers van Hendrix en een fraaie afsluiter in de vorm van een ode aan Lynnerd Skinnerd. Gave set van Marcel die goed valt bij een inmiddels volle zaal.
Als we na de set van Marcel even buiten naar buiten lopen breekt er toch ineens wat paniek uit in het gemeenschaphuis en veel mensen komen ontdaan naar buiten.
Wat is er aan de hand? Het bier is op! Wat? Het bier is op!!
Nou ja, dat hebben we dan snel geflikt met elkaar, want we zijn nog niet eens halverwege de avond.
Door snel handelen van de organisatie blijkt alles gelukkig van zeer tijdelijke aard en voordat King Mo mag aantreden stroomt de pomp weer volop.
King Mo behoort in hun korte tijd van bestaan nu al tot het neusje van de zalm in de bluesscene en dat wordt in Geldrop nog weer eens dubbeldik onderstreept. Wat een heerlijke band! Vlijmscherp gitaarwerk van Sjors Nederlof, de prachtige zang van Phil Bee en een retestrakke ritmesectie van Jules van Bussel en Marcus Vermaere er achter. De grote buizenhammond van Colly Fransen maakt het geheel natuurlijk helemaal compleet. Uiteraard heb ik live-cd al ontelbare keren gedraaid en dan blijkt wel dat er aan de setlist tot nu toe nog weinig gesleuteld is. Uiteraard geldt dit niet voor de mensen die voor het eerst kennismaken met deze superband, maar om de vele gigs die nog komen gaan, spannend te houden, zou de setlist misschien zo af en toe wel even door elkaar gehutseld mogen worden.
Bijna elk nummer is een hoogtepunt op zich, maar het platgecoverde nummer ‘Everyday I Have The Blues’ van B.B. King heeft toch wel iets heel speciaals met het lekkere dreinende gitaarwerk van Sjors. Mooi man!! Uiteraard trakteert Sjors het superenthousiaste publiek nog even op 'Little Wing' en na een allerlaatste toegift is het slot van de avond weggelegd voor Ian Siegal en zijn onafscheidelijke Nicolay Bjerre en Andy Graham.
Voor zover bekend geeft Ian dit jaar maar drie optredens in Nederland, te weten in Den Haag en Geldrop en in september op 'Symphony In The Blues' in 013 (Tilburg).
Na het openingsnummer neemt Ian even de gelegenheid om ons te vertellen dat hij al weer 20 jaren muziek maakt en dat dit al weer een flinke tijd is. Vervolgens vraagt hij ons of wij er van bewust zijn dat wij daar deze avond maar anderhalf uur van hoeven mee te maken.
“Waarom is het dan niet mogelijk dat jullie eens anderhalf uur lang je bek houden om naar me te luisteren!!”, bitst hij ons toe.
Zo, die opmerking kunnen we in de zak steken en gelukkig eindelijk eens een muzikant die de storende factor bij de hoorns vat!
Helaas blijkt Ian’s betoog tegen dovemansoren gericht, want een grote groep, die blijkbaar niet voor de muziek komt, blijft zich in het praathuis wanen om er vervolgens gewoon driftig op los kwaken.
Voor de muzikanten en de bezoekers die wel zijn gekomen om te luisteren is dit uiteraard hoogst irritant, maar dit fenomeen zal de kop wel nooit ingedrukt kunnen worden.
Ondanks Siegal’s ergernis speelt hij onder het genot van een flesje spa de sterren van de hemel en behalve een half glaasje rode wijn is er geen alcoholische versnapering op het podium te bespeuren. Even lijkt het er op alsof Siegal z’n lever aan het sparen is, maar als de organisatie een grote rode ballon met een mandje gevuld met Brandy laat zakken, komt ‘de Brandy Balloon’ al snel weer tot leven.
Tot nu toe heb ik zelden zo’n sterk optreden van Siegal meegemaakt als deze avond met een mooie mix van veel nieuw, maar ook vooral van ‘oud’ werk. Veel nieuwe liedjes komen voorbij die in september op een nieuwe cd zullen verschijnen en die klinken stuk voor stuk als een klok. Duidelijk wordt dat Ian het meer in richting van de cowboyliedjes en de countryhoek gaat zoeken en uiteraard past ook dit genre goed bij hem. Bovendien maakt het mij niets uit wat Siegal zingt, het blijft toch te allen tijde de herkenbare Siegal!
Na anderhalf uur haalt Ian, Sjors en Colly van King Mo er bij, om nog even een poosje te jammen en na een minuut of tien mag ook Phil Bee het nummer ‘Sugar Rush’ onder begeleiding van drummer Nicolay Bjerre en Andy Graham de zaal in gooien.
Na een laatste southern-rock nummer, (waarvan ik maar niet op de titel kan komen) zit de zesde Bluesopen er op. Zowel publiek als organisatie blijven proberen om er bij Siegal nog een laatste toegift uit te peuteren, maar het blijkt tevergeefs.
Gelijk heeft ie. De jam en de toegift met King Mo had al ruim driekwartier geduurd en het gezelschap had het onderste uit de kan gehaald om het publiek te vermaken. Om 01:30 mag organisator/presentator Bert Slegers dan toch echt het festival afsluiten.
Wat een schitterende avond en daar kunnen we weer een tijdje op teren. Voor de organisatie zal de 7e editie een uitdaging worden om deze avond te evenaren.
Bluesopen was voor ons voorlopig even het laatste festival voor de zomervakantie. In augustus pakken we in Giethoorn en een week later in Culemborg de draad weer op.
