Verslag en foto's: Bert Reinders
Mijn beide dochters zijn niet zo ver verwijderd van een onherstelbaar bluestrauma en om de twee dames toch enigszins tegemoet te komen, is drie dagen Ribs en Blues met pre-party de uitgelezen mogelijkheid om onze gezamenlijke muzikale passie, die overigens varieert tussen Heavy Metal, hiphop, RnB en Blues, met elkaar te delen.
En ja, zelfs als onvermurwbaar bluesfanaat moet ik mijn jongste telg gelijk geven dat Alain Clark een raspaardje is en dat zijn muziek zelfs voor de meeste bluesliefhebbers goed te behappen is.
Dus zijn we op zaterdagavond al rond 21:00 uur aan de Domineeskamp in Raalte om Zwollenaar Bertolf en natuurlijk Alain Clark aan het werk te zien.
Ondanks dat het nog vroeg op de avond is, loopt er al genoeg publiek op het festivalterrein rond.
De kraamhouders zijn hun koopwaar nog aan het uitpakken als de eerste groepen mensen zich al verzamelen rond de stalling van een T-shirt handelaar. De eerste shirtjes met opschriften als ‘morgen stop ik met drinken (smoesje)’ en ‘Dr. Oetlul’ verwisselen al snel van eigenaar en zelfs de eerste afgekloven sparerib botjes treffen we al aan op het bestrate terrein.
De eerste muzikale inbreng deze avond is van de jonge Bertolf uit Zwolle. Gelukkig hoeft niemand de tent in om de jonge zanger en zijn band te horen, want ook helemaal achter op het grote Ribs en Blues terrein komt Bertolf goed door. Te goed misschien wel!!
Waarschijnlijk is Bertolf voor de mensen van het geluid de gelegenheid om de apparatuur eens op de maximale decibels te testen, want het volume is in de tent bijna niet te harden. Goeie genade, wat een muur van geluid. Als ik later in de fotoring bivakkeer voor een enkele foto, moet ik me zelf nog een paar keer bij de keel grijpen om te zorgen dat mijn longen niet per ongeluk achter de drankhekken terecht komen.
Tjonge jonge, zo’n ‘wall of sound’ is toch nergens voor nodig en doet dan ook behoorlijk afbreuk aan het genre van Bertolf, die de handen van het publiek daardoor misschien wel veel te weinig op elkaar krijgt. Als dit volume een voorbode is van wat er ons dit weekend te wachten staat dan moet er toch nog maar even een pakje Marlboro aan te pas komen om een paar afgebroken filters in de oren te stoppen.
Rond 23:00 uur zit de tent en ver daarbuiten barstensvol. De organisatie van Ribs en Blues heeft van tevoren zo’n slordige 4500 kaartjes verkocht, maar voor mijn gevoel lopen er veel meer mensen rond dan de genoemde 4500.
Hoe tegenstrijdig ook, het geluid bij Alain Clark benadert het sublieme. Oke, zo af en toe resoneert de bas nog wel even te veel, maar Alain’s uitstekende stem komt goed door en ook alle muzikanten zijn stuk voor stuk prima te horen.
Al snel kom ik tot de conclusie dat mijn dochters gelijk hebben. Wat een artiest en wat een heerlijke show! De opbouw van het optreden zit uitstekend in elkaar, maar het is wel opvallend dat Alain weinig ballads laat horen. Behalve de nieuwe single ‘Hold On’ is het voor mij allemaal volstrekt onbekend voedsel, maar een ding is duidelijk: Het swingt, het funkt en alles is overladen met een flinke portie onnederlandse soul. Klasse!!
De hoofdmoot van het publiek bestaat uiteraard voornamelijk uit tieners (en dan vooral het vrouwelijke gedeelte), maar het is opvallend dat er al genoeg ouwe rockers annex bluesliefhebbers in de tent vertoeven en iedereen zal het er vast over eens zijn. Dit was top en een fraaier begin van Ribs en Blues is bijna niet denkbaar.
Ook op de tweede dag Ribs en Blues staat de zon weer flink te knallen op de Domineeskamp en het lijkt wel of het Ribs en Blues bestuur patent heeft op de temperatuur 25 graden. Uiteraard zijn we weer bijtijds paraat in de tent, want elke gemiste noot is er eentje te veel.
De opening van het Ribs en Blues festival is meestal weggelegd voor een nieuwe loot aan de boom en voor deze middag is daar de Britse band Hokie Joint voor uitgekozen.
Of je het nu wil of niet, maar als verslaggever ga je ongemerkt toch optredens met elkaar vergelijken. Als je zo’n 25 festivals en een slordige 50 concerten per jaar bezoekt, dan komt het wel eens voor dat je een aantal keren dezelfde artiesten aantreft.
Ondanks dat voor vele Ribs en Blues bezoekers Hokie Joint een volstrekt onbekend bandje zal zijn, zijn ze dit voor de schrijvende bluespers onder ons dus al lang niet meer.
Daarom is het fraai om te zien en te horen dat Hokie Joint vanaf de eerste nootjes in Raalte spettert en dat hebben we deze maand ook anders gezien. Zanger Jojo Burgess weet op een uitstekende manier de aandacht op zich te vestigen en vast te houden. Zangtechnisch is het niet altijd even vlekkeloos, maar dat is bij deze nieuwe blueslijn die varieert tussen een vleugje punk, RnB, Blues en rock ook niet zo heel erg interessant. Hokie Joint vermaakt, knalt en is in korte tijd gerijpt om de status van festivalopener definitief van zich af te schudden.
Nummer twee deze middag is de inmiddels ervaren rot Danny Bryant. Opvallend is het dat Danny deze middag als tweede geprogrammeerd staat. Het tekent de status Ribs en Blues natuurlijk ook. De meeste Nederlandse festivals heeft het trio ondertussen wel al op de cv staan, maar Ribs en Blues was nog altijd de ontbrekende schakel op de fameuze lijst met Nederlandse gigs.
Danny Bryant, vader Ken en drummer Trevor doen precies wat er van hen verwacht wordt. Flink de beuk er in gooien en het publiek laten zien wat je in je mars hebt. Goed, het mag Bryant de laatste jaren een beetje aan progressie ontbreken, maar toch is het in Raalte weer bijzonder plezierig om het gezelschap weer te zien en te horen knallen. Chapeau! Uitstekend en gevarieerd optreden van de Britten.
De derde in de rij op zondagmiddag is de Amerikaanse Dana Fuchs. Van dit optreden wordt enorm veel verwacht en stiekem is zij van te voren al gebombardeerd tot het mogelijke hoogtepunt van Ribs en Blues 2009.
Helaas, na twee nummers wordt het me al duidelijk dat de prijs voor Ribs en Blues hoogtepunt niet aan de frêle dame wordt uitgekeerd! Oke, haar stem is prima, haar oerbrul is weer van de partij, maar het duurt veel te lang voor dat Dana en haar Nederlandse muzikanten op stoom komen.
Met nog een twintig minuten op de klok begint Fuchs pas echt te ontdooien en zijn de voor het publiek onzichtbaar gebleven onderlinge muzikale troubles blijkbaar vergeten en vergeven.
Aan het eind reageert de inmiddels bomvolle tent nog wel enthousiast, maar het is dan al te laat voor een onvergetelijk show. Ook nummers als 'Helter Skelter' en 'I’d Rather Go Blind' kunnen het tij niet meer keren.
Dana en haar muzikanten zijn tot veel grotere hoogten in staat en dat kwam er in Raalte jammer genoeg bij lange na niet uit.
Na Dana Fuchs is het de beurt aan Big John Bates & The Voodoo Dollzz.
Tja, zoals verwacht is dit muzikaal niet de sterkste act van Ribs en Blues, maar onder het mom ‘het oog wil ook wat’ is het wellicht handiger om even naar de foto’s te verwijzen. Muzikaal kwam het Canadeze gezelschap niet verder dan drie akkoorden en deed me dit optreden bij vlagen denken aan een gig die ik dertig jaren geleden heb gezien van The Ramones in Paradiso, maar dan anders!
Toch heb ik het optreden van Big John Bates met gemak tot het eind kunnen volhouden en met mij hoogstwaarschijnlijk vele kerels!
Tijdens het optreden van The Blasters is er achter de schermen inmiddels een bepaalde spanning voelbaar. De mensen van de organisatie beginnen iets harder te lopen en een stuk strenger te kijken en ook zijn er veel meer blauwe overhemdjes en mensen met oortjes dan ik tot nu toe op het hele terrein had gespot. De helft van het backstage terrein wordt hermetisch afgesloten en van het een op het andere moment wordt zelfs de toegang naar het toilet geweigerd.
Het wordt al snel duidelijk dat er een vrij gezette Amerikaanse neger is gearriveerd!
Bij elk mogelijk backstagekiertje wordt een beveiligingsagent gepost en vanaf dat moment is de Solomon ‘Bunker’ een feit.
The Blasters en uiteraard de menigte in de tent en op het terrein merken niets van de Amerikaanse heisa en swingen er dan ook lekker op los op de country-rock’n roll americana klanken van Phil Alvin en zijn mannen.
De ervaring spat er van af wat The Blasters laten horen, maar toch ontkomen we er niet aan dat het allemaal net even iets te veel van het zelfde is en na een aantal nummers zelfs saai begint te worden. De hevig zwetende Phil Alvin krijgt het overigens redelijk voor elkaar om de eerste gelederen in de tent te vermaken, maar het gaat helaas met hangen en wurgen. Aardig optreden, maar beslist niet meer dan dat.
Vervolgens Eric Sardinas. Voor de fotografen onder ons een zeer zware dobber, want Eric wilde de frontlampen niet op zijn gezicht hebben. Logisch natuurlijk, want die lampen zijn uiteraard veel te warm met dat lange haar en die grote pet. Een andere reden kan ik in elk geval zo snel even niet bedenken …… !
Ondanks dat Sardinas een flink eind van mijn persoonlijke smaak afstaat, is deze een na laatste show van de eerste avond misschien wel de verrassing van de dag. Het optreden van deze ruig ogende mannen heeft tenminste een flinke portie vaart en er gebeurt visueel ook iets op dat podium. Het is lekker rauw, het rockt, (niet te hard overigens) en de ritmesectie Big Motors is er een die loeistrak staat te knallen. Wauw, wat een groove. Heerlijk!!!
En dan als laatste van de avond. Het circus uit Amerika dat Solomon Burke heet. De organisatie had ’s middags te horen gekregen dat de pers maar drie nummers mocht fotograferen, dus stonden we ruim voor de show al in het gangpad achter het podium gereed met de camera op de mitrailleurstand.
Helaas snoepte de security bij de ingang van de fotoring er in opdracht nog eens een extra nummer af, zodat er voor de plaatjesschieters nog maar 2 songs zouden resten.
Ach ja, het was ons ’s middags al duidelijk geworden dat dit het toppunt van Amerikaanse bombarie zou worden, dus we waren al een beetje op voorbereid op alle poeha.
En ondanks dat dergelijke overdreven toestanden helemaal niet bij het gemoedelijke Ribs en Blues passen, heb ik deze dag des te meer bewondering voor de organisatie gekregen dat zelfs de meest nieuwsgierige bluespersmuskiet niets, maar dan ook echt niets heeft kunnen zien wat hij niet mocht zien. (Wel donders jammer natuurlijk!!)
Ehh …… de muziek! Volgens mij gaat het daar nog steeds om. Tja, wat kunnen we er van zeggen. Ook dit is typisch Amerikaans met een superervaren Solomon Burke die al zijn teksten nog steeds van een auto-cue moet aflezen. Wellicht is de mensen van de eerste rijen de grote flatscreen voor zijn imposante lijf wel opgevallen.
De show en Burke’s liedjes zijn al jaren onveranderd, maar het blijft uiteraard bijzonder vermakelijk om naar te kijken. Vooral de blinde hammond-speler rechts achteraan op het podium was fenomenaal. De overijverige ‘Ray Charles’ sprong als een bezetene achter zijn houten meubelstuk op en neer, schreeuwde moord en brand als hij zijn flesje water weer eens had omgeschopt, maar bleef met z’n hele lichaam en geest in de muziek. Machtig mooi! Alleen deze man al was een schouwspel op zich.
Uiteraard krijgen we op het eind van de show nog het tafereel met de dames op het podium om vervolgens nog een nummertje uit volle borst mee te blèren en te dansen. Slechts na enkele minuten wordt mijn vrouw Ardi het podium al opgetrokken en tot mijn grote schrik zie ik even later de dochter van Solomon Burke uit een ooghoek op me afkomen.
Waarschijnlijk denkt ze dat ik Sugar Lee Hooper ben en voordat ik het weet sta ik met m’n kale kop tussen een stuk of dertig dansende vrouwen.
Zelden ben ik zo gelukkig geweest op een fotografenverbod, dus deze ervaring kan gelukkig niet visueel worden beoordeeld.
Ruim na middernacht zit dag 1 er op. Een mooie dag met een geweldige sfeer en een uiterst gevarieerd programma. Muzikaal had ik persoonlijk op beter gehoopt, maar als tienduizenden mensen zich verschrikkelijk goed staan te vermaken, waar hebben we het dan over!
Maandag een nieuwe dag! Nieuwe ronde, nieuwe kansen!
De nacht op Camping De Zwerver is bijzonder rustig verlopen. De enige geluiden die ik gehoord heb waren afkomstig van de kippen van camping eigenaar Martin en een enkele snurker op het campingveldje.
Helaas heb ik de dag er voor toch te lang in de zon gezeten, want de hoofdpijn is zelfs na 2 aspirine’s en vier bakken zwarte koffie moeilijk weg te werken.
Toch zijn we rond een uur of een weer volledig bij de pinken. Gelukkig maar, want er moet tenslotte weer hard gewerkt worden ……!!
De eerste band deze middag zijn The Rhythm Chiefs. Natuurlijk is dit nieuwe bandje al lang geen nieuwkomer meer, maar als we het over afgeven van visitekaartjes hebben, dan heeft dit trio aan een pakje niet genoeg gehad.
Man, man, wat spelen deze knullen volwassen! Fantastisch! Hun rockabilly Paladins sound gaat er op de vroege middag dan ook in als koek en m’n middag kan rond 14:00 al niet meer stuk! Mooi om te zien hoe deze knapen maar een derde van het grote podium benutten door het drumstel bijna in de frontlinie te plaatsen. Gaaf …… enneh …. waar komen ze ook al weer vandaan? Juist ja, gewoon uit Nederland!!!!!
Nummer twee deze middag is de Ierse bluesrocker Eamonn Mccormack aka Samuel Eddy, oftewel hoe prop ik zoveel mogelijk noten in 1 minuut. Eamonn zal hierin samen met Walter Trout ongetwijfeld om de eerste plaats van de wereld strijden.
Maar, eerlijk is eerlijk, Samuel Eddy vermaakt het publiek op een geweldige manier en zoals gebruikelijk gaat de vriendelijke gitarist halverwege zijn show het publiek in. Dergelijke showonderdelen doen het uiteraard altijd goed en blijven voor iedereen uiterst vermakelijk.
Als Samuel Eddy na een aantal minuten weer over de hekken klautert besluit ik hem toch maar even achterna te rennen en ik pieste zowat in mijn broek toen ik zag dat hij achter de tent de weg naar het podium even niet meer kon vinden.
Gelukkig kon de Ier er zelf ook hartelijk om lachen en was hij weer precies op tijd on stage om zijn show te vervolgen.
Nogmaals, niet helemaal mijn cup-of-tea, maar wel weer een erg leuke show.
Nummer drie deze middag is voor onze eigen Harry Muskee en zijn Blizzards. C+B staan door het nieuwe album weer volop in de belangstelling en da’s mooi. Zelfs radio 2 heeft de blues herontdekt dus kunnen we Cuby + Blizzards anno 2009 weer als vanouds als vertegenwoordiger van de commercieel erkende blues uitdragen.
Dat dit terecht is bewijzen Cuby and the Blizzards dan ook voor 100% in Raalte. Gelukkig heel veel nieuwe songs, waaronder single ‘Low Country Blues’.
Muskee en zijn mannen hebben ongetwijfeld weer vleugels gekregen door Cats Lost en dat stralen ze in Raalte uit als nooit tevoren. Een lachende Muskee, een scherp solerende Erwin Java er naast en een blazerssectie die menig hater van koper in de blues er van weet te overtuigen dat een trombone met een gerust hart in de blues gebruikt kan worden.
Hoogtepunt van de dag wellicht? Voor velen misschien wel, maar ik ben nog steeds The Rhythm Chiefs aan het begin van de middag niet vergeten en tja, er komt ook nog een bandje ……
………. En wat voor een!!!
The Fabulous Thunderbirds feat. Kim Wilson.
Onder auspiciën van BluesMoose radio hadden we vlak voor het optreden al een ontmoeting met Wilson en daar kwam wel al naar voren dat de zanger/bluesharpspeler behoorlijk zin in een feestje in Raalte had.
En dat zou het ook worden! Oke, het eerste begin was wellicht een beetje flets en ongeïnspireerd, maar met het inzetten van kraker ‘My Babe’ ging het hek helemaal los! Wat een drive zit er in deze band! Een behoorlijk stoïcijnse bassist, maar man, man wat strak. De twee fantastische gitaristen Johnny Moeller en Mike Keller aan weerzijden van zanger Kim Wilson en Johnny Moellers neef Jay Moeller achter het drumstel.
Het optreden wordt voor de bluesfanaat de room op een toch al zo lekker toetje waarbij de dertien minuten durende solo-episode van ‘Nine Below Zero’ van Kim Wilson er een is om voor altijd in het geheugen vast te pinnen. Ook de superieure toegift met opnieuw een wereldkunstje van Wilson als zanger/mondharmonicaman gaat de boeken in als wellicht de allermooiste Ribs en Blues afsluiter ooit. (tenminste als het aan mij ligt!)
Rond 20:00 uur zit Ribs en Blues 2009 er helaas al weer op. Deze editie is weer supergeslaagd. Geweldig weer, een topdrukte van in totaal zo’n 45.000 bezoekers. Muzikaal gezien een iets mindere eerste dag, maar een tweede dag om je leven lang niet meer te vergeten!! Prachtig!
Uiteraard weer de grootste complimenten van de super relaxte maar o zo goed op elkaar ingespeelde organisatie. Om een festival van deze orde nog steeds gratis te kunnen aanbieden aan zoveel liefhebbers getuigt toch wel van een stukje gedrevenheid en vakmanschap!
We kijken al weer uit naar 2010. Ijs en weder dienende zijn we gewoon weer van de partij, want wie dit wil missen heeft toch echt een steekje los!
In het gastenboek van Ribs en Blues kun je je ideeën en wensen voor 2010 kenbaar maken. Gewoon doen! Mijn hoop voor volgend jaar is gevestigd op meer bands van eigen bodem. Nederland barst van de kwaliteit, dus hopelijk kijken de programmeurs volgend jaar weer eens dicht bij huis. Als buitenlandse acts heb ik mijn hoop gevestigd op een paar donkere heren uit Amerika. Michael Burks, Little Ed en Elmore James jr. staan heel hoog op m'n verlanglijstje!
De foto's van dit weekend hoop ik morgen avond laat klaar te hebben. Op de websites van Ribs en Blues, Bluesrockpagina.nl en Bluesforum.nl kunt u wel al genieten van de Ribs en Blues shots. Binnenkort ook een verslag op de website van mijn Vlaamse maat Bobtje!
