Tekst en foto's: Bert Reinders
Fotoalbum: Culemborg Blues 2009
Het is nog opvallend rustig op Camping De Hoge Kuil in Culemborg op vrijdagmiddag. We zijn dan wel een dagje te vroeg, maar in 2008 stond het toch ook op de vrijdagmiddag al behoorlijk vol met tentjes, caravans en campers op de boerencamping van Trees & Lambere aan de Achterweg.
Is er dan toch concurrentie te verwachten van het grote Lowlandsfestival in Biddinghuizen of heeft het te maken met de veelgehoorde kritieken dat het programma te rockend zou zijn?
Bij navraag zou later blijken dat een grote groep met camperaars hun heil op Lowlands hadden gezocht. (overigens zonder de kleine moeite te nemen om even af te bellen of te mailen).
Zaterdagmiddag is het dan gelukkig zover. Er is zichtbaar keihard gewerkt om alles op tijd klaar te krijgen en het marktplein ziet er met het grote podium, de bars en de vele gezellige marktkraampjes weer vertrouwd uit.
Om 14:00 uur mag de Britse band The Brew aftrappen.
The Brew is een powertrio waar de laatste tijd nogal wat ophef over is gemaakt. Het is overigens geen unicum dat de Britse pers alle superlatieven op tafel gooit als het aankomt op nieuw jong talent en ik neem de uitlatingen over vergelijkingen van zanger/gitarist Jason Barwick met Jimmy Page en Hendrix dan ook graag zoals gewoonlijk met een hele dikke korrel zout. Hoe dan ook, het trio met vader en zoon Smith als ritmesectie en de negentienjarige Barwick smijten van meet af aan met een flinke portie energie en muzikaal geweld. Hun act is inspirerend genoeg voor een uurtje vermaak. Er komen zelfs bij vlagen bluesgerelateerde songs voorbij, waarbij Little Wing van Hendrix nog het meest tot de verbeelding spreekt, maar ook Pink Floyd nummers hoor ik tussen het gitaargeweld door. Het lijkt overigens wel of het trio het voornemen heeft om zo snel mogelijk het eind van het nummer te halen, zodat ze met nog meer overgave aan een volgende song kunnen beginnen.
Na een dik half uur heb ik het toch wel gezien en bovendien worden de hemelpoorten even kortstondig wagenwijd open gezet en wordt het hoog tijd om de eerste de beste winkel in te vliegen om ons te beschermen tegen de nattigheid van buiten.
The Brew is overigens zonder twijfel een prima band en voor rockgerelateerde festivals als Lowlands of Pinkpop meer dan geschikt. Op een bluesfestival hoor ik liever blues!
Het is overigens wel een hele goede zet van de organisatie om The Brew te laten beginnen, want De Grote Markt staat meteen om 14:00 uur al bommetje vol en dat is de laatste jaren wel eens anders geweest.
Een band die wel de nodige blues laat horen en wél weet hoe Little Wing gespeeld moet worden zijn de Limburgers (en Rotterdammer Sjors Nederlof) van King Mo.
Phil B kwam overigens vlak voor het optreden met slecht nieuws over drummer Marcus Weijmaere naar buiten, want Marcus heeft besloten om per direct de band verlaten. De grote afstanden waren begrijpelijk niet voor de drummer uit België op te brengen en heeft daarom nogal abrupt besloten om King Mo definitief de rug toe te keren.
Vandaag wordt Marcus vervangen door alleskunner Jody van Ooyen (o.a. Dede Priest, The Strikes) en weten we in elk geval zeker dat de Culemborgse gig zal staan als een huis.
Het vijftal van King Mo wordt momenteel door Jan en Alleman de hemel in geprezen en dat hoeft u wat mij betreft níet met een korreltje zout te nemen. King Mo is in een jaar tijd uitgegroeid van een gelegenheidsformatie tot een oerdegelijk collectief waarbij vijf muzikanten als een legpuzzel in elkaar zijn vallen. De laatste tijd is er enigszins gesleuteld aan de opbouw van het optreden en is de setlist op een minder voorspelbare wijze door elkaar gehutseld. Tot mijn grote vreugde is ‘Who Knows’ verplaatst naar het midden van de lijst en staat ‘Little Wing’ nu als vlaggeschip genoteerd als slotakkoord. Perfect! Tja …………. en als we dan toch één gitarist mogen vergelijken met de groten der aarde, dan weet u na dit optreden vast wel wie ik bedoel! Fantastische gig opnieuw van King Mo!!
De derde band op het grote hoofdpodium is voor Rob Orlemans & Half Past Midnight. Het valt me erg zwaar om over dit optreden iets te schrijven, want de meesten onder ons zullen ondertussen wel weten dat bassist Piet Tromp nog maar kort geleden zijn echtgenote heeft verloren. Het is begrijpelijk dat de muziek een grote uitlaatklep is voor Piet en op dit moment natuurlijk helemaal.
Het optreden in Culemborg is voor Piet dan ook weer de eerste na het overlijden van zijn vrouw.
Het is niet alleen aan de band te zien, maar ook bij het publiek zweven de spanning en de emotie rond het podium en menig bezoeker staat dan ook met een enorme brok in de keel naar de verrichtingen van het bluesrocktrio te kijken. Ik wil er het liefst niet teveel over zeggen. Eigenlijk wil ik maar één ding doen en dat is mee janken en een héééééle diepe buiging maken voor dit trio. Respect met een ongelooflijk grote R en grote klasse om op dit grote festival met elkaar te mogen staan!!
Overigens op 11 oktober is in de Bluesclub XXL in Wageningen de releaseparty van de nieuwe cd van Rob Orlemans & HalfPast Midnight. De toegang is gratis en de aanvangstijd ligt rond 15:00 uur! Met andere woorden ……… Be There!!!!
Tijdens HPM wordt het ook eens hoog tijd om een rondje ‘over de velden’ te maken en zo komen we als eerste uit bij Wolfpin om de slotaccoorden van Marcel, Henk en Maarten nog even mee te pikken. Voordat we in het smalle straatje het podium bereikt hebben zijn we al snel een paar minuten verder en vallen we meteen in een heerlijke boogie van het trio, gevolgd door een spetterende drumsolo van drummer Maarten Witsel. Ik heb de laatste keren een klein beetje kritiek geuit op het absurde volume van Wolfpin, maar ditmaal is het geluid fantastisch! Wolfpin staat in de oplegger als een huis en dit trio had wat mij betreft ook gewoon op het hoofdpodium mogen staan. Klasse!
Een straatje verderop staat Bas Paardekoper and The Blue Crew. Ik heb Bas te kort gezien om er goed over te kunnen oordelen en bovendien viel ik met m’n neus in een veredelde jam met een onbekende mondharmonicaspeler. Leuk om even naar te luisteren, maar het matige geluid en de enigszins geforceerde zangstem van Bas nodigden me niet uit voor een erg lang verblijf.
Op het andere podium aan het eind van De Markt staat Gino & The Bulldoze band. Dit viertal zal op 13 september de basisband zijn op Symphony in The Blues in 013 te Tilburg en uiteraard ben ik verrekt nieuwsgierig wie de eer hebben om op dat bijzondere bluesevenement The Veldman Brothers te vervangen.
Nou, perfecte keus dus! Wat een heerlijke band! Er zit een flinke portie power in dit gezelschap, maar muzikaal zit het uitstekend in elkaar! Goed gitaarwerk, lekker slagwerk en een puike toetsenist. Dit gaat ongetwijfeld goed komen op 13 september in 013 en een uitstekende keuze van de betreffende organisatie om dit gezelschap te boeken.
In de Tollenstraat staat Black Top en die willen we natuurlijk altijd wel even zien. Ik moet wel bekennen dat ik zo langzamerhand begin uit te kijken naar een relaxt stukje blues en dan weet je dat je bij Black Top ook aan het verkeerde adres bent. We vallen binnen bij ‘Bought & Sold’ van Gallagher, gevolgd door ‘Walk in My Shadow’ van The Free. Twee nummers die overigens op het lijf geschreven zijn van zanger/gitarist Mick Hup. Uiteraard is de gig van Black Top er weer eentje om in te lijsten, maar het zou wel lekker zijn om tussen alle powerblues er bij vlagen eens een nummer door te gooien waarbij je weer een beetje op adem kunt komen.
Als we halverwege Black Top op de Markt aankomen worden we geconfronteerd met Tantrum. Het album ‘Headcase’ van deze jonge jochies is geproduceerd door Wayne Proctor van Ian Parker en eigenlijk hopen we stiekem op wat melodieuze muziek (en dan nog het liefst iets dat richting blues neigt). Helaas, ook Tantrum beukt het publiek helemaal verrot. Ik heb zelf aan twee nummers genoeg om voor het komende halfuur een patatzaak in te duiken. Bijkomen aan een tafeltje met friet en pindasaus. Eindelijk even rust!
Na de versterking van de inwendige mens gaan we eens even buurten bij Herbie en zijn vrienden. De trots uut’t noorden van The Blues Kings. Eigenlijk is het jammer dat The Blueskings op een binnenpodium staan, maar hun swingende en uiterst muzikale blues past daarentegen ook wel weer heel goed in de duisternis van de bruine kroeg. Lekker om even een stuk muziek te horen waarbij je gewoon kunt ademhalen en even bijtanken. Fijne band!! Uiteraard is er geen tijd om erg lang te blijven hangen, want er is nog veel te veel te zien in het centrum van Culemborg, maar de sfeer in de kroeg is geweldig als we na een kwartier vertrekken en dat zal het ook wel zijn gebleven.
Na The Blueskings komen we weer uit bij het grote podium op de Markt. Stolen Dan. Je kunt jezelf afvragen wat een dergelijke tributeband tussen al het rockgeweld te zoeken heeft, maar dat neemt niet weg dat een dergelijke muzikale afwijking nog wel eens voor een verrassing kan zorgen.
Toch, om het duo Becker/Fagen of te wel Steely Dan te kunnen nabootsen is nog wel wat muzikale perfectie nodig. Perfectere muzikanten/arrangeurs als Walter Becker en Donald Fagen moeten volgens mij nog steeds geboren worden, dus Stolen Dan zal hier ongetwijfeld een vette kluif aan hebben.
Al in de eerste twee nummers gaat het helaas helemaal fout. De zang zit er bij vlagen helemaal naast en ook toetsenist en saxofonist zitten in totaal verschillende toonsoorten te spelen. Mijn hemel, dit kan toch niet waar zijn? Een Becker/Fagen – tribute! Het is maar goed dat het duo nog leeft, want ze zouden zich van schrik omdraaien in het graf! Wellicht is de spanning om voor een groot publiek op te treden te groot? Wie zal het zeggen!? Erg lang houd ik het bij Stolen Dan in elk geval niet uit.
Waar we het wel heel lang uithouden is op het Varkensmarkt podium bij mafkees Hank Dussen en zijn band BMaster. Waarom dit gezelschap niet op het hoofdpodium staat is mij een compleet raadsel. De zevenkoppige band (voorheen The Bluesmasters) zijn wellicht onder de vlag van een grote bierleverancier op Culemborg Blues terechtgekomen, maar de Varkensmarkt is toch echt het foute podium voor dit gezelschap. Muzikaal is het retestrak en bovendien is blonde neger Hank Dussen één van de weinige bluesfunk zangers die in no-time een heel plein naar zijn hand kan zetten. Oke, als je Dussen drie keer hebt gezien, dan ken je zijn humor wel, maar BMaster had toch echt één van de grote uitsmijters van Culemborg Blues kunnen zijn.
De hoofdact op Culemborg Blues was uiteraard weggelegd voor The Man From Hell (Michael Katon), maar samen met King Mo mag de muzikale eer op de avond op het hoofdpodium wat mij betreft toegeschoven worden aan Oberg.
Oberg heeft sinds enige tijd de beschikking over Mick Hup (ja, van Black Top en Mick had ’s middags ook al een tijdje staan knallen) en over zangeres Liane Hoogeveen.
De hoogblonde Liane ziet er met haar buurmeisjes uitstraling (rood shirtje/witte broek) niet echt bluezy uit, maar de strot van de dame is er eentje uit duizenden. Grandioos! Ook Oberg en Hup zijn van een gelijkwaardig niveau en dat laten ze beiden duidelijk horen zonder elkaar ook maar een moment in de weg te zitten. Prima combinatie van die twee en met Nico Heijligers op bas en Paul Damen op drums een waanzinnig prettige aanwinst in de Nederblues.
En alsof we nog geen vuurwerk genoeg hebben gehoord mag Michael Katon Culemborg Blues 2009 naar een goed einde brengen. Mijn lieve vrouw Ardi zit dan al een tijdje murw gebeukt aan de laatste restjes Japanse Mix in de Viproom. Onder begeleiding van een paar fervente Katon-aanhangers uit de omgeving Duiven waag ik toch nog maar een poging om de blues te ontdekken in het gitaargeweld van de vriendelijke Amerikaan. Eerlijk is eerlijk. Na een band als Tantrum en The Brew valt Katon me nog niet eens zo heel zwaar op de maag. Ik houd het zelfs bijna een half uur vol. Ondertussen smeekt mijn echtgenote me om de Markt te verruilen voor de rust op de boerencamping. Nou vooruit dan maar. Het is eigenlijk wel mooi geweest voor vandaag.
Ondanks dat er toch genoeg bluesbands in Culemborg te spotten waren, lag de nadruk toch overduidelijk op het grovere en hardere genre. Voor een keer niks mis mee overigens, maar ik hoop toch echt een volgende keer iets minder plat gewalst te worden door een overdaad aan gitaargeweld en decibels. Voor de liefhebbers van het stevige rockgenre was Culemborg Blues 2009 wellicht een geschenk uit de hemel.
De traditionele bluesliefhebber moest toch echt met het boekje in de hand op zoek naar de voor hem of haar geschikte gig. Volgend jaar weer naar Culemborg Blues? …….. of volgen we de trend met Culemborg Rock?! We zullen het wel zien!
nb. Niet gezien: Bradley's Circus; Kids in the Blues: Stefan Schill; John Lewis; CC Jerome's Jetsetters & Superfloor.
Binnenkort volgen ook nog de bevindingen van collega Ton Kok.
