Door: Bouke Janssen
Rauw, puur en een hele sterke sfeer. Meer elementen heb je kennelijk niet nodig om een meer dan overtuigende bluesplaat te maken. Net als z'n voorganger 'Name Of The Game' uit 2008, knalt de 2009-versie 'Ain't Gotta Dime' je weer heftig tegemoet. Kenmerkend gitaarwerk van Jan Mittendorp, stuwende, vette drums van John Gerritse en het herkenbare stemgeluid en dito harmonica-riffjes van James 'Boo Boo' Davis.
De plaat is feitelijk een soort live-optreden waar je naar zit te luisteren. Het geheel is in twee dagen (midden in een drukke festivaltour) live opgenomen en vrijwel ongepolijst naar de cd-perser gestuurd. Veel 'first takes' belandden op de cd en het geeft de nummers een behoorlijk spontane feel mee. Ideetjes uit de tourbus omgezet naar nieuwe nummers, studio geboekt en knallen met die hap. En als de Boo Boo Davis-club ergens goed in is, is het wel in knallen. Geen ingewikkeld gedoe, maar aftikken en er rolt een vette band door je huiskamer ......
Meteen bij het eerste nummer 'Silvermine' wordt de luisteraar weer getrakteerd op het volvette gitaargeluid van de heer Mittendorp. De laag gestemde gitaar en de doorduwende riffs nemen je vanaf de eerste noten bij de strot om je na 14 songs en een dik uur later pas weer los te laten. De combi gitaar en drums werkt ook op deze plaat weer voortreffelijk samen en de basgitaar wordt op de meeste nummers niet gemist. Boo Boo klinkt nog steeds als een van de weinige overgebleven authentieke bluesmeneren, die ook nog echt weten hoe zo'n katoenplantage er van dichtbij uitziet. Hoge school High Tea-engels hoef je van deze man niet te verwachten. Gelukkig maar, want het zou absoluut niet samengaan met de rauwheid van de muziek.
Een van de facetten die deze plaat zo aangenaam maken, is de knappe productie. Het live-gevoel zet je bijna op een stoel midden in de studio waar het aangenaam toeven moet zijn geweest tijdens de opnames. Techneut en mixer Erik Spanjers van Studio Silvester (deze studio wordt met de cd 'hotter') weet klaarblijkelijk waar je de mics neer moet zetten voor een dijk van een sound. Lekker rauwe randjes hier en daar, maar 't blijft aangenaam luisteren.
De vorige plaat van Team Davis wandelde linea recta de top tien van de diverse eindejaarslijstjes binnen en terecht. Deze opvolger gaat verder waar 'Name Of The Game' eindigde en zal ongetwijfeld weer hoog in de liefhebberscharts gaan eindigen.
Fan van diepgelaagde overgeproduceerde muziekstukken? Sla deze maar even over. Maar ben je daarentegen niet bang voor een dompelbadje rauwe 'in your face' blues? Kopen die plaat!!
http://www.booboodavis.com/music.html
http://www.myspace.com/booboodavis
