Tekst + foto's: Bert Reinders
Fotoalbum:
Gorssel.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik nog nooit van dit Gelderse dorp gehoord had. Het ‘Wassenaar’ of ‘het Gooi’ van Gelderland, hoorde ik zo af en toe in de wandelgangen voorbij komen. Na zondagmiddag 13 september staat dit amper 4.000 inwoners tellende Gelderse dorp met zijn IJsseljazz in elk geval bij mij voorgoed in de TomTom.
Dit gratis toegankelijke festival heeft het motto ‘kwaliteit leveren’ heel hoog in het vaandel staan. Twee luxe vrachtwagenpodia en een klein podium, allen voorzien van uitstekende geluidsinstallaties, daarnaast ruim voldoende sanitaire blokken op de diverse locaties en allerhande eet- en drinkvoorzieningen waar een goed glas Grolsch verkrijgbaar is. En (ook belangrijk :-); Een uiterst gevarieerd muzikaal aanbod.
Op het Jazzpodium staan deze middag Boris, Sabrina Stark, Room Eleven en Wouter Hamel gepland. Ongetwijfeld grote namen in het circuit, maar niet helemaal mijn ding, dus richt ik mijn pijlers liever op het bluespodium. Namen als Left Hand Freddy, Eelco Gelling en Barrelhouse liggen me net iets meer aan het hart als bijvoorbeeld ‘Keep The Soul Alive’ Boris.
Op het kleinere podium bij Hotel De Roskam is plaatsgemaakt voor: Licks & Brains, Carmen Gomez Inc. en The Young Sinatra’s.
Left Hand Freddy is jammer genoeg nog geen vijf minuten aan de gang of de eerste miezerregen kondigt zich al aan. Tja, dat is natuurlijk vette pech en altijd het grote risico op dergelijke openluchtfestivals.
Gelukkig staan Freddy en zijn mannen zelf droog onder het dak van het grote podium, maar het publiek vliegt angstvallig alle kanten op om beschutting te zoeken.
Het trio Left Hand Freddy zit overigens bijzonder lekker in hun vel en heeft er zichtbaar plezier in. En dan is het jammer dat het publiek noodgedwongen op een dertig meter van het podium af moet staan om te schuilen voor ons oer-Hollandse weer. De sfeer komt het in ieder geval niet ten goede.
Drummer Hannes Langkamp wordt deze middag vervangen door een bekend gezicht die ik maar niet thuis kan brengen. Bij het voorstelrondje blijkt dit niemand minder dan Hans Waterman (ex. C+B, Solution, Pretty Things) te zijn. Tja, hoewel Hans de jeugd inmiddels ook achter zich heeft gelaten, is hij het slaan met de stokken in ieder geval nog lang niet verleerd. Lekker hoor, om Waterman in zo’n basic setting met bas en gitaar weer eens terug te horen.
Tegen het eind van Freddy’s set wordt het gelukkig ook weer een beetje droger en duikt Freddie maar eens uitgebreid het publiek in. De set van Left Hand Freddy (met veel nummers van zijn inmiddels al wat oudere album ‘Back On Track’ was een heerlijke opener. Jammer van de vervelende regenbuien. Maar ja, je kunt niet alles hebben.
Na Fred Reinink verkassen we toch maar even naar het jazzpodium om een korte blik op Boris te werpen. Helaas is er bij de voormalig ‘Idols-winnaar’ geen doorkomen aan. Zeker enkele duizenden mensen staan te dringen om een plekje in de buurt van het podium te vinden. We beperken ons dan maar tot een vluchtige blik richting podium om zo snel mogelijk weer terug te keren naar ons vertrouwde bluespodium, waar het toch aanzienlijk minder druk is.
We komen dan ook meteen tot de uiterst vervelende conclusie dat de blues een stuk minder populair is als het andere genre. Tenminste in Gorssel!
Even na 15:00 uur mag de ‘grijze garde’ van Barrelhouse aantreden. Gelukkig ziet Tineke er nog wel steeds jeugdig uit, maar bij de rest van de band heeft het statige zwart in de loop der jaren ruim baan gemaakt voor egaal grijs. Maar, ‘what’s in a name’! Barrelhouse heeft muzikaal toch écht nog steeds de eeuwige jeugd en op deze zondagmiddag ook nog eens het weer mee, want het zonnetje komt zowaar steeds vaker om de hoek kijken. Voor het podium is het lekker druk geworden als Barrelhouse aftrapt met een paar up-tempo’s om de sfeer er zo snel mogelijk in te krijgen. Als publieksopzweper Guus Laporte zijn charme’s in de strijd gooit staan er in no-time enkele honderden mensen te swingen voor het podium en zo krijgen we weer een ouderwetse heerlijke Barrelhouse-gig toegeworpen. Mooi!!
Ik hoop wel dat we nog eens een keer het nodige vernieuwende werk van het gezelschap te horen krijgen, want het repertoire wordt ondertussen wel behoorlijk belegen. Het laatste studio-album dateert toch ook al weer een jaar of zeven terug, dus hopelijk nog een keer iets nieuws??
Na Barrelhouse opnieuw richting jazzpodium, waar daar staat de Rotterdamse Sabrina Stark. Een tijdje geleden had ik haar album gehoord en Sabrina’s muziek klinkt toch wel behoorlijk aangenaam. Bovendien beschikt de jonge en donkere zangeres over een dijk van een stem.
Ik zie Sabrina Starke zelf als een soort mix van Amy Winehouse, Ruthie Foster en Nona Hendryx. Een beetje jazzy, een vleugje reggae en pop vermengd met het nodige R&B.
Helaas, opnieuw is het een drukte van jewelste op het jazzpodium. Sabrina begint onder begeleiding van een akoestische gitarist aan haar set, maar door de massaliteit staan we te ver van het podium en kan me de slappe start niet boeien. Na twee nummers vinden we het prima en komt het verlangen naar het bluespodium al weer bovendruppelen, dus terug naar …….
Eelco Gelling. Door de presentator aangekondigd als de allerbeste gitarist van Nederland (samen met Jan Akkerman). Iedereen zal er wel zijn eigen mening over hebben, maar ik vind Eelco tegenwoordig toch echt niet meer dan een doorsnee gitarist, die bij vlagen nog aardige dingen laat horen. De vingervlugheid en de creativiteit zijn er al lang niet meer en over zijn podiumpresentatie hoeven we het al helemaal niet te hebben.
De Gelling band drijft daarentegen wel op een groep geweldige muzikanten met een ijzersterke Ron Krop als zanger en een supervette ritmesectie, een geweldige blazer in Bert van Leeuwen en natuurlijk het gave hammondwerk van ‘Double U’ van der Schoof.
Gelling ondersteunt als gitarist overigens prima maar soleert er zo af en toe veel te improviserend en 'zoekend' doorheen. Wellicht is het geheel daarom op een aantal slowblues nummers na net niet spannend genoeg en dat is aan het publiek goed te merken. Halverwege de set haken dan ook veel mensen af om te verkassen naar elders. Bovendien is het plezier dat Barrelhouse uitstraalde bij de Gelling Band ook niet terug te vinden. Muzikaal is het prima en zit het oerdegelijk in elkaar, maar het swingende en de groove is er ditmaal niet.
Na Gelling houden we het voor gezien. Sabrina Starke heeft ondertussen ook plaats gemaakt voor Wouter Hamel en Gelling gaat op het bluespodium plaats maken voor de Blues, Rock’n Soul Revue. Een voor mij onbekend gezelschap die volgens de presentator muziek zal brengen van onder andere Tina Turner en Robert Palmer. Ik geloof het graag.
Het was natuurlijk jammer van de regenbuitjes die zo af en toe de boel probeerden te verzieken, maar uiteindelijk heeft het publiek en de muziek het ruimschoots gewonnen in Gorssel.
Gelukkig maar, want Gorssel had zijn zaakjes dik voor elkaar met een professioneel opgezet festival. Het zou doodzonde zijn als een dergelijke dag volledig in het water zou vallen.
Hoeveel mensen er waren? Geen idee! Het waren er hééééél veel!! Volgend jaar maar weer!
