Door: Bert Reinders
Is het anno 2009 nog mogelijk om over de maestro Ian Siegal een beetje objectief te oordelen? Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er steeds meer moeite mee krijg!
Want met de grootste respect voor alle muzikanten ten spijt. Ian Siegal staat voor mij al jarenlang op eenzame hoogte.
Sinds ‘Meat & Potatoes’ ben ik persoonlijk helemaal into Siegal en eigenlijk kan het me geen reet schelen welke nieuwe weg de Brit nu weer wenst te bewandelen. Op de een of andere manier verandert elke aangezette noot van de 38-jarige icoon toch wel in goud en dan maakt het mij niet uit of het nu blues, jazz, rock and roll, soul of americana getinte riedels zijn.
Ik moet wel toegeven dat voorganger ‘The Dust’ even een behoorlijke gewenningsperiode nodig had, maar ook deze akoestische schijf bleek na een paar keren ‘indraaien’ toch ook net als de oudere ‘Swagger’, ‘Meat & Potatoes en ‘Standing In The Morning’ een subliem meesterwerk te zijn. Voor de zekerheid heb ik zelfs op iedere mp3-speler, mobiele telefoon en elke kamer waar zich een cd-speler bevindt een extra back-upje gemaakt voor het geval het origineel eens beschadigd mocht raken.
Ondanks een wellicht ziekelijke koestering voor alles wat met Siegal te maken heeft, kan ‘The Dust’ voorlopig even plaats nemen op de reservebank, want vanaf 2 november 2009 ligt nummer vijf van Mister Ian Berry, genaamd ‘Broadside’ in de winkels.
Ook ‘Broadside’ heeft enige bezinking nodig om goed te laten doordringen. En eigenlijk ben ik daar heel blij om, want ik heb zelf de ervaring dat cd’s die vanaf de eerste luisterbeurt naar binnen kletteren, na een paar maanden al nauwelijks meer uit het cd-rekje komen.
Nadat de speler twee dagen lang onophoudelijk op de repeatfunctie heeft gestaan, wordt het toch al snel duidelijk dat Siegal de afgelopen periode weer flink heeft gegrossierd in ideetjes en fantasieën. De liedjes en de stijlen zijn als het ware een soort spiegelbeeld geworden van de gemoedstoestand waarin heren Siegal, Bjerre en Graham zich tijdens de opnames in bevonden. De vele bakken zwarte koffie hebben ongetwijfeld een handje mee geholpen.
Hoewel Siegal z’n bluesroots helemaal trouw blijft, staat Broadside met zijn typische Siegal geluid, opnieuw bol van afwisselende meesterlijke liedjes.
Acht van de tien songs komen uit Ian’s pen en alleen ‘Stealing From The Queen’ en ‘Take A Walk In The Wilderness’ heeft hij aan respectievelijk Sam Hare en George Watt te danken.
Sam kennen we uiteraard nog vanwege zijn deelname op soloproject ‘The Dust’
Bij opener ‘Slaker’ ben je als luisteraar meteen bij de les. Wat nou eerst even een introotje! Gewoon meteen d’r op! Heerlijk! De slide, Ian’s magistrale stem en de kenmerkende swingende drums van Nic Bjerre met het tapijtje van toetsenist Jonny Henderson pakken je weer van meet af aan bij de strot.
In 'Hard-Pressed' doet gitarist Matt Schofield (tevens producer van deze schijf) zijn intrede met zijn onmiskenbare sound en ‘Quarantine’ is met zijn vette reverb geluid en zijn staccato ritme een song die tijdens de liveconcerten in 2008 en begin 2009 al een aantal keren voorbij gekomen is.
Als Siegal het gaspedaal in het meeslepende Kingdom Come nog iets verder intrapt kunnen we vervolgens in The Bleeding Cowboy’s Lament met een Mexicaanse Mariachi getinte countrysoung de oortjes weer een beetje tot rust laten komen. Meesterlijk!
Het funky en uiterst dansbare 'Like Hell' is een soort eerbetoon aan wijlen Soulking James Brown en in 'Little Paranoia' wordt met de typisch marcherende drums het door Ian veel vertolkte nummer ‘Bo Diddley’ als basis bij de hand genomen.
Vlak voor het slot met het prachtige en akoestische 'The Ballad of Big-foot Chester' overlaadt Siegal de luisteraar nog even met een waanzinnige dosis kippevel muziek in het nummer 'Take A Walk In The Wilderness'.
Na zo’n slordige 50 minuten springt Broadside als vanzelfsprekend weer terug naar de openingstrack. Wat handig toch zo’n repeatfunctie. De mobiele telefoon en de mp3-spelers zijn al weer voorzien van opnieuw een weergaloze Siegalplaat. Nu nog even vier kopietjes maken voor het geval dat …….!!!
Hallelujah ........ ik heb het weer gered met een objectief verhaal :-)
