cd recensie: Rob Orlemans & Half Past Midnight - 'Into The Spirit'

Door: Bert Reinders

‘The blues is not dead, the blues will survive!’, schreeuwt en beukt Rob Orlemans op zijn gloednieuwe schijf ‘Into The Spirit’.

Het onlangs in Wageningen aan het publiek gepresenteerde album is na het album ‘Libertyville’ het tweede studioalbum van het powerbluestrio. Met de cd ‘Live in Chicago’ en de dvd ‘Into The Cage’ is het trio Ernst van Ee, Piet Tromp en Rob Orlemans aan zijn vierde product onder de naam Rob Orlemans & Half Past Midnight toe.
Uiteraard reken ik dan even de beide Nightlicks albums van Half Past Midnight en de twee albums met Curtis Knight & Half Past Midnight even niet mee.

Van de talloze liveconcerten en uiteraard de dvd ‘Open The Cage’ zijn we eigenlijk wel gewend dat de mannen altijd op het randje balanceren op de plek waar de bluesrock op houdt en de zogenaamde hardrock verder gaat. Een gegeven dat de vriendelijke man uit Tiel zowel in als buiten Europa een flinke schare trouwe fans heeft opgeleverd.

Dat Rob nu van de daken schreeuwt dat de blues niet dood is, wil dan ook niet zeggen dat hij het ineens een stukje rustiger aan doet. Integendeel, want mijn B&W speakersetje moet er weer eens flink aan geloven.
Maar ondanks dat het stevige werk, zoals verwacht, ruimschoots overheerst, heeft het trio wel een zeer gevarieerd album en supervette schijf afgeleverd.
Oke, het dreunende Status Quo en ZZ-top gehalte is nog steeds bijzonder hoog, maar daarnaast is er ruim voldoende aanbod van verrassende en lekkere onverwachte stukken.
In een nummer als ‘Black Beauty’ krijgt HPM zelfs symfonische- of folkachtige trekjes. Rob houdt het gelukkig wel bij onvervalste gitaarlicks en niet bij elektronisch toetsengeneuzel, maar als een dergelijk nummer op een nieuwe ‘Kayak’-plaat zou verschijnen, zou ik helemaal niet vreemd opkijken.

De heerlijke onmisbare en akoestische dobro klanken horen we terug in het allerlaatste toetje van de plaat ‘Howling Wolf’, de cover ‘Morning Dew’ en het country-achtige ‘Your Rainy Day’ Ondanks dat de titel van dit nummer anders doet vermoeden, krijgen we hierin muzikaal een uiterst vrolijk en heerlijk slide-dobro hoogstandje op ons bord geworpen. Gaaf!

Voor de die-hard Orlemans fans blijft er vervolgens genoeg hellblues, boogie en rock’n roll over in songs als ‘7000 miles’, ‘She loves Rock’n roll’ met lekker bluesharpwerk van ‘Heavy Grandpa’ (Tonny van den Bosch), ‘No Hellbound’,  ‘J.L. Boogie’ en ‘Funky Lou’s.
Een speciale vermelding krijgt het nummer ‘When The Haze Is Gone’ dat in het bijzonder is opgedragen aan Piet’s vrouw Cecile. Mooi hoor!
In het titelnummer ‘Into The Spirit’, dat ik met afstand het minst toegankelijke nummer van de plaat vind, is nog een rol weggelegd voor percussionist Vic Latumahina.

Ondanks dat er geen enkel zwak stuk op de cd te vinden is, vind ik het hoogtepunt terug in ‘Wrong Number’. Een kort instrumentaal nummer met heerlijk ‘Too Rolling Stoned’ gitaarwerk a la Robin Trower en magistraal drumwerk van de meester achter de kit Ernst Van Ee.
Kortom, Into The Spirit’ is een geweldig mooie plaat geworden, waarvan zelfs ik als 'niet echte bluesrockfan' enorm vrolijk van wordt!

Piet, Rob en Ernst, wauw mannen, te gek!!!!

Meer informatie:
Rob Orlemans & HPM

Comments

[Geplaatst door: Stan]

Goed geschreven Bert !