cd recensie: The Veldman Brothers - '5th Anniversary Live Tour 2009'

Door: Ton Kok

Het zal de Nederlandse bluesliefhebbers niet ontgaan zijn dat de Veldman Brothers dit jaar 5 jaar bestaan. Dit werd uitgebreid gevierd met een toer, die afgesloten werd op het Moulin Blues festival in Ospel. Een betere afsluiting was niet denkbaar. Nou ja, eigenlijk hadden ze dus op het hoofdpodium moeten staan.

In het kader van deze toer speelde de band in het Witte Theater te IJmuiden, waar door Rob de Fries en Paul Maas opnamen werden gemaakt voor hun radioprogramma Bluestrain FM. De opnamen waren, zoals deze mannen eigen, van dermate goede kwaliteit dat ze op CD niet zouden misstaan. En uit het opgenomen materiaal van deze Bluestrain FM Sessions is dus nu de limited edition CD ‘5th Anniversary Live Tour 2009’ samengesteld.

Nog even producer Guido Aalbers met het materiaal aan de slag laten gaan en dit is het eindresultaat.
We hadden al wat van de opnamen kunnen horen op de site van Bluestrain FM en ook de brothers zelf hadden ons al wat laten proeven, zodat vol spanning het volledige eindresultaat tegemoet werd gezien.

Gerrit Veldman (gitaar/zang), Bennie Veldman (Hammond/harmonica/zang), Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums) hebben een prima live cd afgeleverd, waar zowel de kracht van de band zelf, als ook live sfeer goed tot zijn recht komt. Publiek is niet weggemixed, zoals vaak het geval is, maar het is alsof je er als luisteraar middenin staat.

‘Harponized’ is het openingsnummers met een hoofdrol op de harmonica voor Bennie Veldman. Alsof je een bluesclub in Chicago binnenloopt, waar een van de nakomelingen van Little Walter een lekkere instrumental staat te spelen.

‘One More Chance’ is al twee jaar hoog geplaatst in de Gelderse top 100. Dit nummer laat voor mij precies horen, waarom de Veldman Brothers tot de top van Nederland horen, namelijk door de opbouw van de solo’s. Eerst Bennie’s Hammond solo en daarna de ruim drie minuten durende solo van Gerrit. Deze begint vrij ingetogen met Otis Rush achtige klanken en daarna bouwt het langzaam maar gestaag op tot het heftige einde. Klasse!!

‘Waitin’ All Night’ is een stevige stamper met een Status Quo-achtige beat, met fraai samenspel tussen de beide broeders, perfect ondersteund door Donald en Marco.

‘Let Me Love You, Baby’, de door Willie Dixon geschreven klassieker krijgt een volledig eigen bewerking met stuwend Jimmy Smith-achtig Hammond spel in de hoofdrol. Zang in dit nummer voor rekening van Bennie.

‘All Those People’ is een fraai op Hendrix leest geschoeid eigen werkje en een van het beste, zo niet het beste, nummer van hun debuut CD. Enige minpuntje, de fraaie reprise, waarin Gerrit normaal helemaal lost gaat, ontbreekt helaas.

‘What I’d Say’ is een oude Ray Charles klassieker, die vroeger vaak gecoverd werd, vervolgens wat in vergetenheid wat geraakt, maar nu weer in het zonnetje wordt gezet. Ik had dit nummer een keer eerder van ze gehoord, toen in akoestische versie tijdens de uitreiking van de ‘Bluesforum CD of the Year Award’, die de mannen destijds in de studio van Radio Ridderkerk ontvingen voor hun debuut CD ‘Home’.

‘This Pain’ komt ook van de debuut CD en is een fraai ingetogen gespeeld blueswerkje. Een echt juke joint blues, die op een CD van Boo Boo Davis niet zou misstaan.

‘Statesboro Blues’, het oude Blind Willie McTell nummer in een op het arrangement van de Allman Brothers gebaseerde versie. Degelijk gespeeld, gezongen door Bennie, maar eigenlijk het minst opvallende nummer van deze schijf.

‘Bleeding Heart’, de oude Elmore James klassieker. Wat moet ik hier aan toevoegen, een slow blues, zoals een slow blues hoort te klinken; sterke ritmesectie, vet Hammond-spel, intens gezonden en precies de juiste hoeveelheid noten uit de gitaar halend, niet teveel, niet te weinig.

‘Who Knows’ heeft Jimi ongetwijfeld bewonderd zijn duim doen opsteken, mocht hij vanaf een wolk hebben zitten meekijken. Een volledige aan de grote meester recht doende versie en een waardig afsluiter van deze CD.

De hoge verwachtingen die ik had van deze cd  zijn volledig ingelost. Zowel op de kwaliteit van de opnamen, als die van de muzikanten is nauwelijks iets aan te merken.
Slechts 300 stuks zijn er van deze CD geperst. Zorg dat je er snel een te pakken krijgt, want deze mag in geen enkele verzameling ontbreken.

Naschrift voor Meppeler lezers:
Tijdens Klinkhamer SundayBlues op 29 november a.s. is het viertal te bewonderen in Cafe De Kansel in Meppel. Bovendien zijn ze nog gratis te bewonderen ook!!! (nou ja, biertje voor TheBluesman kan natuurlijk geen kwaad!)