Deborah Coleman en band in ‘De Korenbloem’ te Zingem (B)

Tekst & foto's: Ton Kok

Vraag elke willekeurige bluesmuzikant waardoor hij geïnspireerd is om muziek te gaan maken en de grote namen vliegen je om de oren. Weinigen zullen ‘The Monkees’ noemen als voorbeeld. Deborah Coleman heeft hier geen moeite mee en deze groep uit de gelijknamige prehistorische TV serie maakte haar duidelijk dat ze in een bandje wilde spelen. Aanvankelijk speelde ze bas, maar na het horen van Jimi Hendrix schakelde ze over op gitaar.

The Monkees waren inmiddels verleden tijd en de volgende invloeden waren The Yardbirds, Cream en uiteraard Hendrix. Toen ze later Howlin’ Wolf, Muddy Waters en John Lee Hooker op één avond live zag spelen had ze haar muzikale roots gevonden. Ze speelde in de loop der jaren in verschillende bandjes, maar het gezinsleven, de opvoeding van haar dochter Misao en haar ‘nine to five’ baan bepaalden haar leven. Pas in 1993 besloot ze serieus werk te maken van een muzikale carrière, richtte Deborah Coleman & The Thrillseekers’ op en als snel werd ze opgemerkt.

In 1994 verscheen haar debuut CD ‘Takin’ A Stand’. Inmiddels staat de teller op acht, tel daarbij twee CD’s en een DVD met de Blues Caravan plus diverse gastbijdragen op plaatwerk van anderen, zoals een prominente rol op Pinetop Perkins’ ‘Ladies Man’, en kunnen we toch van een indrukwekkende reeks spreken. Ze stond ondermeer op het podium met grootheden als B.B. King, Dickey Betts, Elvin Bishop, Charlie Musselwhite en Henry Butler.

Toen ik dus las, dat ze in de laatste maanden van het jaar weer in Europa toerde en beschikbaar was voor Nederland hoopte ik toch haar een paar keer live aan het werk te kunnen zien. En de Nederlandse boekers schitterden . . . door afwezigheid. Het vooroordeel dat Nederlanders slimmer zijn dan Belgen is voor mij wat deze betreft definitief opzij geschoven, want ze stond wel geprogrammeerd voor de 19e Rootsnight in ‘De Korenbloem’ in het Belgische Zingem.

Ik raakte destijds zelf in de ban van Deborah Coleman na een recensie van haar debuut CD in het gerenommeerde bluestijdschrift Block, waarin ze werd omschreven als een mengeling tussen Memphis Minnie en Jimi Hendrix en dit was genoeg om direct naar de dichtstbijzijnde Free Record Shop te rijden. Na te hebben aangehoord ‘nooit van gehoord’ en ‘we kunnen het wel bestellen, maar kan een paar weken duren’ even doorgereden naar Triple J Records in Tiel, waar hij gewoon op voorraad was. Sindsdien ben ik fan en had dus geen aarzeling om naar België af te reizen. Snel reserveert en voor de 23e een middag vrij genomen om voor de avondspits de Waalbrug in Gorinchem over te zijn.

De dag begon goed, want bij aankomst op kantoor bleek een vogel van onbekende species een precisie bombardement te hebben uitgevoerd om mijn hoofd en kleding. Een ‘sh*t’ begin. ’s Middag thuis even achterover gaan liggen op mijn bed. Dat is iets wat je om mijn leeftijd niet meer moet doen, want eind van de middag schrok ik wakker. Half zes ’s avonds op het hoogtepunt van de avondspits ingevoegd in de file richting Breda. Wederom ‘sh*t’ dus. Gelukkig bleef me verdere ellende bespaard en letterlijk klokslag acht reed ik het Kerkplein in Zingem op.

De Korenbloem is een gezellige oude zaal met balkon naast een gelijknamig café, heeft een ruim podium en een goede traditie voor wat betreft het organiseren van bluesconcerten. Dit was de 19e Rootsnight dus. Alles was al in gereedheid gebracht. Een snelle ‘sneak preview’ op de setlist deed me wel even de wenkbrauwen fronsen, zes nummer in zowel eerste als tweede set leek mij wat aan de korte kant. Wat kan een mens zich vergissen.

Komt in Nederland het publiek pas rond aanvangstijd druppelsgewijs binnen, hier liep de zaal een half uur voor de officiële begintijd al behoorlijk vol en bij aanvang was de zaal met ruim 200 bezoekers goed gevuld.
Deborah Coleman werd bijgestaan door drie Europese begeleiders, de Engelsman Roger Innis (ex-Sherman Robertson Band) op bas en de Fransen Denis Palatin (Blues Caravan) op drums en Thierry Lopez (die een fraaie gastrol vervuld op de recent uitgebrachte CD van Nico Backton) op gitaar. De band zette gelijk een funky groove in en vervolgens werd de leading lady aangekondigd. Ze kwam op, plugde de Telecaster in haar oude Fender Vibroverb versterker en ‘Livin’ On Love’ knalde eruit. Iets te hard misschien, want de bas overstuurde behoorlijk over de PA en die sloeg behoorlijk op hol. Na het nummer vroeg Deborah een groot applaus voor de mensen van het geluid met de opmerking ‘vanaf nu zorgen ze ervoor dat het WEL goed is’. Het tweede nummer was nog iets sleutelen en vanaf het derde nummer was het perfect in orde. Vanaf de eerste tonen reageerde het publiek levendig en enthousiast bij elke solo en na elk nummer. Van enige reserve was geen sprake en het spelplezier bij de band spatte er vanaf. Heel strak gespeeld met toch veel ruimte voor improvisatie. De eerste set duurde vijftig minuten.

Set 1

• Livin’ On Love
• On The Hunt
• I’m A Woman
• River Wild
• Deserted Highway
• I Believe

Hoogtepunten waren de solo’s in ‘I’m A Woman’ en ‘Deserted Highway’, die ingetogen begonnen en naar een fantastische climax werden opgebouwd en het fraaie slide-spel van Lopez in ‘River Wild’.

Set 2

• If You Love Me Like You Say
• Wagon Wheel
• Nothin’ To Do With Love
• The Dream
• What Goes Around Comes Around
• Heaven’s Got The Blues

Begon werd met de bekende Little Johnny Taylor klassieker en geëindigd met een nieuw, eigen nummer, handelend over de huidige politieke situatie in de wereld. Sterkste nummer hier een lange, uitgesponnen versie van het Howlin’ Wolf-achtige ‘Wagon Wheel’, waar alle muzikanten ruimschoots de gelegenheid kregen hun kunnen te tonen. Af en toe zetten Deborah haar gitaar neer om enthousiast rond te dansen op het podium en de andere muzikanten aan te moedigen en toe te juichen. Zeventig minuten duurde deze set en met de toegift ‘Them Changes’ werd en nog een kwartiertje aan vast geplakt.

De muziek van het gezelschap is te omschrijven als blues/rock. Nu komt vind ik de meeste bluesrock nogal bonkig of hoekig overkomen, maar Deborah Coleman voegt aan de muziek een flinke portie ‘natural soul’ toe. Zelfs als ze echt rockt, klinkt het nog funky en natuurlijk. Ze is een prima songwriter, een misschien wat beperkte zangeres, die wel een heel soulvolle stem geeft en een eerste klas gitariste, in wiens spel Jimi Hendrix, Albert Collins en Freddie King doorklinkt, maar toch een herkenbaar eigen geluid heeft.
Hier geen ‘big fat mama’ op het podium, maar eerder een beetje ‘skinny’ vrouw, die de drie ’gespierde’ mannen om haar heen helemaal los laat en de ruimte geeft, maar ondanks haar wat timide voorkomen, de touwtjes toch strak in handen heeft.

Kortom, ik heb een geweldige avond beleefd.

Nederland heeft de naam voorop te lopen op bluesgebied, een aantal overzeese artiesten komen hier met grote regelmaat aanwaaien en met de affiches voor de diverse festivals is meestal weinig mis. Toch zou ik de naam Deborah Coleman daarop wat vaker willen tegenkomen. Wellicht in 2010 een inhaalslag, dames en heren programmeurs?

Comments

[Geplaatst door: ronald]

Ja echt een wreed goe concert het is lang geleden dat ik zo onder de indruk was /ben.Ja een 'skinny' madameke die de touwtjes strak in handen hield en toch de band voldoende ruimte liet om te spelen en te ...schitteren . Mag ik het als volgt verwoorden : A HOT STEAMY NIGHT AND DEBORAH HOLT ME TIGHT .

[Geplaatst door: Eddy]

Mooie en correct verslag...de afwezigen hadden ongelijk!!!

[Geplaatst door: Hugo]

prima verslagje, Ton!
Ik was net als jij aanwezig, en heb eveneens genoten...

Groetjes!