Tekst & foto's: Bert Reinders
Fotoalbum: HopBes Schijndel
Op zaterdag 24 oktober vond voor de tweede keer het HopBes festival in Schijndel plaats. De twee cafe’s (D’n Bes en De Hopbel) hebben zich vorig jaar opgeworpen als redders in nood van het Schijndelse bluesfestival, omdat het Citytheater aan de Hoofdstraat in de zomer van 2008 definitief tegen de vlakte zou gaan. Eeuwig zonde natuurlijk, want het oude theater annex bioscoop was een locatie uit duizenden. Een langzaam oplopende vloer met een schitterend podium en een minstens zo fraaie lichtinstallatie.
De eigenaren van Cafe De Hopbel en cafe D’n Bes boden gelukkig in 2008 hun etablissementen als alternatief aan en ondanks dat een café nooit dezelfde ambiance kan bieden als een oud theater, was dit aanbod als een geschenk uit de hemel en tevens de redding voor de blues in Schijndel.
Toch is het voor voormalig CityBlues-organisator Berry van Berkel wel een beetje wrang dat het oude theater nog steeds in zijn volle glorie aan de Hoofdstraat staat te pronken en blijkbaar de haast met de afbraak toch niet zo groot was als in 2008 werd voorgeschoteld.
Het voordeel van de beide cafe’s is overigens wel dat men de beschikking heeft over maar liefst vier podia, dus op- en afbouwproblemen zijn niet aan de orde en dan kan er ook niet zoveel mis gaan met het tijdschema.
Waarmee het overigens wel mis kan gaan is het geluid. Op Wolfpin en The Red Rooster Club na, was er geen enkele band die de gig ongeschonden door kwam en de diverse technische problemen liepen dan ook als een rode draad door het festival.
De eerste band die in De Hopbel mocht aftikken waren The Treble Shooters. Het vijftal is voor mij een onbekende loot aan de grote bluesboom, maar geven een zeer geslaagd optreden weg. De band rond de Engelse zanger Chris Hoyle varieert bijzonder lekker met 50-er jaren swingblues en Chigagoblues en hebben met diezelfde zanger Hoyle een ijzersterke troef in handen. Leuke band om naar te kijken en te luisteren. Jammer was wel dat de dynamiek er door de geluidstechnicus behoorlijk uitgemixt werd, waardoor het optreden behoorlijk vlak en zielloos overkwam.
Op datzelfde tijdstip staat in Cafe D’n Bes de T&C band uit de omgeving Cuijk. Bassist Peter Verstraten gaf het in een reactie op deze website al aan, dat de band de hormonen waarschijnlijk niet helemaal onder controle had. Met die opmerking maait Peter me dan ook echt het gras voor de voeten vandaan, want ja …. de mannen zitten blijkbaar midden in de overgang. Met name door het snoeiharde geluid was het optreden van de T&C band dan ook niet erg sterk. De ritmesectie liet nogal eens wat steekjes vallen, waardoor de T&C-band te rommelig en te gehaast over kwam. Jammer, shit happens ……. en volgende keer beter.
In de Hopbel staan ondertussen Mariella Tirotto & haar Bluesfederation in de startblokken. Hoe vreemd ook ……. (en ik weet toch echt zeker dat het niet aan mij ligt), maar telkens wanneer ik in het blikveld van Mariella verschijn gaat er wat mis. Bij mijn vorige bezoek aan de band uit het zuiden waren er de nodige technische problemen en was Mariella allesbehalve fit en ook deze keer moesten we er weer aan geloven.
Omdat in De Hopbel op 2 podia wordt gespeeld die recht tegenover elkaar liggen is er eigenlijk nauwelijks gelegenheid voor een fatsoenlijke soundcheck en dat kan een band nog wel eens opbreken.
Gevolg, de monitor van Mariëlla weigert dienst, de piano van Heins Greten knalt overal boven uit, geluidmensen kruipen links en rechts over de grond met kabeltjes en snoertjes en het publiek staat het tafereeltje fronsend te aanschouwen.
Het is voor een band natuurlijk enorm frustrerend als je op zo’n avond aan de Goden bent overgeleverd en daarom is het Mariëlla en haar mannen dan ook niet aan te rekenen dat ze in Schijndel niet kunnen brengen wat ze graag willen. Jammer …… een ontnomen kans.
In D’n Bes staat tegelijkertijd The Red Rooster Club. Ook een gezelschap dat bij aanvang blijkbaar net als de T&C band, de nodige hormoonproblemen kent, want eerlijk is eerlijk, het gaat in het begin toch wel heel erg moeizaam! Na slechts twee nummer heb ik dan ook eigenlijk wel gezien, maar omdat het geluid bij Mariella Tirotto achter in cafe De Hopbel ook een enorme crime is dwalen we even een half uurtje tussen wal en schip.
Maar …. bij een herbezoek blijkt de band The Red Rooster Club zich zelf helemaal te hebben hervonden. Sterker nog, de mannen hebben er duidelijk zin in gekregen en het zelfvertrouwen lijkt helemaal terug. Ik heb me dus overduidelijk helemaal vergist in dit gezelschap en gelukkig krijgen we nog een kleine tien minuten de gelegenheid om het oordeel naar de positieve kant te laten overslaan.
Als ik in De Hopbel in de startblokken sta voor mijn favoriete band van de avond The Rhythm Bombs, tikt mede-organisator Tonny van den Bosch me op de schouder, dat ik toch echt even bij een bandje in Cafe D’n Bes moet gaan kijken.
En dan blijkt zo maar ineens de verrassing van 2009 op het HopBes-festival in Schijndel te staan. Rusty Roots uit Belgie!! Mijn hemel, wat een waanzinnige band! Helemaal te gek! Werkelijk alles klopt in dit bandje. Een geweldige zanger met een Gilbert O’Sullivan-look, een uitstekende gitarist, een ritmesectie om van te kwijlen en een hammondspeler om heel diep voor te buigen. Perfect! De band springt in zijn repertoire zelfs over van ….. schrik niet … Michael Jackson, Booker-T, The Golden Earring naar BB King en aanverwanten, maar ze blijven continue op hun manier toch heel gewiekst op het bluespad hangen. Rusty Roots is voor mij het absolute hoogtepunt van het Hopbes festival en ik ben zo onder de indruk dat ik werkelijk geen enkele noot van The Rhythm Bombs heb gehoord.
Wolfpin en The Night Time Heroes moeten dan overigens nog beginnen, maar in feite kan de avond na Rusty Roots al niet meer kapot. Ongelooflijk dat dit gezelschap niet vaker in Nederland speelt. Dat moet nu toch echt gaan veranderen, ook al moet ik er zelf voor zorgen!
Helaas is voor het uitzinnige publiek Rusty Roots veel te vroeg afgelopen. Nou ja … te vroeg …… de mannen hebben gewoon anderhalf uur gespeeld, maar de tijd is werkelijk voorbij gevlogen.
In de Hopbel mogen The Night Time Heroes blues band uit België de avond afsluiten en die zelfde eer is in Café D’n Bes weggelegd voor Wolfpin.
Ook The Night Time Heroes krijgen tot grote ergernis van zanger Karel Meganck te maken met de nodige geluidsperikelen. Gelukkig is Karel niet de bescheiden man die de problemen over zich heen laat komen en als een dolle vliegt Karel na een klein kwartiertje richting geluidsman om orde op zaken te stellen. Nou, dat helpt, want Karel heeft z’n zaakjes binnen een halve minuut op orde. Chapeau Karel!! De Belgische Heroes laten zich door de troubles gelukkig geen moment van de wijs brengen en het optreden van de Belgische kanjers ontaardt dan ook in een sfeervolle en uiterst dansbare happening. Missie geslaagd, Heroes! We zien jullie graag binnenkort weer terug op de Nederlandse podia, want een tussenliggende periode van 6 maanden is toch echt veel te lang.
In D’n Bes is Wolfpin begonnen aan z’n Rory Gallagher tribute en ondanks dat dit voor mij pas de eerste keer is dat ik Marcel en zijn vrienden een dergelijke Gallagher-gig zie doen, is het wel duidelijk dat dit trio ook echt de enige band in Nederland is die aanspraak mag maken op de titel ‘Dutch Gallagher’.
Wolfpin speelt deze gig loepzuiver en met de ogen dicht ontpopt Marcel zich zowel vocaal als instrumentaal als een regelrechte Gallagher-cloon. Fantastisch, wat een supervet optreden en de een na de andere Gallagher-song vliegt als door de meester zelf gespeeld door D'n Bes!
Met de song 'Messin’ With Kid' neem ik zelf alvast afscheid van het 2e Hopbes festival. Zo’n 250 bezoekers zullen zich in de beide cafe’s opperbest hebben vermaakt en de organisatie en de beide kroegen zullen ongetwijfeld tevreden kunnen zijn over de opkomst. Het was supergezellig in de beide kroegen en het Hopbes festival zal vast en zeker gewoon in 2010 zijn vervolg krijgen.
Hopelijk wordt er dan wel meer aandacht besteedt aan de geluidsperikelen, want dit haalde de kwaliteit van een aantal bands buiten hun schuld om behoorlijk naar beneden en dat is toch echt uit den boze.
De foto’s van het festival zijn een beetje aan de donkere kant, maar ja …. Ik blijf het vertikken om te flitsen en bovendien was het nu eenmaal zo donker.
Carry & Berry, enorm bedankt voor jullie geweldige gastvrijheid in huize van Berkel. Hier kan werkelijk geen hotel tegen op! THANKS!!!!
