Teksten Bouke Janssen (witte tekst) en Bert Reinders (gele tekst)
Het fotoalbum is voor een deel klaar. De foto's van Bouke Janssen worden binnenkort nog toegevoegd.
Hoogeveen. De Tamboer heeft alle records weer eens een keer gebroken. Opnieuw waren er zo’n 500 toeschouwers meer als in het voorgaande jaar in het prachtige Hoogeveense theater.
“Het moet nu toch echt niet drukker worden”, riep programmeur Rudie Reinders van De Tamboer toen de laatste noten van The Greyhound Bluesband door de foyer knalden.
Eigenlijk heeft Rudie daar wel gelijk in, maar toch was het bijna geen moment te vol in de diverse zalen. Alleen bij Barrelhouse in de Passagezaal werden we tijdelijk door de security even buiten de zaal gehouden omdat er geen mens meer bij kon en was het bij de aanvang van Walter Trout in de Univezaal even dringen geblazen.
Bovendien zat er tegen 01:30 uur geen druppel bier meer in de pomp in de foyer. Ruim drieduizend liter gerstenat hadden we met elkaar even weggekloekt in de foyer en dan rekenen we de grote Univezaal en het Theatercafe nog maar even niet mee.
Klokslag 20:00 uur mag de Canadees Jimmy Bowskill de spits afbijten op het kleine podium in de Univezaal. Nou ja, klein?! De organisatie heeft gewoon twee grote podia haaks op elkaar gezet en eigenlijk doen de podia qua uitstraling en formaat weinig tot niets voor elkaar onder.
Jarenlang is er gezocht naar een ideale podiumopstelling en persoonlijk vond ik de opstelling van deze avond de meest ideale.
Om van Bowskill over te schakelen naar Walter Trout is het voor de bezoeker eigenlijk al voldoende door een kwartslag te draaien om een goed zicht op het andere podium te krijgen. Bovendien zijn nu voor het eerst de grote balkons boven de zaal geopend en zo ontpopte zich deze zaal zich in een megahal met een ambiance waar menig concerthal een puntje aan kan zuigen.
Opener Jimmy Bowskill is een mirakel enthousiast mannetje. Slechts 19 jaren oud, maar nu al met een rugzak waar menig muzikant jaloers op kan worden. Jimmy beschikt over een uitstekende stem en staat nou niet bepaald als een verlegen jochie op het podium. ‘We don’t bite’, roept hij het publiek toe omdat hij graag ziet dat de mensen eens een paar stappen dichter bij het podium komen.
“Tja, we zijn Drenthen he! Wej kieken graag eerst eem de kat uut de boom”. Prima opener van een muzikant waar we ongetwijfeld veel van gaan horen in de nabije toekomst.
't Is al weer even geleden dat ik de mannen van Cuban Heels live aan het werk zag en daardoor was dit misschien wel het optreden waar ik het meeste naar uit keek. Omgeven door veel publiek op diverse etages (Parkfoyer is een mooi woord voor luxe trappenhuis) en voor het podium, speelde Cuban Heels als vanouds. Intense en diepe blues, zoals in Nederland eigenlijk alleen deze band dat kan. Een verademing tussen de doorgaans vrij vlakke blues die (te) vaak te horen is.
Nee, bij de Heels wordt je standaard getrakteerd op bluesmuziek met veel sfeer en diepgang. De stem van Jan Hidding past meesterlijk goed bij de insteek van de band; rauw en barstensvol 'soul' en 'feel' en daarmee wat mij betreft ook de beste stem van de avond. Festivalopener Jimmy Bowskill deed met zijn vocalen ook een goede poging naar deze ere-titel, maar qua stijl prefereer ik hier toch de sfeer van Cuban Heels.
Grote veroorzaker van die persoonlijke voorkeur is ook het spel van Rico Gerfen. Niet bepaald de meeste spetterende podiumpersoonlijkheid, maar zijn mystieke gitaarspel en bijbehorend geluid laten je daar niet te lang bij stilstaan. Strat-gitaar, Fender Super Reverb versterker, wat gruizige bakkies op de grond en als liefhebber van rijke gitaartone waan je je waarachtig even in Heaven...
Harpist Richard Koster verzorgt samen met Hidding de beweeglijkheid op het podium en blaast danwel zuigt de sterren van de hemel. Mooi subtiel spelend in een try-out versie van een nieuwe gospel-blues en heerlijk over the top in bekendere CH-klassiekers. Drummer Chiel ten Vaarwerk en bassist Arnoud van den Berg houden de trein aan de gang en verzorgen de donderende onderkant van de Cuban Heels-sound.
En hoewel een aantal jonge bluesmannen er momenteel aanspraak op probeert te maken, blijft Cuban Heels topper op mijn lijstje van favoriete Nederlandse bluesbands. Wars van elke vorm van doorsnee en vol met stijl, sfeer en diepgang. Nu nog wat meer gigs spelen voor de verfijnde bandroutine en dan maar een lekkere live-plaat? Bij deze besteld per voorinschrijving!
Dat Walter Trout al om 21:00 uur begint is kloten voor Bluesman.nl personeel, want dat houdt in dat er 1 medewerker Cuban Heels kan verlaten. Het vroege tijdstip is daarentegen wel een uitstekende zet van De Tamboer.
De zaal zit namelijk bij aanvang van de jubilaris, die dit jaar zijn 20-jarige zelfstandigheid viert, bomvol. Zelfs op de opengestelde balkons is geen vrije stoel meer te vinden.
De Amerikaanse bluesrocker is op papier de grootste naam en er zullen ongetwijfeld veel mensen alleen al op deze gigant zijn afgekomen. Of het optreden van de 58-jarige gitaarverkrachter nu echt als het hoogtepunt van de avond kan worden bestempeld, dat betwijfel ik. Want hoewel aan het begin van Trout’s optreden er geen doorkomen aan is, is tegen het eind van het optreden de zaal nog net voor iets meer dan de helft gevuld.
Trout’s humeur werd er overigens niet beter op toen een of andere malloot tijdens ‘Say Goodbye To The Blues’ besloot om op z’n eigen bluesharpje een deuntje mee te jengelen. Wellicht heeft dit er mee te maken dat de sympathieke Amerikaan er zelfs iets eerder dan gepland de brui aan gaf. Een typische Trout gig. Hard, vol gas en genieten voor de mensen die daar van houden.
Helaas wordt het ook voor bluesman.nl personeel tijdens Trout’s optreden al kiezen tussen teveel goede bands. Helemaal omdat er vanavond tot onze grote vreugde veel jeugdige Nederlandse krakers op het menu staan. Zo willen we van The Rhythm Chiefs het liefst ook niet teveel nootjes missen.
'da Chiefs' spelen in het Theatercafé, vorig jaar nog een truttige en oubollige bar, dit jaar een frisse ruimte met moderne look. Nog steeds blijkt het lastig om de klanken van de collega-band in de grote foyer buiten de deur te houden, maar het lijkt al iets beter dan vorig jaar.
Het trio Ciggaar-Schwidessen-van 't Hoff speelt zoals ze altijd doen; met een frisse kijk op muziekmaken. Geen pure blues, maar pure muziek. De meeste nummers heb ik ze al een flink aantal keer live zien spelen, maar het blijft boeien. Het bandje is goed op elkaar ingespeeld en je voelt elke keer weer dat je hier te maken hebt met grote talenten. Erg mooi om te zien hoe de heren reageren op elkaars spel; Dusty bedenkt ter plekke weer een nieuwe onnavolgbare gitaarriedel, Raphael kijkt, luistert en produceert de accenten in de volgende maat, fantastisch om deze muzikaliteit te beluisteren en bekijken.
En dan boeit het me eigenlijk niet zo heel erg dat de bassdrum vaak ietwat hinderlijk doorzoemt over de PA. Achter in de zaal werd het geluid niet door iedereen als optimaal ervaren, maar vanuit mijn positie vlak voor het podium was het prima om aan te horen. Volledig geboeid door gitaarspel waar normale mensen alleen maar van kunnen dromen, een muzikale timing die slechts enkelen is gegund, wat zou ik dan nog neuzelen over bijzaken! Enneh... kom maar op met die nieuwe plaat mannen!
Nicko Christiansen en zijn Livin’ Blues Xperience heb ik amper gezien. De Xperience kunnen we al lang niet meer tot de jeugdigen in Nederbluesland noemen, maar de performance van de band is er nog steeds eentje om van te smullen. Christiansen staat nog steeds op het podium alsof we met een Haags kwajong te maken hebben en het blijft plezierig om deze band met z’n rijke historie te bewonderen. Livin’ Blues Xperience is nog lang geen vergane glorie. Integendeel en we zullen Nicko en z’n volgelingen ongetwijfeld nog regelmatig in het circuit spotten.
Op bijna hetzelfde ogenblik staan een paar bezoekers zich vreselijk op te winden bij de ingang van de passagezaal. Reden? Ze mogen er niet in van de security. Alle stoelen (zowel boven als beneden) zitten vol en dus is het wachten tot dat iemand besluit om zijn heil elders te zoeken.
De passagezaal blijft op de een of andere manier altijd een moeilijke zaal. Aan de ene kant is er een prachtig podium, maar als bezoeker zit je vastgekluisterd aan fraaie pluche stoelen die je ernstig beperken in bewegingsvrijheid. Tineke Schoemaker kan er zichtbaar slecht aan wennen dat het publiek onder uit gezakt naar hun verrichtingen zitten te kijken, maar gelukkig is daar altijd nog weer Guus Laporte die een paar honderd mensen moeiteloos in beweging krijgt. Ook de Barrelhouse-missie in theatersetting slaagt dus weer met glans.
Het nadeel van een festival met zo'n mooie line-up, is dat je moet kiezen. Anders zou je toch gewoon de rest van de avond in het Theatercafé vertoeven? Big Blind nam daar het stokje over van labelmates the Rhythm Chiefs. En hoe! Ook Big Blind heb ik de afgelopen tijd een aantal keer zien spelen en ook deze club blijft groeien. Door veel te spelen werd de voorraad ervaring heel snel goed gevuld en ook in Hoogeveen lieten de heren zien zich meer dan staande te kunnen houden tussen de grote namen. Sterker nog; ze zijn inmiddels een van die grote namen. Gewoon lekker brutaal de hele zaal inpakken en zieltjes winnen voor de goede zaak.
Bijna zonder uitzondering verlaten Big Blind-noobs met een smoel vol vreugde de live shows van deze heren. Ten eerste kun je niet stil blijven staan op deze high-energy blues en ten tweede gaat ook deze band niet voor avondje 'op safe spelen'. Ik heb ze althans alleen nog maar full-power zien gaan en wat muzikaal experimenteren is ze ook niet vreemd. Om maar even wat taal van de heren zelf te gebruiken: Koning y'all!!
Fried Bourbon. Deze Belgische band zag ik eerder dit jaar in de Gooth in Ridderkerk en destijds koste het me wat moeite om bij de les te blijven. In Hoogeveen stond de band op een iets kleiner podium en daar kwam de wat traditionelere blues van de heren naar mijn idee beter tot zijn recht. En geen piano deze keer en dat gaf de band net even een iets rauwer randje, erg fijn. Om na Cuban Heels en tijdens Big Blind, Barrelhouse en later ook nog eens Eric Sardinas overeind te blijven in het trappenhuis vergde een hoop inzet van de band. Maar eerlijk is eerlijk, Fried Bourbon speelde een overtuigende gig en wist de parkfoyer toch goed gevuld te houden met liefhebbers van boogie 'n blues. Wegens heen en weer rennen helaas te weinig gezien van deze band, maar die schade zal in de toekomst zeker worden ingehaald!
Afsluiter in de (prachtige!!) Univé-zaal op het grote podium was Eric Sardinas & Big Motor. Een powertrio van formaat in bluesrockland. Niet geschikt voor watjes of mensen die subtiliteit hoog in het vaandel hebben staan. Maar wat deze band doet, powerbluesrock spelen, wordt met zeer veel overtuiging gebracht en een volle zaal getuigt van veel waardering voor sliderocker Sardinas. Veel werk van het meest recente album passeerde de revue en het bleef 'volle bak' bij de heren. Een enkel nummer waarin Eric in zijn eentje een solostuk speelt geeft even wat lucht in het doordenderende geweld van deze boogierocktrein. Power all the way! Gaaf om deze act weer even te zien en een stevige afsluiter van een zeer geslaagd festival in het Univegedeelte!
The Greyhound Blues band is de enige band in Nederland die in Hoogeveen al zo’n 25 uur op het podium heeft gestaan. Uiteraard wel verdeeld over 5 avonden, maar een bluesavond in Hoogeveen zonder de doggone blues van GBB is geen bluesavond.
Ondanks dat Jon, 2 x Martin en George in vijf jaar tijd niet zoveel concurrentie voor de kiezen hebben gehad als deze avond, is en blijft hun vaste plek in de foyer elk jaar weer een groot feest.
Oke, tegen het eind van de avond zit er bij menig toeschouwer ruim voldoende alcoholica in het lichaam, maar ieder jaar verandert de dansvloer voor de neuzen van de Assenaren in een feest van herkenning en oprechte gezelligheid.
Het liefst ren ik bij de uitgemolken meuk als ‘Sweet Home Chicago’ gillend de foyer uit, maar ja, voor veel bezoekers die niet wekelijks te vinden zijn op allerlei bluesgigs is dit repertoire nog altijd zeer gewild en wellicht verplichte kost.
Van de drie Amerikanen Adrian Byron Burns, Steve Wilkinson en Alex Leonard "Big Power" Exson heb ik nauwelijks iets gezien en de slotjam is dan ook een mooie aangelegenheid om de hele clubje tegelijkertijd op het podium te zien.
De vijfde editie van het festival in de Tamboer was een editie die in alle opzichten meer dan geslaagd was. Met name over de aankleding van de zalen en de betere bereikbaarheid was donders goed nagedacht. Chapeau mensen van De Tamboer! Jullie weten als geen ander hoe je die toko kunt opsieren.
Inmiddels is dit festival uitgegroeid tot een niet meer weg te denken Drents bluesfeest, waar we in Nederland enorm trots op mogen zijn. Rudie, Geert en alle vrijwilligers! Jullie hebben het toch maar weer geflikt en ditmaal nog Bigger, Better and Greater dan ooit. Super mannen!!
