cd recensie: Krissy Matthews - 'Allen in Reverse'

Door: Bert Reinders

Bluesmuzikanten met Noors bloed zijn volgens mij niet zo heel dik bezaaid en met namen als Jonas Jonson en Björn Berge houdt mijn kennis over de blues uit het Scandinavische land ook eigenlijk wel zo'n beetje op. Ook de naam Krissy Matthews heb ik nog niet eerder horen vallen. Nu blijkt dat ook niet zo verwonderlijk, want Krissy is er eentje uit de nieuwste lichting van snotneuzen. Op moment van uitbrengen van dit album 'Allen in Reverse' slechts zestien jaren jong.

Krissy Matthews is een jonge gitarist die inmiddels de leeftijd van 17 jaren heeft bereikt en geboren is uit een Noorse moeder en een Britse vader.
Een jochie die op 12-jarige leeftijd al met mensen als John Mayall & The Bluesbreekers op een Noors festival mocht meespelen, gastoptredens met Bennie Marsden (Whitesnake) mocht doen en bovendien al twee cd’s op de markt heeft gebracht. Niet bepaald kinderlijk te noemen dus!

Vader Keith Matthews is altijd onafscheidelijk van Krissy. In het prille verleden als tweede gitarist naast Krissy en op deze nieuwe schijf als bassist. Drummer Chris Sharley maakt het trio compleet.
Het gezelschap heeft ondertussen al in 15 verschillende landen op het podium gestaan, waarbij podia werden gedeeld met onder andere Jeff Healey, Devon Allman en Walter Trout.

Het jongste album ‘Allen in Reverse’ heeft behoorlijk tijd wat nodig om te bezinken. Want was is dat toch met die zang van dit menneke?? Z’n stembanden zwieberen en zwabberen alle kanten op! Heel bijzonder en het duurt minstens zes draaibeurten voor dat er een beetje waardering komt opborrelen. De stem begint op een gegeven moment te wennen en doet me zelfs nog denken aan een zestiger jaren zanger, maar het schiet me maar niet te binnen.

Ineens valt het kwartje! Bob Dylan! Ook Dylan vloog met z’n stembanden op hele vreemde momenten van links naar rechts, zonder overigens vals te zingen. Matthews doet in feite precies hetzelfde, maar gooit er daarnaast gelukkig ook een flinke portie vernuftig snarenwerk tegen aan.

De eerste song en tevens titelnummer van het album ‘Allen in Reverse’ krijgt me overigens zelfs na talrijke draaibeurten niet bij de les. Het nummer over Jimi Hendrix is geen pakkende compositie, komt een beetje onsamenhangend over en daarom blijf ik skippen.
Vanaf nummer 2 ‘When Times Were Hard’ wordt het ineens een stuk interessanter, want hierin krijgen we een lekker stuk Delta blues á la Robert Johnson op schoot geworpen. Lekker authentiek met een pittige byte!

In Collins’ ‘Iceman’ valt me naast het goede gitaarwerk vooral de gave hammond van toetsenist Mike Smith op. Prima cover en duidelijk hoorbaar dat Krissy goed naar Albert Collins heeft geluisterd.
In ‘What More Could You Want’ beginnen we met part 2. Waarom? Geen idee! Het is in elk geval een waar gebeurd verhaal dat één van Krissy’s beste maten er met zijn jeugd vriendinnetje van door ging en waarschijnlijk begint Krissy liever meteen met het vertellen van de clou.

‘Last Young Love’ is een ballad waarbij Krissy bijval krijgt van de zangeres Holly Petrie. De song zou zo afkomstig kunnen zijn van een 70er jaren Bob Dylan plaat. Erg mooi!!
“Lonely On The Road’ is met z’n pianobegeleiding een echte rock and roll kraker die het op de dansvloer ongetwijfeld goed zal doen.
‘Girl Of Yesterday’ gaat weer over een ander meisje waarbij Krissy z’n verliefdheid niet onder stoelen of banken steekt.
‘Stone Cold Pizza’ is een iets mindere song over koude pizza’s en slechte frisdrank. Voor weinig geld. Dat dan weer wel!
‘The Soul Will Never’ is toch wel een van de hoogtepunten van dit album. Een fijne slowblues die Krissy geschreven heeft voor BB King. Ook op dit nummer is de zang van Holly Petrie een heerlijke bijkomstigheid.

‘Hug You Squeeze You’ kennen we uiteraard allemaal. Eigenlijk bedoeld als toetje voor het album en een gebruikelijke song tijdens de live gigs van Krissy.
Slotsong van het album is ‘World’. Een typisch relaxt nummer om een album mee te eindigen. Volledig afwijkend van de rest van de plaat, maar echt heel mooi. Ook opnieuw met dank aan de wonderschone stem van eerdergenoemde Holly Petrie.

Dit album blijkt toch veel meer schoonheden te herbergen dan in eerste instantie zijn doorgedrongen en ondanks de piepjonge leeftijd van Krissy een regelrechte aanrader.
Die stem? Tja, ’t is echt even wennen, maar ik ben er van overtuigd dat je deze op een gegeven moment gaat waarderen. Ik verwacht zelfs niet dat zijn stem er de komende jaren beter op zal worden. Het heeft op dit moment wel iets ongecompliceerds, iets onbevangens, iets fris en daar houd ik wel van. Fijne plaat!!

Website Krissy
Myspace Krissy
Promotie: Broere Promotion
Boekingen: Bepop

Comments

[Geplaatst door: Stan]

Tja, die stem. Maar ja, de jonge stem van Eric Steckel was voor een paar jaar terug ook niet om aan te horen, Nu klinkt die stem volwassen. Afwachten maar hoe de vocalen van Krissy Matthews zich de komende jaren ontwikkelen ! En anders maar een echte zanger inhuren. Gr Stan