Door: Bert Reinders
Fotoalbum: Peter Green
Met welke instelling zou de gemiddelde concertbezoeker op zaterdagavond 31 oktober 2009 het concert van Peter Green & Friends in De Lantaarn in Hellendoorn hebben bezocht. Een vraag die ik mezelf regelmatig heb gesteld na het aanschouwen en aanhoren van vele afkeurende blikken richting de oude meester Peter Greenbaum.
De Lantaarn zit namelijk stampvol met hoofdzakelijk 50-plussers waarvan een groot deel blijkbaar niet even de moeite heeft genomen om de vele filmpjes van de huidige Peter Green er op na te slaan die op Youtube de ronde doen.
Dergelijke concerten bezoek je toch voor het bijbehorende sentiment, jeugdherinneringen of iets dergelijks, maar toch niet omdat je dezelfde muzikale hoogstandjes van weleer verwacht? Of vergis ik me nu?
Via De Lantaarn had ik voor het eerst een beroep gedaan op de taxiservice die door het poppodium wordt aangeboden en dat is een fantastisch initiatief. Ruim voor aanvang word je door een taxibedrijf van Station Nijverdal gehaald en na het concert word je met datzelfde taxibedrijf weer keurig van De Lantaarn naar het station gereden. Het kost niets, je kunt een glaasje bier drinken en je bent op tijd in het poppodium! Wat wil een mens nog meer!
Iets voor negen staat er een enorme rij met mensen voor de ingang voor De Lantaarn en eerlijk gezegd heb ik het zelden zo druk gezien tijdens een bluesoptreden. Maar ja …….. we hebben dan ook met een legende te maken en een grote naam op de affiche is voor het grote publiek nog altijd interessanter dan de huidige jongere en wellicht veel betere generatie rootsmuzikanten.
Bij aanvang van het concert blijkt het eigenlijk meteen al dat het een vrij gezapige vertoning gaat worden. Rhythmgitarist Mike Dodd is de enige van de band die het gezelschap nog een klein beetje een levendige uitstraling meegeeft, maar de rest van het vijftal wekt niet de indruk om eens een avondje helemaal los te gaan.
Met Peter Green is het al niet veel anders, maar die kan waarschijnlijk ook niet veel anders. Green heeft bij het 1e nummer al plaats genomen op een barkruk en zal daar de rest van de avond niet meer af komen. Regelmatig wordt door een roadie een andere gitaar om zijn nek gehangen en dat is dan ook een van de weinige bewegingen waarbij de ‘oude’ Green even van z’n kruk afkomt. Dat zijn gitaarwerk nog steeds uiterst verzorgd is, behoeft geen enkel betoog. Elke noot op zijn gitaar is raak en met zijn oude vintage versterker een lust voor het oor. Als Green gaat zingen wordt het er overigens niet echt beter op, maar Green is dan ook nog nooit een sterke vocalist geweest.
Na slechts twee nummers zie ik de eerste mensen al weer hoofdschuddend naar de uitgang lopen en de kritieken om me heen liegen er niet om. “Wat een aanfluiting!”. “Wat een vreselijke tamme hap!”.
Ik moet toegeven dat ook bij mij de verveling halverwege de set behoorlijk begint toe te slaan en voor de ultieme krakers van weleer (Albatross; Oh Well en Black Magic Woman) moeten we helaas ook nog tot het eind van het optreden wachten. Uiteraard wil je met je hele hebben en houden nog even terug in de tijd, want nummers als ‘Albatross’ en ‘Oh Well’ hebben natuurlijk een ongelooflijke portie sentiment in huis.
Kwalitatief hebben de nummers nauwelijks inhoud meer en vooral ‘Albatross’ is met zijn slappe baswerk niets meer dan een slap en goedkoop aftreksel van vroeger. Het enige nummer dat de tands des tijds nog redelijk heeft doorstaan is ‘Black Magic Woman’. De door Santana gecoverde fraaie song wordt dan ook luidkeels meegebruld.
Na zo’n anderhalf uur is het gedaan. Een enthousiaste groep Green volgelingen sleept er bij de 63-jarige legende toch nog twee toegiften uit terwijl een overgroot deel zich alvast richting uitgang begeeft. Een paar van hen gaat binnenkort weer helemaal los, want de kaartjes voor het optreden van Johnny Winter zitten reeds in de knip.
Tja …………?!?!
