Verslag en foto's: Bert Lek
Fotoalbum: J.L. Lewis & Linda Gail
Het is al weer negen jaar geleden, dat ik Jerry Lee (74) en zijn zus Linda Gail Lewis (62) aan het werk zag. Toen trad Jerry Lee op in het dinosaurus festival met Chuck Berry & Little Richard onder de noemer “Giants of rock & roll”. In hetzelfde jaar is Linda als vertegenwoordiger van haar broer op de fanclubdag in Hilversum en treedt daar met een Nederlandse formatie op. Twee weken later is zij met Van Morrison in Muziekcentrum Vredenburg te Utrecht, vanwege hun samenwerking met het album “You Win Again”.
Vanavond vult zij met de Engelse formatie “Some Like it Hot” het voorprogramma van haar broer met veel werk, dat hij vroeger opnam.
Zij is nog lenig en bewerkt de piano met haar voeten zoals Jerry Lee dat deed in zijn gouden tijd. Zij heeft dezelfde hamerslag met het spelen van de piano. In drie kwartier komen klassiekers voorbij zoals “I’m Ready”, “Let’s Talk about Us”, “Good Golly Miss Molly” en sluit zij onder luid gejuich af met “Let’s Have A Party”. Een mooiere opwarmer kan haar broer niet wensen.
Na een korte pauze, bestijgen Robert Hall, drums, Kenny Lovelace, gitaar, Buck Hutcheson, gitaar en B.B. Cunningham jr. bas, het podium.
Voor veel aanwezigen in de bijna uitverkochte zaal is het een feest der herkenning. Sinds 1962 maakt Buck af en aan al deel uit van de band “Memphis Beats”, zoals de begeleiders van Jerry Lee heten. Hij nam met Jerry Lee één van zijn beste albums “The Greatest Live Show On Earth” op.
Kenny is sinds 1967! onafgebroken Jerry’s bandleider, dat is bij een normale baas al ongelofelijk lang, laat staan bij een man als Jerry Lee. Met hun 12 jaar als bandlid zijn Robert en B.B. de jongste leden.
Dit levert een goed ingespeelde band op, die er ook nog eens ontzettend veel lol in heeft.
Allemaal mogen ze een nummer zingen voordat de grote baas opkomt. Dat van B.B. “Let It All Hang Out” is het bekendste en voor zijn oude band (The Hombres) een wereldhit geweest.
Terwijl Buck nog zingt, gaat voorzichtig aan de zijkant van het podium het gordijn een stukje open. Alle mobieltjes gaan die richting uit als ze Jerry Lee spotten. Hij trekt het gordijn gelijk weer dicht om de show niet te storen.
Daarna is het zijn tijd. Een broze man loopt voorzichtig het podium op en gaat achter de vleugel zitten en begint subtiel aan “Down The Line”. Het is moeilijk voor te stellen, dat een van de wildste rock & rollers bezig is. Hij beweegt zijn hoofd bijna niet en zit het hele concert bijna stijf in een houding. De meeste nummers; “Georgia On My Mind” van brother Ray, Mexicali Rose (Jim Reeves), “Don’t Put No Headstone On My Grave” (Charlie Rich) Drinking wine spo-dee-odee, (Sticks McGhee) gaan in rustige rock & roll tempo, dat doet denken aan zijn prachtige country periode. Er wordt niets afgeraffeld of in een medley gestopt.
Bij “Roll Over Beethoven” gaat het tempo omhoog en wordt de zaal luidruchtiger. Tussen de nummers door schreeuwt het publiek door elkaar om verzoeknummers, waarop de killer, de bijnaam van Jerry Lee, in zijn wilde periode, niet ingaat.
Na exact 47 minuten is het na de grootste klassiekers “Great Balls Of Fire” en “Whole Lot Of Shaking Going On” voorbij. In deze nummers wordt nog even ouderwets met de bips op de piano gebeukt en wordt de pianokruk naar achteren geschoven en dan is het echt over.
Helaas voor het dolenthousiaste publiek Geen toegift. Een puik concert, dat volgend jaar een vervolg mag krijgen!
