Tekst en foto's: Bert Lek
Foto's: Johnny Winter
Na een kort (30 minuten), maar uitstekend concert van Big Blind is het bijna drie kwartier wachten op de Texaan Johnny Winter (65).
Winter’s carrière kun je in tweeën delen. Zijn rock periode in de jaren zestig met als hoogtepunten de albums “ Johnny Winter” en “Second Winter”. De laatste was toentertijd een noviteit. Slechts anderhalve kant vinyl was gevuld met muziek en dat is volgens mij later nooit meer herhaald.
Toen zijn roem begon te tanen, maakte hij de definitieve overstap naar de blues. Voor het Blue Sky label nam hij alleen en samen met Muddy Waters albums op, die hij ook produceerde.
Daarmee hielp Winter Waters met de albums “Hard Again” en “Mississippi Waters Live” weer in het zadel en dat leverden beiden een blues Grammy op.
Terug naar vanavond. De belangrijkste vraag voor de ruim 500 bezoekers hoe het is met de fysieke gesteldheid van Winter.
In 2006 zag ik hem voor het laatst in Paradiso met een fantastische Eric Steckel in het voorprogramma. Vergeleken met mijn eerste ontmoeting begin jaren 80 in Muziekcentrum Vredenburg en natuurlijk het geweldige Rockpalast concert in 1979 was het toen een stuk minder.
Dat kon ook niet anders vanwege het vele snoepen van verboden middelen.
Maar toegegeven: Het is allemaal een stuk beter geworden. Winter loopt zelf het podium op, lijkt wat dikker en heeft er duidelijk zin in. Maar het belangrijkste is, dat de coördinatie met zijn handen weer goed is. De loopjes komen vlot uit zijn vingers en zijn soms razendsnel. Het aparte Winter geluid door het gebruik van de Music Man 4*10 versterker met Chorus, klinkt weer bekend in de oren.
Hij verloochent zijn afkomst en invloeden niet en brengt twee stukken van “bloemkool” Freddie King. Het instrumentale openingsnummer “Hideaway” en halverwege het 5 kwartier durend optreden “Tore Down”. Het laatste nummer zingt drummer Vito Liuzzi.
Het nummer wordt snel de zaal ingeslingerd. Dit gebeurt overigens met alle nummers in een razend tempo waar geen rem op lijkt te zitten. Enige subtiliteit is de band vreemd.
Voor de rest neemt Winter de zang voor zijn rekening. Bepaald niet een van de mooiste stemmen in de bluesrock, rauw, maar dat is niet van belang voor het gitaarspel dat de boventoon voert. Hij neemt een loopje met de tekst van de nummers. (o.a. “Red House”) Winters is ondanks het harde geluid van de band redelijk verstaanbaar. In “Black Jack”van Ray Charles is de eerste uitgebreide gitaarsolo te horen.
Na “It’s All Over Now” van de Rolling Stones, dus geen “Jumpin Jack Flash” dit keer, lijkt het afgelopen. Mis! De witte Erlewine Lazer gitaar wordt ingewisseld voor de Gibson Firebird, het stukje ijzer wordt te voorschijn gehaald en het ultra korte slide gedeelte, dat slechts twee nummers behelst, vormt de toegift. Die is zo snoei hard, dat ik blij ben dat het daarna is afgelopen.
De oren staan op toeteren. Een gedenkwaardig concert van een man, die het langzamerhand verdient om terug te keren op het podium van de grote buitenfestivals.
