Tekst en foto's: Bert Lek
Fotoalbum: Michael Burks
Dit jaar viel het heerlijke avondje al een dag na de aankomst van Sinterklaas.
De goed heiligman stuurde zijn gitaarpiet, Michael (Burks) en drumpiet genaamd Chuck (Louden) met de blanke hulpjes Wayne Sharp, Hammond B3 en Cliff Moore op de basgitaar richting België. Na lang zoeken vonden zij eindelijk Café ’t Goor in Gooreind. Daar wachtten 150 ongeduldige bluesliefhebbertjes op hun komst.
Vanaf het begin strooit Michael met ouderwetse harde (peper)noten over de blueskindertjes. Geen knapperige (kruid)nootjes, die zijn aan hem niet besteed, laat staan Spaanse tango. Vanaf “Crazy About My Baby” wordt de Gibson Les Paul geteisterd en blijft de Flying V als reserve roe aan de kant staan. Dat is wel jammer voor de fotografen.
Het concert wijkt af van een doorsnee cluboptreden. Tenslotte heeft de waard een hoop geld op tafel gelegd om een van de bekendste mannen uit Arkansaw op het affiche te krijgen, dus moet de tap flink stromen. Geen twee keer een uur optreden met een half uur drank- en plas pauze. Roken mag binnen, daardoor hoef je niet naar buiten, maar 2.5 uur achter elkaar dampende blues!
Het is het avondje voor de gitaarfreaks, het intro, de break en het afsluitende stuk zijn al een nummer op zich. Toch verveelt het geen moment. Michael herhaalt zich niet steeds in vaste loopjes. Trekt gekke bekken, veegt zijn voorhoofd af met een handdoek en speelt met een hand gewoon door. Probeert in het stampvolle café door de menigte te banen en gaat aan het eind van de show op een tafel spelen. Genoeg vermaak en hij houdt de mensen bij de les.
In het begin van zijn carrière, zo’n twintig jaar geleden, wordt Burks vergeleken met Albert King. Dit vanwege het gebruik van zijn Flying V en het spel, dat veel weg had van de links- handige. Nu vind ik hem meer weg hebben van Freddie King. Mede door zijn lengte en bouw, maar ook door zijn krachtige spel en het gebruik van een Hammond speler in zijn band en natuurlijk door de geweldige vertolking van Freddie’s “Yonder Wall” en “Goin’Down”
Vanavond wordt slechts twee keer het plastic buisje te voorschijn gehaald, maar dat vult dan ook gelijk een kwart van het optreden!
Michael blijkt echt de hoofdpiet te zijn. Hij gunt zijn collega Chuck allèèn in “Changes” ruimte voor een korte drumsolo en het nummer krijgt hierdoor de uitvoering van Carlos Santana en Buddy Miles i.p.v. Jimi Hendrix en Miles zoals in de Band Of Gypsys setting.
Het hulpje Cliff krijgt af en toe vernietigende blikken toegeworpen, als hij het tempo niet kan bijbenen of verkeerd inzet. Maar hij zit er ook pas bij en de baas wil er geen setlist op nahouden, dan kan je wel eens verkeerd beginnen omdat je niet weet welk nummer aan de beurt is.
Bijna aan het eind van het concert zet Michael de mensen nog eens op het verkeerde been in “Lie To Me”. Hij begint erg rustig, gewoon subtiel, langzaam maar zeker barst het geweld los om te eindigen in een orkaan!
Na weer een Hendrix nummer “Who Knows?” is het afgelopen en wordt het podiumpje van het gezellige café bestormd door de fans. Iedereen wil met een van de bandleden op de foto en/ of een cd inslaan om bij moeders in de schoen te stoppen, zodat je hem de volgende dag zelf kunt draaien.
