Tekst & Foto's: Bert Lek
Fotoalbum: Popa Chubby
Ook voor Popa Chubby (Ted Horowitz), zang, gitaar, AJ Pappas op bas en Tom Papadatos achter het drumstel, is het zondagavond het laatste concert van de uitgebreide tournee.
De Amerikanen verlaten massaal Europa om thuis nog een paar concerten in hun staat te doen en zich op te maken voor Kerstmis, Oud en Nieuw en daarna eventueel de Caribbean Blues Cruise te pakken.
Vanavond is er geen voorprogramma, dus denkt de boer uit New York, “dan begin ik toch gewoon driekwartier te laat in het gezellige P60”. Na een korte strubbeling met de apparatuur begint het concert, zoals we van de 300 pond of joy gewend zijn. Hard, stevig en ongegeneerd richting publiek.
Chubby heeft weinig contact met zijn voortreffelijke begeleiders. Hooguit een knik om aan te geven dat het nummer is afgelopen, of een smerig blik richting Papadatos als deze uit het ritme dreigt te lopen. Gelukkig geeft hij aan het eind van de avond blijk van enige menselijkheid, kan er zelfs bij tijd en wijle een glimlachje af en aan het eind van het bijna 2,5 uur durend concert roept hij de bandleden terug om met zijn drieën bij een paar buigingen het applaus van de 175 enthousiaste aanwezigen in ontvangst te nemen.
Maar tegenover de zaal is Chubby uitgelaten vrolijk, haalt hij een meisje naar voren om te vragen of ze het naar haar zin heeft. Zegt; ” Dat hier het beste publiek van Nederland is”; wat hem op hoongelach komt te staan. Vervolgens slaat hij smerige taal uit: “fuck you” met opgestoken vinger. Hij provoceert de verslaggever van The Bluesman, om te vragen wat ie aan het doen is, of hij een goede recensie krijgt, anders komt hij hem opzoeken in zijn kantoor. Dus Chubby op zijn best! Maar het meest trots is hij op het privé concert, dat hij een avond te voren geven heeft voor de Hells Angels in Amsterdam. “Man wat voelde ik me daar thuis!”
Na het eerste gedeelte met o.a. “Hey Joe” van Jimi Hendrix, gaat Chubby er bij zitten. Met zo’n lichaam houd je het ook niet vol een hele avond staan.
Gezeten op de stoel zou je denken, dat hij het wat rustiger en subtieler gaat doen. Vergeet het maar! Na een geweldig uitgesponnen gitaarintro horen we het omgebouwde “Have You Ever been mistreated” tot “Have You Ever been To N.Y.”, volgen nog “2Nd Avenue Shuffle”. Volgens Chubby begon het voor hem allemaal in de cafés, die aan deze straat lagen. Want alles is nu voor nieuwbouw tegen de vlakte gegaan.
Wat Chubby zo apart maakt van de rest van de bluesrock mannen is zijn gitaar aanslag, tempo wisselingen, stijlen (van blues, rock, jazz tot country), Een mooi voorbeeld daarvan is terug te vinden in Willie Dixon’s “Don’t Judge A Book At The Cover”, het meest bekend in de uitvoering van Bo Diddley. Als je dan toch een song van Bo laat horen, dan doe je gelijk in zijn jungle beat “Who Do You Love?” er achter aan.
Daarna nog een paar oudjes; “Catfish Blues””, “Rock Me Baby”, “Hoochie Coochie Man” en onder het goedkeurende oog van boven “Red House”. Jimi Hendrix”s mooiste bluesnummer.
Na “Halleluja” (van Leonard Cohen) in een wel bijzondere uitvoering waar alleen de woorden van overeind blijven, volgt Chubby solo met “How’d A White Boy Get The Blues?”, onder goedkeurende blikken van Pappas en Papadatos. Het is mooi geweest. Nog even reclame maken voor zijn nieuwe cd “The Fight Is On”, die in maart 2010 uitkomt. Tijd om de twee doosjes met cd’s te verkopen, die al uren staan te wachten. Jammer voor Chubby, hij raakt niet uitverkocht, dus gaan ze morgen mee terug het vliegtuig in.
