cd recensie: BlueShaker - 'Two Stages'

Door: Bert Reinders

Ik kreeg even het gevoel dat de postbode nogal ruig was omgesprongen met aanwinst ‘Two Stages’ van BlueShaker.

Het leek wel of de dienstdoende bezorger het gloednieuwe album van de Harderwijkse band als frisbee had willen uittesten, met het gevolg dat alle hoekjes van het vintage-doosje al een flinke knauw hadden opgelopen, voordat ie hem bij de bluesman.nl door de brievengleuf had gepropt.

Gelukkig! Schijn bedriegt! Blijkbaar is het gewoon de bedoeling van het viertal om ‘Two Stages’ een zwaar belegen aanblik mee te geven.
Ook het cd’tje zelf ziet er met z’n groefjes uit als een mini langspeelplaat en zelfs op de achterkant van het hoesje is op de ouderwetse manier onderscheid gemaakt tussen een A-side en een B-side.

BlueShaker timmert er ondertussen al een jaar of elf driftig op los en draait met een redelijk gevulde agenda lekker mee in het Nederlandse bluescircuit.
Ik moet met het schaamrood op de kiezen wel bekennen dat ik het Harderwijkse kwartet nog nooit live hebben gespot in elf jaar tijd.
Maar zodra ik opener en het alom bekende ‘Messing With The Kid’ hoor, dan komt er toch iets heel bekends voorbij scheuren.
Dat bekende geluid blijkt niet zo verwonderlijk, want niemand minder dan mijn goede maat Bennie Veldman blijkt acte de precense te geven op dit schijfje. En ondanks dat heer Veldman en ik wekelijks contact hebben, wist ik dus weer es van niks.
Ook in ‘Going Down’ van Don Nix komt Bennie nog een keer langs scheuren.

Side A van deze cd behelst een deel van het 10-jarig feestje dat de mannen in 2008 in Estrado hebben gevierd en Side B betreft een deel van het optreden op het Koetstock festival in datzelfde jaar.

In Arne Goossens horen we een zanger die niet bepaald te beroerd is om zijn mond open te trekken. Van bescheidenheid geen sprake, gewoon knallen met die strot. Prima stem en nog zuiver ook. Hetzelfde geldt voor gitarist Bart Jansen, die ongetwijfeld heel goed naar de ‘Goden’ Hendrix en Vaughan geluisterd heeft. Lekker ruw, veel gas geven en toch mooie scherpe sound vasthouden. Mooi!
Hoogtepunten? Moeilijk, want zwakke nummers staan er niet op. 'Help Me' van Sonny Boy Williamson' is toch wel errug blues en 'Too Rolling Stoned' van Trower wel heeel erg vet. Gaaf!

Geen kritieken dan op deze schijf? Jazeker wel! Op mijn doorsnee geluidsapparatuur sprankelt de cd nauwelijks. De cd is veel te dof afgemixt en komt niet lekker binnen in de huiskamer. Zelfs het Youtube-filmpje van slotnummer ‘Too Rolling Stones’ klinkt helderder en frisser dan op de plaat en dat kan nooit de bedoeling zijn.

En last but not least. Het covergehalte is te hoog voor een band die ruim tien jaar aan de weg timmert. Voor een band met dergelijke capaciteiten is meer ‘eigen werk’ een absolute must.
Dus mannen, bewaar ‘Cold Shot’ en Couldn’t Stand The Weather’ gewoon als lekker tussendoortje voor op het podium, maar trek vooral een goed blik met geconserveerde en minder voor de hand liggende covers open of zorg voor ruim voldoende eigen materiaal.

Comments

[Geplaatst door: Jay]

Hi,

Goeie recensie van een dito CD. Meer eigen werk: dat is er dus al :-D
Bovendien vind ik het vaak wel lef om grootse nummers van Jimi en SRV te spelen, dan moet het toch erg goed zijn!

[Geplaatst door: Arne Goossens]

Bedankt voor dit te gekke stuk tekst, wat een recensie! Het is erg leuk om dit te lezen. Bij deze zeg ik toe dat we, zondag 31 januari in het voorprogramma van Ten Years After, voornamelijk eigen werk zullen spelen. Groeten namens de band,

Arne Goossens
www.blueshaker.nl