Tekst en foto's: Bert Reinders
Als superformatie The Hoax drie concerten geeft in Nederland, dan moet je als bluesman.nl tenminste bij 1 van deze concerten present zijn.
Meppel – Hellendoorn is een alleraardigste afstand, dus is De Lantaarn de meest aangewezen locatie.
Helaas heeft de NS sinds 13 december j.l het hele treinrooster weer op de schop gegooid en zo blijkt dat een reisje naar station Nijverdal en Taxiservice naar Hellendoorn vice versa niet meer te doen is. Halverwege het concert de boel inpakken is voor mij ongewenst en al helemaal bij een Hoax optreden.
Gelukkig was mijn goede collega Bouke Janssen en zijn companen van The Low Budget Blue band bereid om mij een lift richting de Lantaarn te geven en ondanks dat ik Bouke wel goed ken, is dit voor mij persoonlijk meteen een mooie gelegenheid om ook eens wat uitgebreider kennis te maken met bassist Albert-Jan en drummer Koert.
Ondanks dat ik de heren in het grijze verleden wel eens aangeraden heb om zich vlak voor een optreden een keer door een dikke negerin te laten verwennen, moet ik mijn vooroordeel over de ritmesectie van LBBB drastisch bijstellen.
De reis naar Hellendoorn verliep in elk geval zeer voorspoedig en het lijkt me verstandig dat ik jullie de details voor wat betreft hun experimenten over tampons met Jagermeister beter kan besparen. Bluesman.nl heeft in ieder geval weer veel geleerd deze avond en informatie gekregen waar ie wat aan heeft.
Oke, waar gingen we ook al weer naar toe? Oh ja, The Hoax! Scott Mckeon zal het voorprogramma verzorgen en voor mij persoonlijk al weer de vierde keer dat ik de jonge Engelsman aan het werk mag zien. De Brit is vrij nauw verwant met Jesse Davey, want Davey was tenslotte de producent van Mckeon’s debuut album.
In eerste instantie is het niet overdreven druk in De Lantaarn en Mckeon moet het doen met slechts een voor de helft gevulde zaal.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik niet zo veel op heb met Scott Mckeon. Het zal onbetwist een persoonlijke smaak zijn, want mijn omstanders in De Lantaarn denken er totaal anders over.
Oke, de drums is uitstekend, ook met de bass van Tom Latham is niets mis, maar met Scott Mckeon zelf kan ik geen kant op. Zijn gitaarsound is prima, maar zijn stem en zijn uitstraling zijn nog net zo belabberd als twee jaren geleden en een stukje groei is dan ook niet te bespeuren. Ook zijn nieuwe composities zijn veel te breierig en komen moeizaam over. (Althans niet op mij). Gelukkig maakt een uptempo song als slotnummer zijn korte set nog enigszins goed, maar een setje van drie kwartier is wat mij betreft meer dan genoeg.
Na een slordige pauze van zo’n 25 minuten is het dan eindelijk Hoax-time. Om de spanning een beetje op te voeren horen we eerst wat country tunes, vermengd met wat Saucerfull of Secrets geluiden van Pink Floyd en dan gaat de handrem er af.
Zoals wel verwacht spettert er een lading energie van het podium, waar iedereen meteen opgefokt van wordt. Oordoppen zijn eventjes geen overbodige luxe, want zelfs mijn strakke spijkerbroek klappert als nooit tevoren tegen de kuiten. Heerlijk, laat maar komen die muur van geluid! Na een minuutje of tien heb ik het toch ook wel gehad met die hogetonen onderbrekers. Dan maar doof!!! We kunnen het wel hebben!! Man, man, man wat een sound en wat een power! Heerlijk! Voor het echte goede, verzorgde gitaarspel moeten we misschien aan de andere kant van het podium zijn, want Jon Amor is toch technisch gezien een stuk begaafder en legt de nadruk veel meer op de gevoelige nootjes, maar Davey blijft toch wel de blikvanger met de snoeiharde, maar sublieme sound.
Uiteraard komen alle bekende Hoax nummers van de live-cd bijna allemaal voorbij, maar een opvallende intermezzo is toch wel ‘Come Together’ van The Beatles. Wat een geweldige uitvoering! Naar mate de avond vordert wordt het er overigens voor de fotografen niet eenvoudiger op om een paar fatsoenlijke plaatjes te schieten, want de lichtman trekt met rookmachines en felrode lampen alles uit de kast om de Hoax-nummers een extra rockende dimensie mee te gevan. Het wordt steeds heftiger en waar menig band halverwege een setje even wat gas terug moet nemen gooien de Britten er nog even een extra schep boven op.
De gitaarsoli van Amor en Davey vliegen je om de oren en er is werkelijk geen moment een dipje te bespeuren. Ook de stem van frontman Hugh Coltman staat als een huis en dat was vorig jaar in Ospel en Raalte nog wel even anders. Coltman is misschien wel de meest complete zanger die ik de laatste jaren gehoord heb. Fenomenaal!
Tegen twaalven zit het er op en na een korte break komt het vijftal nog een keer terug met Lester Butler’s ‘Automatic’ en een heerlijk uitgesponnen versie van Stevie Wonder’s ‘Superstition’.
Wat een avond, wat een energie en wat een sound! Weergaloos! De batterij zit weer tot het randje vol en voor mijn gevoel kunnen we er weer een flinke poos tegen aan. Live optreden van 2009? Zeker weten!!!
De terugweg met de mannen van The Low Budget Blue band is totaal anders dan de heenreis. De vermoeidheid van een avondje stuiteren, het genot van de bierpomp en een spetterend avondje heeft duidelijk zijn tol geëist. Geen verhalen meer over tampons en Jagermeister. Alleen nog bewondering over de meest spectaculaire live show van het jaar en het fijne gevoel over een reactie op de Youtube website van The Low Budget Blue band spreken nog tot de verbeelding. Ene Jonamormusic had gereageerd op het nummer ‘Hit So Hard’ van de Assenaren met de woorden: ‘This is pretty fucking good, actually....’ Tja ………. en de witte sneeuw werd langzaam zwart.
