TheBluesman.nl: Nederlandse Blues Website!

The Austin (Texas) trip by Phil Bee: 'Hot Rods'

Aflevering 6 van Phil Bee in Austin Texas:

Zaterdag 18 april.
Hup vroeg op, via Highway 35 naar San Antonio, zo’n dik uur rijden. Niet te missen bezienswaardigheid: The Alamo. Het  was oorspronkelijk een missie gebouw, maar is het symbool van het verzet tijdens de Texaanse revolutie in 1836 tegen de Mexicanen. Mooi om te zien, maar als je zoals enkele van ons steden als Rome, Florence, Avignon en Sevilla hebt bezocht, is zo’n iel gebouwtje in de States van amper 300 jaar oud natuurlijk zeer relatief indrukwekkend. De eerste de beste kerk in Maastricht heeft meer historie.

Dat is ook, voor de in cultuur geinteresseerde Amerikaan, hun grote frustratie, dat ze geen historie hebben zoals de rest van de wereld en als eerste wordt natuurlijk Europe genoemd. Mij maakt dat als muziekliefhebber verder weinig uit, de hele moderne muziek heeft als roots de States, Ragtime, Country, Swing, Blues, Rock & Roll, Jazz, R&B, Soul, je noemt het maar op. Alle rest hedentendage zijn afgeleiden hiervan. Respect.

Ian Parker kiest andere weg in Gigant

Tekst en foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: Ian Parker in Gigant

Slaande ruzie bleef gelukkig uit op de terugweg Apeldoorn – Meppel, maar het werd me in elk geval duidelijk genoeg gemaakt dat mijn vrouwelijk reisgezelschap een behoorlijk andere mening over het Ian Parker optreden in Gigant was toegedaan dan ik zelf.
Waar mijn vrouw en een vriendin de avond van hun leven hadden beleefd, moest ik me zelf bijtijds behoorlijk verzetten door niet tegen de rand van het podium in slaap te sukkelen.

Het tekent het fenomeen Ian Parker, die momenteel verder van het bluespaadje af is dan ooit tevoren, maar hier overigens bewust voor heeft gekozen. Een bluesmuzikant pur sang is het natuurlijk nooit geweest, maar met dit laatste optreden laat de Brit duidelijk horen een compleet andere richting op te willen zoeken en hiermee ongetwijfeld een nieuwe doelgroep van het singer/songwriters genre gaat aanboren.

Op 13 mei j.l. hadden we al een akoestisch optreden meegemaakt in de Harderwijkse Catharinakapel en omdat een akoestisch optreden een enorme wereld van verschil is met een elektrisch evenement, is de gang naar het voor ons dichtstbijzijnde optreden in de Apeldoornse Gigant een voor de hand liggend feit.

The Austin (Texas) trip by Phil Bee: Texas Flood

Deel 5 van de april-trip van Phil Bee en zijn maten:

Vrijdag 17 april.
Regen, regen en stortregen. Juist ja: Texas Flood. Ja wat doe je dan als Europeaan in de USA. Naar de shopping mall. Shopping malls zijn grote overdekte winkelcentra 10, 20 km buiten de stad. Met de nadruk op grote, vooral in Texas. Everything is bigger in Texas. Auto genomen en dan merk je dat het afwateringssysteem, ja de hele riolering niet deugt. Verouderd waarschijnlijk, geen geld, de prioriteit op de gezamelijke vijanden die de US zichzelf altijd voorspiegelt om vooral de aandacht af te leiden van hun échte problemen in het land zelf : medical care, social security, werkeloosheid. Nee laten we per dag nog wat miljarden spenderen aan: WAR on Terror ! Nou de eerste ‚weapons of mass destruction’ moeten nog gevonden worden toch ? Maar goed kom met dit soort kritiek op de USA vooral in Texas niet aan, we hebben het ook zeker niet geprobeerd.

De mall dus in. JC Penny, Sears, de bekende warenhuizen, naast alle andere merken winkels, NIKE etc. Pak goedkoper als bij ons. Souvenirs kopen voor thuis, VANS en TEXAS t-shirtjes voor mijn jongens, beetje slenteren door de winkels, het is schier eindeloos. Jos vond het maar niks, gaat-ie op vakantie met een stel stoere kerels, moet-ie nóg winkelen, arme Jos. Ook daar gegeten, maar dat was wel hebt minste van de hele week. Wel mooi om te zien hoe hele families dit als uitje hebben. Veelal ‚oversized families’ op sneakers, waar de crisis toch vanaf druipt. Bij navraag bleek het ook veel rustiger te zijn als pakweg een jaar of 2 jaar geleden. En maar hamburgers en oversized Cola en friet. Het is niet toevallig dat de meeste Europese fast-food ketens een Amerikaanse oorsprong hebben. Mijn mening is verder niet belangrijk, maar ik ga met mijn kids al een tijd geen fast-food restaurants meer in.

Verslag Rhythm & Bluesnight (HESZ) Zwolle

Tekst en foto's: Bert Reinders

Fotoalbum: http://thebluesman.jalbum.net/HESZ/

De Stichting HESZ heeft op de dag van de Rhythm and Blues Night in Zwolle meestal wel een weer-engeltje op de schouder, want net als de voorgaande jaren zijn de weersomstandigheden weer buitengewoon prettig.

’s Middags zijn de terrasjes al goed gevuld in de Zwolse binnenstad en de drukte zal misschien ook wel voor een deel te wijten zijn aan het feit dat het voor veel mensen de laatste werkdag van de week is.
Althans voor mij wel en zo zitten we dus ’s middags al om 16:00 uur aan de goudgele rakkers in afwachting op wat er ’s avonds allemaal komen gaat.

Op het grote hoofdpodium op de Grote Markt staat Julian Sas als de grote act geprogrammeerd en dat is na een Zwolse afwezigheid van een jaar of zes wel weer eens prettig. Zelf heb ik Julian na Culemborg Blues 2009 ook al niet meer gezien, dus hoogste Boogie-Time’.

Het voorprogramma in Zwolle is deze avond in handen van Jump’n Jive. De naam zegt eigenlijk al genoeg over het genre van de band, maar de uitvoering is met een wereldkampioen tapdansen in de gelederen dan wel weer opvallend. Bekend gezicht is uiteraard Zwollenaar Bert Vrielink, want die heeft de afgelopen jaren wel vaker in verschillende settings op het hoofdpodium gestaan.

Het grote gezelschap straalt een flinke portie plezier uit en daarom is het alleen aantrekkelijk om het elftal visueel te aanschouwen. Gitarist Tino Duchateau gooit alle wapens in de strijd om de blikvangersrol voor zich op te eisen, maar dat lukt hem natuurlijk nooit met drie mooie meiden in de band! Maar, zonder gekheid. Jump’n Jive is een bijzonder leuke, frisse, spontane band en ze maken nog een lekkere portie muziek ook en da’s minstens zo belangrijk! Leuk begin van de avond!

The Austin (Texas) trip by Phil Bee: Antone's!

Alweer deel 4 van Phil's trip to Texas:

Donderdag 16 april.
Naar Antone’s geweest ’s avonds. Indrukwekkend, hoewel de tent in soberheid uitblinkt. Het is een soort oud pakhuis midden in de stad, waar al een aantal jaren niks aan is gedaan. Behalve de PA (geluidsinstallatie) dan, allemachtig. Maar dat zouden we vooral andere avonden meemaken. Vanavond was namelijk o.a. Eric Tessmer geprogrammeerd. Jos Potting kende hem natuurlijk weer, ik niet. Een gitarist met een vervorming en decibel waar zelfs ik pijn aan mijn oren van kreeg.

Twee Fender versterker doorgeschakeld, 1 Vibro King en 1 Super Reverb, mooi spul natuurlijk. Alleen om een mooi ‚crunchy’ geluid te krijgen (dat gebeurt als je de buizen eens flink op hun donder geeft), zette hij die versterkers volgens mij op 11. Een plexiglas afscherming vóór de versterkers behoedde de mensen vóór het podium van een acute hoorbeschadiging. Jezus, Maria. Kruising tussen Jimi en Nirvana. Toch wat te weinig melodie vorming naar mijn smaak, maar de menigen waren verdeeld binnen onze groep. Jos vond het wel wat, maar we zijn toch weggegaan.  Wat zegt U ? Je Shiner Bock nog niet op ? Doorzuipen en je bek houden. Ja die laatste term zou in de loop van de week te pas en te onpas worden gebruikt.

....... en De Zuiderhof in Zuidwolde smeult nog na .......

Door: Bert Reinders

Mission completed! Zo kunnen we de sessie met The Veldman Brothers en Mocambo Blues in Café de Zuiderhof in Zuidwolde met een gerust hart bestempelen.
Opzet van deze middag was om de blues in het Drentse café eens van een flinke boost te voorzien. Tot nu toe was het (uitzonderingen daargelaten) telkens bijzonder matig geweest met de opkomst in het prachtige en met riet gedekte café en dat is natuurlijk doodzonde. Zoveel van dergelijke mooie bluespodia hebben we niet in Drenthe en al helemaal niet in de regio Zuidwest-Drenthe.

Met Cafe de Lijst in Hoogeveen en in mindere mate Cafe Laporte houdt het wel zo’n beetje op met bluesconcerten in onze eigen regio.
Oke, we hebben dan wel het spectaculaire Tamboerfestival in Hoogeveen, dat zo’n 1400 bezoekers trekt, maar omdat dit festival maar 1 keer per jaar plaats vind, mogen we het theater eigenlijk niet tot de reguliere bluespodia rekenen.