Uploadproblemen hebben de website even een aantal dagen op non-actief gehouden, maar met een beetje geluk zijn de troubles weer helemaal verholpen. TheBluesman.nl heeft dus een beetje achterstand opgebouwd, maar we zullen de 'schade' zo snel mogelijk proberen in te halen.
Tekst: Bert Lek
“Z’n meest gevarieerde album tot dusver,” schrijft Hans van Broere Promotion over het zevende album van Danny Bryant in de begeleidende brief van de nieuwe cd “Just As I Am”
Ik moet hem daarin gelijk geven. Dat komt mede door de opener “Shut Out The Light” en “Master of Disaster”, het zesde nummer van deze cd. Ze klinken anders dan je gewend bent van Danny. Meer poppy. In het eerste nummer druipt de liefdesellende er vanaf, die bijna in alle negen songs terugkeert.
In Blues For Buddy (Guy) giert Danny met zijn gitaar weer alle kanten uit. Net als André Hazes in eenzame kerst, was Danny helemaal alleen in die koude nacht. Zijn vriendin was niet huis, dus zette hij maar de radio aan waarop hij de grote jongens Guy, Waters, Hopkins, BB en Freddie King hoorde.
Met het derde nummer “For The Last Time”neemt Danny gas terug, maar de vrouwenellende blijft.
Vervolgens heerlijk bluesrocken in “Every Time The Devils Smiles”. Dat komt mede door de strakke drumslag van Trevor Barr en een heerlijke gitaar fade out van Danny.
Hij lijdt ontzettend veel pijn in het titelstuk “Just As I Am”, niet alleen zijn stem, maar ook zijn gitaar jankt mee.
“Alone In The Dark”, het laatste nummer, begint Danny heel voorzichtig akoestisch op gitaar om vrij snel elektrisch over te schakelen. Dit is het meest gevoelige nummer, erg subtiel gebracht, waardoor het laatste stuk ellende, dat Danny bezingt, nog gevoeliger wordt. De instrumentale uitloop doet denken aan de loopjes, die Carlos Santana vaak op zijn eerste drie albums deed.
Een heerlijk in het gehoor liggende cd van Danny Bryant, die de mooiste snik in een slow bluesrock song kan leggen.
Is er dan niets negatiefs over deze prachtige cd te zeggen? Ja, de foto’s aan de buitenkant van het hoesje zijn helaas niet van het kaliber, die in het bijgeleverde boekje van o.a. Marco van Rooijen staan. Hetzelfde geldt voor de lay-out en dat is jammer, want de rest is top.
