Tekst: Dik Zorgman
Foto's: Bert Lek
Paradiso 15 Januari 2010
850 bezoekers.
Fotoalbum: Bill Wyman
Bij binnenkomst in de Amsterdamse poptempel Paradiso was Big Blind al aan het voorprogramma begonnen. Deze jonge honden band – in de stijl van 13, Red Devils, Cuban Heels enz, enz, gingen er goed op en wisten met een degelijke en gedreven set de bezoekers aan hun kant te krijgen. Hun bekende eigen werk daverde over de hoofden. Drie kwartier was snel voorbij.
Na enige tijd kwam Bill Wyman on stage om één voor één zijn all star band op het podium uit te nodigen. `Wat is dit toch`, dacht ik. `Is dit een een heren-in-goede-doen orkest of een bruiloft- en partijen band of een retro cover kapel?
Ik hoop dat het leuk word. In 2000 traden zij op in Peer (BRBF festival) en een jaar later in Ospel (Moulin Bluesfestival). Toen ben ik weggelopen tijdens hun vervelende optredens. Dus ik sta op scherp!! Orgelman Clive Powell a.k.a. Georgie Fame begint al jolig met de BeeGee´s song `Words`, wat luidkeels wordt meegezongen. Dit belooft wat!!!!
In zijn inauguratie verhaaltje verteld Bill Wyman dat er van alles voorbij gaat komen; rock & roll, blues, soul, cajun, jazz, enz. Maar de nadruk komt te leggen op de zwarte Amerikaanse muziek waar Bill Wyman een groot liefhebber van is. Songs van Ray Charles, Bobby Bland, Chuck Berry (“Als kind mijn grote favoriet. Later toen ik hem ontmoette bleek het een asshole.”) het komt allemaal voorbij.
Little Walter wordt geëerd door saxofonist/ harmonica wizard Nick Payn, terwijl Albert Lee zich het Rock & Roll werk ten deel liet vallen. Fats Domino´s Ì´m Ready`en Muddy Waters `I Wanna Make Love To You` was samen met `Honky Tonk Woman´een knipoog naar Bill Wyman vorige werkgevers The Rolling Stones. Het enig vrouwelijk bandlid Berverley Skeete gaat op de soultoer in` It´s A Mans World`.
De vraag of er cajun muziek gespeeld mag worden, wordt positief beantwoord . Dat er vervolgens een Clifton Chenier´s zydeco song door komt (“All Night Long”) mag de pret niet drukken. Deze band is uitermate geschikt om een zaal met bijna 1000 man zeer te vermaken. Kundig gespeelde covers door een all star band is een genot en The Rhythm Kings doen dat voortreffelijk.
Twee gasten waren uitgenodigd om dit feestje glans te geven t.w. gypsy gitarist Robin Nolan en Mick Hucknall (Simply Red). Mick –what´s in a name- Hucknall is een fantastische zanger die in de soulhoek een aantal prachtige songs deed. Wilson Pickett `6345789` en `So Long´en in de toegift kwam `Shine On Me` voorbij. Een hoogtepunt.
Het dieptepunt was gitarist Robin Nolan die er erg nerveus en erg vaak er naast zat. Zijn gypsy gefiedel raakte kant nog wal en om in een hechte omstrengeling met stergitarist Albert Lee muzikaal zelfmoord te plegen moet je geen duel durven aangaan, meester Lee liet deze jongeman alle hoeken van het podium zien. Jammer.
Twee toegiften werden er gegeven voordat het zaallicht aanging. Om met een oude song `Put A Nickel In The Jukebox` af te sluiten, er gaat een kwartje in en de muzikaal zeer onderhoudende entertainers The Rhythm Kings komen eruit. Qua show is het een beetje sloom, maar aan het einde was er het feest der herkenning. Uitstekend vermaakt!!
